Πώς θα ήθελα να ξυπνήσω το 2012

Γράφει η Κλειώ Νικολάου

Το 2011 φεύγει εντός ολίγου και δεν αφήνει σε κανένα Έλληνα καμία καλή ανάμνηση, πλην ενδεχομένως προσωπικών στιγμών που μπορεί να έχει ζήσει ο καθένας μας.

Το δε χειρότερο είναι ότι μπαίνει το «δίσεκτο» 2012, χωρίς καμία απολύτως ελπίδα για σχεδόν κανέναν από εμάς, γεμάτο με φόβο για το πώς θα μας βρει το 2013…

Επειδή, όμως, το τέλος μίας χρονιάς και η αρχή μίας καινούργιας είναι πάντα μία στιγμή προσδοκίας, θα ήθελα να ήμουν για λίγο ο «Άγιος Βασίλης» και να ξυπνήσω την Κυριακή σε μία Ελλάδα διαφορετική:

Θα ήθελα, λοιπόν:

• Να βρεθούν ως «διά μαγείας» στη φυλακή όλοι αυτοί που κατάκλεψαν όλα αυτά τα χρόνια το κράτος, με τις περιουσίες και τις καταθέσεις τους – όχι μόνο στην Ελβετία, αλλά και στο Λιχτενστάιν και αλλού – δημευμένες για την πληρωμή του δημοσίου χρέους.
• Να βρεθούν εκτός πολιτικής και στη λήθη (ή ακόμα καλύτερα στις μαύρες σελίδες) της ιστορίας όλοι αυτοί που μας είπαν ψέματα, που μας χάιδεψαν τ’ αυτιά για να στρογγυλοκαθίσουν στην καρέκλα της εξουσίας για να μην κουνηθούν από αυτή παρά σε βαθιά γεράματα.
• Να έχουν καταψηφιστεί όλοι οι «αρχοντοσυνδικαλιστές» που δε δουλεύουν για την επιχείρηση στην οποία βρίσκονται, δημόσια ή μη, αλλά για το «δικό μου συμφέρον». Ο συνδικαλισμός να επανέλθει στις αρχές για τις οποίες δημιουργήθηκε: Να ξαναγίνει δικαίωμα των εργαζομένων και όχι «επιδοτούμενο» σκαλοπάτι στην εξουσία ή ευκαιρία να «λουφάρουν» οι τεμπέληδες χωρίς φόβο απόλυσης.
• Να υπάρξει για πρώτη φορά σε αυτή τη χώρα αληθινή διαφάνεια, σε όλα…
• Να λειτουργήσει η δημόσια Παιδεία και η δημόσια Υγεία.
• Οι προμηθευτές του δημοσίου να μην προσπαθούν, με την αρωγή, βεβαίως, των κρατικών λειτουργών, να «πλουτίσουν» εν μία νυκτί εις βάρος όλων μας.
• Να πάψουμε να θεωρούμε εξυγίανση τη «σκούπα» που έχει μπει αυτή τη στιγμή στα δημόσια νοσοκομεία και ελέω της μείωσης κόστους να δίνονται στους αρρώστους φάρμακα-αντίγραφα…
• Να πάψουν τα Πανεπιστήμια να θεωρούνται «τσιφλίκια» κάποιων και να αρχίσουν να λειτουργούν για το λόγο που δημιουργήθηκαν: για να μορφώσουν τους νέους…
• Να θέλουν οι Έλληνες να πληρώσουν φόρους, επειδή αυτοί επιστέφονται σε παροχές…
• Να εφαρμοστούν οι νόμοι, ακόμη και αν χρειάζονται αυστηρές κυρώσεις για να γίνει κάτι τέτοιο.
• Να μην παρεμβαίνουν οι εκπρόσωποι της μίας εξουσίας στην άλλοι. Π.χ. οι εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας στη δικαστική κτλ.
• Να είναι όλοι οι Έλληνες ίσοι απέναντι στο νόμο, ο οποίος να αποδίδει πραγματική δικαιοσύνη.
• Να αναδειχθεί το «λάδωμα» και το «φακελάκι» σε αυτό που πραγματικά είναι: Ντροπή! Και ποινικό αδίκημα…
• Να σταματάει, όντως, η ελευθερία μου εκεί που αρχίζει του διπλανού…
• Να ξαναθυμηθούμε τις αρχές που έστειλαν τον Πολιτισμό μας στα πέρατα του κόσμου και διδάσκονται ακόμα στα ξένα Πανεπιστήμια.
• Να κλείνουμε που και που την τηλεόραση και να ανοίγουμε και κανένα βιβλίο…

Κάπως έτσι, το 2012 μπορεί να τελειώσει η Ελλάδα του Βατοπεδίου, του Χρηματιστηρίου του ’99, της Siemens, της μίζας, της ρεμούλας, του «κολλητού», του κομματόσκυλου, των ημέτερων, των δικών μας παιδιών, της ατιμωρησίας, του βολέματος κ.ά.…

Καλή μας χρονιά!

Πηγή "Αιχμή"

Read More

Δεν χαιρετάνε… μουτζώνουν

Έπεσε το κάστρο του δικομματισμού…Για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ βλέπει τη σκόνη του ΚΚΕ! Ο κόσμος πλέον είναι απογοητευμένος, πιο δύσπιστος από ποτέ και το δείχνει απαντώντας τους με την ανοιχτή παλάμη.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της MRB το ΠΑΣΟΚ μεταξύ των κατοίκων της Αθήνας είναι πλέον τρίτο κόμμα.

Στην Αθήνα όπου κατοικεί το 30% του πληθυσμού της χώρας το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να συγκεντρώνει 10,1% των ψηφοφόρων και να κατατάσσεται στην τρίτη θέση, καθώς το ΚΚΕ με 10,3% περνά δεύτερο, ενώ σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται ο ΣΥΡΙΖΑ με 9,6% και η Δημοκρατική Αριστερά με 8,1%.

Η κοινωνία έπαψε πλέον να έχει μνήμη χρυσόψαρου γεγονός που καταγράφεται… Αυτοί όμως δεν καταλαβαίνουν τίποτα, μόλις αντιληφθούν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, με την επίφαση...

της ιδεολογίας και της ανιδιοτέλειας ξεκινούν την προπαγάνδα… Ζούμε δύσκολες στιγμές, η χώρα μας πρέπει να πάρει την νέα δανειακή σύμβαση, άλλες φορές επικαλούνται την ενότητα που πρέπει να έχουμε ως κοινωνία και δεν ξέρω τι άλλο, για να κάνουν ότι δεν ακούν.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό έχουμε και τον προβληματισμένο ΓΑΠ, ο οποίος δεν «ξέρει» αν θέλει να φύγει!!! Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτός έχει κολλήσει στην καρέκλα της εξουσίας χωρίς να έχει καταλάβει ότι είναι πολιτικό «πτώμα» και τρέχει σε συναντήσεις από δω και από εκεί ενώ εκφράζει και την στήριξη του στον Λουκάκο.

Όσο για τον Αντωνάκη μόνο τις κορώνες του ακούμε και από τηγανίτα τίποτα…Μέσα στις χρονιάρες μέρες βιώνουμε «αντιδικίες» μεταξύ κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ αλλά και του ΛΑΟΣ που μπήκε στο παιχνίδι από το παράθυρο!!!

Και εμείς το μόνο που μπορούμε να αναμένουμε είναι το «κούρεμα» των επικουρικών συντάξεων, καθώς και «κούρεμα» των ιδιωτών Κατόχων Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου με τον τίτλο PSI που έτσι και αποτύχει, θα μας… γα..σουν!!!

Μήπως ήρθε η ώρα η δυσαρέσκεια να μην εκφράζεται μόνο στις δημοσκοπήσεις αλλά και στην πράξη στέλνοντας τους όλους για κούρεμα και γιατί όχι και για χαλάουα;

Της Μιχαλούς από το Ποντίκι μοντάζ Γρέκι

Πηγή "Το Γρέκι"

Read More

Καζαμίας 2012 (απευθείας από το Μαντείο των Δελφών)

Ποιο είναι το Παπαδήμειο θεώρημα;  Να αγοράσουμε μετοχές για το 2012; Θα παραμείνουμε στο ευρώ; Πότε θα επιστρέψει στην εξουσία ο Κώστας Καραμανλής ο νεώτερος; Θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη; Ποιος θα είναι ο επόμενος αρχηγός τους ΠΑΣΟΚ; Πότε θα δώσει η Άννα τα βιβλία στα σχολεία; Αυτά και άλλα πολλά θα διαβάσετε σήμερα στον Καζαμία...

Ιανουάριος: Στην σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ευρώπης, η κυρία Μέρκελ απευθύνει δημόσια συγχαρητήρια στον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο. Είναι ο πρώτος Έλληνας επίσημος στην ιστορία αυτής της χώρας που κατάφερε να διατυπώσει σε ένα θεώρημα όλη την ουσία τα προβλήματος: «Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα». Το θεώρημα ονομάστηκε Παπαδήμειο και πολλά πανεπιστήμια εκδήλωσαν έντονο ενδιαφέρον να οργανώσουν συνέδρια και ομιλίες σχετικά με το θέμα.

Φεβρουάριος: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες  σε έκτακτη  συνάντηση στην Ρώμη πήραν μια ιστορική απόφαση. Να δείξουν για πρώτη φορά την πόρτα της εξόδου σε μία χώρα - μέλος, στην Ελλάδα. Η Ελλάδα επιστρέφει σε μία μέρα στη δραχμή. Το ευρώ είναι πλέον σκληρό νόμισμα και οι ταινίες του Βασίλη Καΐλα και του Νίκου Ξανθόπουλου σημειώνουν τρομερή ζήτηση. Στο top ten ο μετανάστης του Στέλιου Καζαντζίδη.

Μάρτιος:  Ένα ακόμη σοκ περίμενε τους Έλληνες πολίτες: Ο Γιώργος Παπανδρέου εγκαταλείπει το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και φεύγει προς άγνωστη κατεύθυνση. Έχει πάρει μαζί του και την ιστορική σφραγίδα του Κινήματος. Η πρόταση Βενιζέλου να βγάλουν αντίγραφο, πέφτει στο κενό. Το ιστορικό ΠΑΣΟΚ δε του αναγνωρίζει ότι έχει το κατάλληλο βάρος για να σηκώσει στους ώμους του το  νέο ΠΑΣΟΚ και μάλιστα σε μία τόσο κρίσιμη για την χώρα περίοδο. Χρειάζεται ένας νέος, ωραίος και πλούσιος. Ποιος έχει αυτά τα χαρακτηριστικά; Μα, μόνο ο Άκης...

Απρίλιος: Οι εκλογές αναδεικνύουν ως μεγάλο νικητή την αποχή. Αρκετοί εκλογείς δεν μπόρεσαν καν να φτάσουν στα εκλογικά τμήματα, λόγω των μεγάλων ελλείψεων που παρουσιάζονται στην αγορά σε τρόφιμα και καύσιμα. Δεύτερος νικητής αναδεικνύεται η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, αλλά με ποσοστά σαφώς μικρότερα από εκείνα που είχε πάρει ακόμη και ο Κώστας Καραμανλής ο νεώτερος. Στην δεύτερη θέση το κόμμα του κ. Κουβέλη. ΤΟ ΠΑΣΟΚ του Άκη αγνοείται μεταξύ τρίτης και τέταρτης κατανομής. 

Μάιος: Η Νέα Δημοκρατία δεν κατορθώνει να κάνει κυβέρνηση και τότε είναι που ο Αντώνης παθαίνει κάτι. Ένα πρωί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος επιστρέφει στο γραφείο του. Ο ίδιος δηλώνει ότι επιστρέφει ως εγγυητής της ενότητας της πολυκατοικίας. Ο πρώτος που σπεύδει να του φιλήσει το χέρι είναι ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Σταθερή αξία.

Ιούνιος: Ο Πούτιν φτάνει στην Αθήνα για επίσημη επίσκεψη. Σε ένδειξη φιλίας, η ελληνική κυβέρνηση (ηγείται αυτής ο Άρης Σπηλιωτόπουλος) απελευθερώνει τον Εφραίμ από την φυλακή. Οι Ρώσοι θέλουν να αγοράσουν όλα τα πετρέλαια της Ελλάδας. Η είδηση στέλνει στα ουράνια τις τιμές των ελληνικών μετοχών. Η Ιταλία καταθέτει επίσημη πρόταση για να προσχωρήσει στην δραχμή. 

Ιούλιος: Έντονο διάβημα της Τουρκίας για την αιφνίδια διακοπή των τουρκικών σήριαλ από τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Οι Τούρκοι διαβλέπουν ισραηλινό δάκτυλο κι έχουν δίκιο! Το Τελ - Αβίδ έχει διεισδύσει δυναμικά  στις διαπραγματεύσεις για τα ελληνικά πετρέλαια. Έθεσε, όμως, ως όρο να σταματήσουν τα δάκρυα της Γιασμίν και του Μπεχλούλ. Τελικώς, όμως, τα πετρέλαια μάλλον θα τα πάρουν οι Αμερικανοί. Διότι, η Ελλάδα ήταν πάντα με τους Αμερικανούς. 

Αύγουστος: Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Το είχε πει και ο Ουμπέρτο Έκο. Τέλος πάντων, τον Αύγουστο οι Έλληνες επιστρέφουν στα χωριά τους και οι παραλίες γεμίζουν από αλλοδαπούς που απολαμβάνουν την Ελλάδα ως χώρα φθηνού τουριστικού προορισμού. 

Σεπτέμβριος: Ομαλοποιείται η αγορά καυσίμων και τροφίμων, έπειτα από τις πρώτες προκαταβολές που έπεσαν για την ενοικίαση των θαλάσσιων οικοπέδων. Την ίδια ώρα φτάνει στα σχολεία και μία καθυστερημένη εγκύκλιος από την πρώην υπουργό Παιδείας, την Άννα Διαμαντοπούλου. Αποδεικνύεται ότι η ίδια είχε δώσει εντολή έναν ολόκληρο χρόνο νωρίτερα να μοιραστούν τα βιβλία. Άλλο ένα σύμπτωμα κακής λειτουργίας της δημόσιας μηχανής ή ένα σαμποτάζ κατά της Άννας μας; Η κυρία Διαμαντοπούλου καταφέρνει να επαναληφθεί το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και να γίνει αυτή η νέα αρχηγός του Κινήματος. Τότε είναι που επιστρέφει και ο Γιώργος και της δίνει και την σφραγίδα. Τόσο καιρό έψαχνε  μία εθελοντική ομάδα για την οποία  είχε ακούσει πριν λίγο (σχετικά) καιρό  για την συγκομιδή του καφέ στην Νικαράγουα.  Τα βιβλία μοιράζονται στα σχολεία.

Οκτώβριος: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το προεδρικό μέγαρο και ο Αντώνης μπορεί, επιτέλους, να επιστρέψει στο γραφείο του. Ο στενός του συνεργάτης ακόμη αναζητά τον αλγόριθμο που έλειπε και ανέτρεψε έτσι πλήρως την ροή των γεγονότων. Ο Γιώργος Κουρής αγοράζει νέο κανάλι. 

Νοέμβριος: Εμφανίζεται ο πρίγκιπας του Τσάκα και αγοράζει τον Αγροτικό Αστέρα. Η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε έναν γίγαντα της ενεργειακής βιομηχανίας και όλοι σπεύδουν να πάρουν θέση στην αγορά. Πακτωλός από δισεκατομμύρια εισρέουν στην χώρα. Η κρίση είναι μία μακρινή ανάμνηση. Οι τιμές των ακινήτων ανεβαίνουν ιλιγγιωδώς: Ένα δυάρι στα Πατήσια κάνει όσο ένα ρετιρέ στο Μόντε Κάρλο. Οι τιμές των μετοχών είναι στον Θεό. Τύφλα να έχει το 1999. Η ζωή είναι τελικά απρόβλεπτη. 

Δεκέμβριος: Όχι, την Κωνσταντινούπολη δεν την έχουμε πάρει ακόμη. Μπορούμε να περιμένουμε άλλη μία χρονιά για να επιβεβαιωθούν οι προφητείες των καλογέρων. Εδώ περιμένουμε πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια. Για ένα ακόμη κάνουμε έτσι; 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. Υγεία να έχουμε, αδέλφια. Όλα τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε...
Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή "capital"

Read More

Έξι άτομα θα γιορτάσουν 16 φορές την ... Πρωτοχρονιά!!

Το πλήρωμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού θα διασταυρώσει 16 φορές τις ωριαίες ατράκτους και συνεπώς θα μπορέσουν να γιορτάσουν 16 φορές την Πρωτοχρονιά!!!

Πάντως, τον ερχομό της Πρωτοχρονιάς στη Μόσχα οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες θα τον γιορτάσουν, πετώντας πάνω από τον Ειρηνικό ωκεανό, ανακοίνωσε το ρωσικό Κέντρο Διεύθυνσης Πτήσεων.

Σήμερα στο Σταθμό εργάζονται οι κοσμοναύτες της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Διαστήματος Ολέγκ Κονονένκο, Αντόν Σκαπλέροφ και Ανατόλι Ιβανίσιν, οι αστροναύτες της ΝΑΣΑ Daniel Burbank και Donald Pettit, καθώς και ο αστροναύτης της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος Andre Kaupers.
Πηγή "aegeantimes"

Read More

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

Αντί για κάλαντα, σήμερα και ξημερώνοντας 2012, αφιερώνουμε στους φίλους μας, ένα υπέροχο κείμενο του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου (malfasg @ gmail.com). Ήταν ο πανηγυρικός που εκφώνησε ο θεολόγος του Γυμνασίου Σαγεΐκων την 28η Οκτωβρίου από τον άμβωνα της εκκλησίας:                                               

           

Εβδομήντα χρόνια μετά…

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες… Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες…

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου… Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να… φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ’ αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ’ το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες… για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ’ το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ’ το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης.  Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας…». 

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ’ όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι’ αυτό…

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά…                                                        Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ           από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό                γιατί ανήκω εδώ.                                                                                       

Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».        

(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

                                                                                                   

Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Πηγή "Ακτιβιστής"

Read More

31 Δεκεμβρίου 1956. ΜΙΧΑΗΛ ΓΕΩΡΓΑΛΛΑΣ: "Μάστρε μου πεθαίνω. Ζήτω η Ελλάς!"

Το 1935, στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Μαραθόβουνο, γεννήθηκε ο Μιχαήλ (Μάκης) Γεωργάλλας. Στις 31 Δεκεμβρίου 1956 ο 21χρονος Μάκης ξεψυχούσε με το όνομα της Μάνας Ελλάδας στα χείλη…

Φοιτούσε ακόμη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, όταν πρωτοστατούσε σε μαχητικές διαδηλώσεις κατά των αποικιοκρατών. Δεν μπορούσε η ελληνική του ψυχή να δεχτεί πως η Κύπρος ήταν σκλαβωμένη. Σε κάθε χριστιανική και εθνική κίνηση μέσα ήταν κι ο Μάκης. Συνελήφθηκε και κλείστηκε στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Μα πώς μπορούσε να χωρέσει η ελεύθερη ψυχή του στις φυλακές εκείνες; Με μεγάλη τόλμη πέτυχε να δραπετεύσει στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 και να καταφύγει στα βουνά. Αμέσως μετά, κατάφερε να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, τρεις μήνες αργότερα.

Ο Αρχηγός Γρίβας, χαρακτηρίζει τον Γεωργάλλα «γενναίο παλικάρι, αγνός και ενθουσιώδης αγωνιστής, όστις, μολονότι λαμπρού ήθους και εξαιρέτου επιδόσεως, απεβλήθη, ως μη ώφειλε, του Σχολείου, εις το οποίο εφοίτα, λόγω της ζωηρής συμμετοχής τους εις τας μαθητικάς πατριωτικάς εκδηλώσεις».

Η ομάδα του Αυξεντίου καταδιωκόταν από τους Άγγλους και μετακινείτο συνεχώς. Το βράδυ της 30ης προς 31 Δεκεμβρίου 1956 βρισκόταν στο χωριό Ζωοπηγή της επαρχίας Λεμεσού, στο σπίτι του Μηνά Κωνσταντίνου. Το πρωί της 30ης Δεκεμβρίου είχαν φτάσει στο χωριό Εγγλέζοι και διενήργησαν έρευνες άνευ αποτελέσματος. Γύρω όμως στα μεσάνυχτα, κατέφθασε ιδιωτικό ταξί και σταμάτησε έξω από το σπίτι του Μηνά, 20 περίπου μέτρα από την κρύπτη των ανταρτών. Οι επιβαίνοντες άρχισαν να χτυπούν τη θύρα του σπιτιού. Ο Αυξεντίου, νομίζοντας ότι ήταν μαντατοφόροι της ΕΟΚΑ, έστειλε τον Μηνά να ανοίξει. Ανοίγοντας βρέθηκε αντιμέτωπος με 5 πάνοπλα άτομα. 2 Τούρκους και 3 αργυρώνητους προδότες στην υπηρεσία των Άγγλων. Αυτοί ήταν οι Ανδρέας Φοινιώτης, Τσούκας και Λιμνιάτης. Κάποιος απ΄ αυτούς πλησίασε τον Μηνά και του είπε δήθεν εμπιστευτικά να ειδοποιήσει αμέσως τους αντάρτες που ήταν στο χωρίο να φύγουν, γιατί σε 10 λεπτά θα κατέφθανε στρατός. Ο Μηνάς αντελήφθη το τέχνασμα και έτσι άρχισε να προσποιείται άγνοια.

Οι 5 πράκτορες των Άγγλων αφού κατάλαβαν ότι δεν ήταν δυνατόν να πετύχουν κάτι με το καλό, άρχισαν να απειλούν το Μηνά για να τους αποκαλύψει που βρίσκονταν όπλα και βόμβες. Όταν άρχισαν να γίνονται πολύ απειλητικοί, ο Μηνάς, για να ειδοποιήσει την ομάδα των ανταρτών, που βρίσκονταν στην παρακείμενη οικία άρχισε να φωνάζει ζητώντας βοήθεια. Ο Αυξεντίου, ο οποίος άκουσε τις φωνές, αποφάσισε να τον απαγκιστρώσει από τους πράκτορες των Άγγλων για να τον σώσει, γιατί ο Μηνάς Κωνσταντίνου ήταν άριστο στέλεχος της ΕΟΚΑ και επιπλέον, γνώριζε πολλά μυστικά της Οργάνωσης. Έτσι ο Αυξεντίου και ο Γεωργάλλας, οπλισμένοι με Τόμιγκαν, προχώρησαν προς τους 5 πράκτορες και όταν έφτασαν σε απόσταση 15 μέτρων ήταν έτοιμοι να πυροβολήσουν. Όμως, ο Μηνάς βρισκόταν στο βαλλιστικό πεδίο τους… Περίμεναν λίγο να μετακινηθεί ο Μηνάς. Οι πράκτορες των Άγγλων όμως, αντιλήφθηκαν τους 2 αντάρτες και όταν μετακινήθηκε ο Μηνάς, ακούστηκε μια ριπή και ο Γεωργάλλαςέπεσε πληγωμένος βαριά. Αυτός που πυροβόλησε ήταν ο Τούρκος. Αμέσως ο Αυξεντίουανταπέδωσε τα πυρά προς το μέρος που φάνηκε η λάμψη και το εχθρικό αυτόματο σίγησε, αφού είχε σκοτωθεί ο κάτοχός του.

Για μερικά λεπτά έγινε ανταλλαγή πυρών αλλά οι πράκτορες των Εγγλέζων κατάφεραν να διαφύγουν μπαίνοντας στο ταξί. Ο Γεωργάλλας τραυματισμένος βαριά, σύρθηκε σιγά σιγά και χάραξε μια γραμμή με το αίμα του, από το γεφύρι του χωριού, όπου τραυματίσθηκε, μέχρι το σπίτι του Μηνά.

Πριν πεθάνει, ο Αυξεντίου έτρεξε κι αγκάλιασε το Μάκη. Ο νεαρός ήρωας κατάφερε να ψελλίσει: «Μάστρε μου πεθαίνω. Ζήτω η Ελλάς».

Βιαστικά η ομάδα του Αυξεντίου έθαψε τον ήρωα στο νεκροταφείο του χωριού. Ήταν ακόμη άγρια μεσάνυχτα, όταν έφεραν κρυφά τον ιερέα του χωριού να τελέσει την κηδεία. Η αντάρτικη ομάδα που αποτελείτο από 6 άτομα ετοιμαζόταν τώρα να φύγει από το χωριό, γιατί αναμενόταν η άφιξη ισχυρής δύναμης Εγγλέζικων στρατευμάτων. Έπρεπε τα παλικάρια να φύγουν προτού έλθουν βρετανικές ενισχύσεις. Μέσα στο σκοτάδι εξαφανίστηκαν οι αντάρτες στη βουνοκορφή Παπούτσα.

Λίγο αργότερα αγγλικές δυνάμεις έφτασαν στο χωριό. Βρήκαν μόνο το νιόσκαφτο τάφο του νεαρού ήρωα με το άψυχο κορμί του να κείται σ’ αυτόν.

Στην άκρη του χωριού Ζωοπηγή, κοντά στο γεφύρι του κύριου δρόμου, εκεί που ξεψύχησε ο Μάκης Γεωργάλλας, ένα μνημείο στέκεται σήμερα για να θυμίζει σε όλους μας τη θυσία του ήρωα. Όταν κάποια μέρα περάσεις από εκεί, αγαπητέ αναγνώστη, κάνε μια σύντομη στάση και κατέβα από το αυτοκίνητο. Κοίταξε το μνημείο και βάλε το σταυρό σου. Ιερός είναι ο τόπος εκείνος και κάθε τόπος όπου έδωσαν τη ζωή τους οι νέοι της Κύπρου.

Νέοι, με ψυχή από καθαρό ατόφιο ελληνικό χρυσάφι! Νέοι, που τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς βρίσκονταν αγκαλιά με τα όπλα τους αντί με τους συγγενείς.

Νέοι, με ιδανικά και με ακλόνητη πίστη στην Ελλάδα και στην Ένωση.

Δόξα και Τιμή στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ.

Δόξα και τιμή στους αθάνατους ήρωές μας!
Πηγή 'Γένος Ελλήνων"

Read More

2011 Ντροπές μας βαραίνουν.

 Ας μη γελιόμαστε.

                        Σκύψαμε το κεφάλι. Οι περισσότεροι από μας. 

Αλλος γιατί εξακολουθεί να ελπίζει στα θαύματα.

Αλλος γιατί διαθέτει απείρου μεγέθους "όριο ανοχής". 

Αλλος γιατί κουράστηκε κι άλλος γιατί φοβάται...

Ας μη γελιόμαστε.

Κάποιοι εξακολουθούν να τους πιστεύουν.

Κάποιοι εξακολουθούν νάναι τσιράκια.

Μερικοί προσβλέπουν σε μελλοντική ανταμοιβή, προσφέροντας

σήμερα σιωπή.

Είναι και οι μπερδεμένοι. Είναι και οι εκ πεποιθήσεως ραγιάδες.

  Ας μη γελιόμαστε.

Κοντεύουμε να υιοθετήσουμε το "μαζί τα φάγαμε".

Είμαστε έτοιμοι να εκλιπαρήσουμε για τον οίκτο τους. 

Να πέσουμε στα πόδια. " Σφάξε με, αγά μου, κι εγώ θ΄αγιάσω".

  Ας μη γελιόμαστε. 

Υπομένουμε τη Βαρβαρότητα, βρίζοντας τη μοίρα μας.

Αντιμετωπίζουμε την επερχόμενη "σκλαβοποίηση", σφυρίζοντας

αδιάφορα. 

Τα δάκρυα των κυβερνητικών Ξανθοπουλαίων σα μοδιστρούλες.

Με χαμηλωμένα μάτια και τα χέρια δεμένα στο στήθος.

  Ας μη γελιόμαστε.

Στέγνωσε το λαρύγγι μας.

Δεν έχουμε σάλιο να φτύσουμε τους ενόχους.

Φωνή να κράξουμε.

Δύναμη να εγκαταλείψουμε τους καναπέδες μας.

Κουράγιο να πάρουμε τους δρόμους.

Να αντισταθούμε. Να οργανωθούμε.

  Ναι. Γελιόμαστε,

Αν πιστεύουμε ακόμα πως αυτοί που κυβερνούν είναι άσχετοι.

Ανίδεοι. Πως είναι έντιμοι. Ειλικρινείς.

  Ναι. Γελιόμαστε,

Οσο πιστεύουμε πως ήρθαν απροετοίμαστοι. Χωρίς σχέδιο.

Να "σώσουν" την πατρίδα, αφού την καταποντίσουν. 

Την εξευτελίσουν.

Να "διαφυλάξουν" τη χώρα, αφού την τεμαχίσουν σε μερίδια 

αγοραστών.

  Ναι. Γελιόμαστε,

Αφού πιστεύουμε πως οι μεθοδικοί τεχνοκράτες της τρόϊκας 

νοιάζονται να σώσουν την ελληνική πατρίδα, οικονομία και κοινωνία.

Πως πέσαμε στην "ανάγκη τους"...τυχαία.

Αφού πιστεύουμε πως είμαστε "τεμπέληδες", "μπαταχτήδες",

διεφθαρμένοι. Αφού ενδίδουμε στην προπαγάνδα τους.

Αφού τους προσφέρουμε αυτοβούλως "άλλοθι υποταγής".

  Καλά να πάθουμε.

Εμείς τους εκλέγαμε. Εμείς τους δίναμε απλόχερα τη στήριξή μας.

Αυτοί, όμως, φρόντιζαν πάντα να στηρίζουν τα συμφέροντα του 

Κεφαλαίου.

Για τους Πολλούς τα λίγα και για τους Ολίγους τα πολλά.

  Καλά να πάθουμε.

Που δεν διδαχτήκαμε από την Ιστορία.

Που πιστεύουμε σε θαυματοποιούς.

Που αρνηθήκαμε τη Δύναμή μας.

Πηγή "Πολιτικό κοράκι"

Read More

Στη σκακιέρα του χρόνου και του νου

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

 Αυτές τις ημερολογιακώς όντως άγιες μέρες, άγιες γιατί στο φθαρτό μας σώμα προστίθεται μια ακόμη χρονιά, λόγος όμως ένα προς ένα με τη ζωή αυτήν καθ' αυτήν, μόνον οι αθώοι και οι αποκτηνωμένοι περνάνε καλά. Οι υπόλοιποι μετράμε δυνάμεις, επαναπροσδιορισμούς πορείας, αλλά και ...εφορίας, πάνω σε μουντζουρωμένους χάρτες της σκληρής πραγματικότητας.

Οχι σύντροφοι, δε μιλάω τέτοιες μέρες για κανένα κυνήγι θησαυρού. Το ενάντιο με περνάει στη νέα χρονιά της παμπάλαιης συνέχειας του χρόνου. Είναι η απέλπιδα προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου, μ' ανοιχτά όμως τα μάτια, ορθάνοιχτα, πως το γύρισμα δεν είναι μονάχα στο καλαντάρι που κόβει τα βάσανα σε μέρες, τη χαρά σε φέτες, την αρρώστια, τη δουλειά, τις αγάπες και τις μάχες σε ώρες και στιγμές με νουμεράκια που σημαδεύουν το υποκειμενικό πεπερασμένο άπειρο σε «σημαδιακές» ημερομηνίες.

Να πειστώ και να πείσω πως, συμβολικά έστω, η νέα χρονιά θα φέρει τούμπα τ' άδικο που λέει και το τραγούδι, θα διαλύσει τα σκοτάδια του νου. Να, που κάτι η γενική κάτι η ειδική κουλτούρα μας, πέρασε μέσα απ' το υφάδι της ελπίδας, της ίδιας δηλαδή της αγωνιστικής του ανθρώπου φύσης, τη φιλοδοξία να ξημερώσουμε ξαπλωμένοι στο κέρας της Αμάλθειας. Με καλυμμένες τις ανάγκες του καθενός, κι αμολημένα λεύτερα τα όνειρά του για να τελειώσει τη ζωή του όπως την μπόρεσε καλύτερα κι όπως του προσφέρθηκε, δηλαδή σα θαύμα.

Οι σκέψεις της κάθε πρωτοχρονιάς είναι τελικά μύχιες. Γίνονται μονάχα χάρις των άλλων γύρω μας και της υποχρεωτικής γιορτής, ξόρκι της ωραίας και μοιραίας περισυλλογής. Είναι σκέψεις συνειδητοποίησης της πιο μυστήριας και πιο χειραγωγημένης έννοιας του βίου μας, του Χρόνου. Του πανάρχαιου Κρόνου που τρώει τα παιδιά του και κείνα ζουν κι αντριεύουν και θεριεύουν προσπαθώντας να δαμάσουν το φόβο και τη γνώση του πεπερασμένου.

Πάνε χρόνια πολλά που επινόησα ένα νοητικό παιχνίδι, το ταπεινό μου δώρο φέτος απ' αυτή τη στήλη σ' όλους τους συντρόφους, ακόμη κι αυτούς που δεν την βλέπουν, για να κερδίζω κάθε πρωτοχρονιά ανεμολάμνοντας κόντρα στη φθορά του χρόνου. Το λοιπόν:

Κοιτάζω ή καλύτερα θωρώ τη ζωή της χρονιάς που πέρασε, σα μια μεγάλη σκακιέρα. Τη βλέπω διαγώνια. Ωσάν τα πιόνια άσπρα και μαύρα να είναι όλα δικά μου κι ο αντίπαλος Κρόνος να τα ρουφάει από κάπου ψηλά, από κει που δεν τον βλέπω, από κει που τον ξέρω και δεν τον ξέρω συνάμα. Δε μετράω. Απ' την είσοδο στην ενήλικη ζωή προαπαιτούμενο για να παίξεις είναι να ξέρεις από ποια γωνιά διαλέγεις να κοιτάς την παρτίδα με το χάρο. Κάθομαι λοιπόν και μετράω. Πόσα πιόνια λείπουν, αλλά κυρίως ποια και φέτος. Δε γίνεται να παίζεις το παιχνίδι της ζωής με αντίπαλο το χρόνο και να μην έχεις θυσίες κι απώλειες, νίκες και ήττες. Καμιά φορά τη σκακιέρα την αφήνω στο νου να στριφογυρίζει σα σβούρα παιδική ή και σαν πέτρα που σβουρίζεται με δύναμη στη θάλασσα ή και κατακούτελα στον οχτρό. Είναι τόσο μαλακιά σαν εικόνα. Λάστιχο και ζυμάρι κι η σκακιέρα μου γίνεται πότε σα σουραύλι, πότε σχεδόν στρογγυλή, αλλά πάντα μένει εκεί με ευδιάκριτα τα 64 τετράγωνά της και τα πιόνια της άσπρα και μαύρα, ποτέ όλα μαζί στην ακίνητη θέση της έναρξης της ζωής.

Μετράω. Πόσα λείπουν. Τι αξία είχαν κι έχουν για τη συνέχιση του παιχνιδιού αυτά που έχασα κι αυτά που κράτησα και στον άσπρο και στο μαύρο παίκτη εαυτό μου. Σε ποιες θέσεις βρίσκονται. Τι μπορούν και τι υπόσχονται αν όσα απέμειναν τώρα συνεχίσουν να παλεύουν. Η παρτίδα με κρατάει ζωντανή. Μπορεί ανά πάσα στιγμή και πρωτοχρονιά να χαθεί ή να κερδηθεί. Μ' όσα πιόνια απέμειναν. Ερασιτέχνης σκακιστής, αλλά επαγγελματίας θαυμαστής της μάχης, φανατικός όσο και οι ποιητές κι απρόβλεπτος σαν τη θάλασσα σκέφτομαι πως είναι ο άνθρωπος ορατός τε και αόρατος όταν κι όσο ζει. Και τότε η παρτίδα είναι μπρος και ποτέ πίσω μου. Παίζω, και μεγαλώνω, και δαμάζω το χρόνο κάνοντας τελικά το μόνο που μπορώ. Να τον δαμάζω καταβάλλοντας το τίμημα της φθοράς, αλλά αποφασίζοντας να επιλέγω το μήκος, το βάρος, το εύρος και την αντοχή των επιλεγμένων ανά στιγμή κινήσεων. Δεν μπορώ να μη γερνάω. Αλλά μπορώ να προσπαθώ να γερνάω καλά, δηλαδή όπως θέλω. Κι όσο παίζω, η νιότη μου δεν είναι ανάμνηση αλλά η εμπειρία και τα πυρομαχικά της ζωής. Μην αναζητήσετε στρατηγικές κι άλλες σκέψεις στην χρονοσκακιέρα της πρωτοχρονιάς μου. Παιχνίδι είναι του μυαλού από καρδιάς δοσμένο. Καλά κι ανθεκτικά χρόνια να 'χουμε να μένουμε στο παιχνίδι ο ένας μετά τον άλλο κι όλοι μαζί για όσους ήταν κι όσους είναι κι όσους θα 'ρθουν συμπαίκτες μας στη ζωή.

Πηγή "Ριζοσπάστης"

Read More