Τα τσόκαρα

Σείεται από χθες η βουλή. Από αναστεναγμούς ανακούφισης, για το που βρέθηκε επιτέλους αυτός, που για ένα εκατομμύριο θα σηκώσει στους ώμους του τις αμαρτίες όλων των υπολοίπων 299, όλων των προηγούμενων δεκαετιών.

Και βγάλανε τα τσόκαρα οι παστρικές και βγήκανε πουρνό πουρνό στα καλντερίμια των ραδιοφώνων και των καναλιών, πλυμένες καθαρές, σιδερωμένες, να ρίξουνε την λίθο τους εις τον αμαρτωλό, αυτές οι αναμάρτητες.

Για κανένα τυχάρπαστο, τον κάνω τον αμαρτωλό, ή πιο πολύ μου φέρνει προς σφιχτοχέρα και οικονόμα νοικοκυρούλα, που σε μια σύντομη περαντζάδα της απ’ τη βουλή, αμάθητη και άβγαλτη όπως ήταν, φρόντισε στο όπως όπως να θάψει το ανέλπιστο κομπόδεμά της στα βαθιά υπόγεια των ελβετικών τραπεζών για τις επόμενες ημέρες της σίγουρης ανεργίας της.

Οι πιο παλιές πουτάνες, που λιώσανε τις σόλες τους στα καλντερίμια δεν θα έκαναν αυτή την κουτουράδα. Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι έχουν μάθει για το μαγικό υγρό που σβήνει τα ίχνη από τα λασπωμένα παπούτσια.

Κρίμα, λοιπόν, γιατί αυτός ο κακόμοιρος βουλευτάκος που τώρα του ζητούν την κεφαλήν του επί πίνακι, δεν θα μπορέσει να σηκώσει το ανάστημά του και να κατονομάσει απ’ αυτόν τον συρφετό των όψιμων λιθοβόλων, αυτούς που κατ’ εξακολούθηση γεύονταν τους καρπούς της Siemens, της Ferostahl, της Mann και των συναφών κοινωφελών ιδρυμάτων. Κι ο λόγος είναι, γιατί μάλλον δεν θα τους ξέρει, γιατί δεν θα πρόλαβε στη σύντομη θητεία του να γίνει επίτιμο μέλος του κύκλου της ομερτά της ελληνικής βουλής.

Αν ήταν ένας από αυτούς, οι τωρινοί κανίβαλοι θα είχαν απλά σιωπήσει. Μπορεί να κόπτονται ανέξοδα υπέρ της ηθικής, αλλά υπέρ της νομιμότητας, μόκο...

Πηγή "cynical"

Read More

Την Τρίτη στις εφορίες η εγκύκλιος για τα χρέη

Σήμερα υπογράφεται και από Τρίτη αναμένεται να φτάσει στις εφορίες, η νέα εγκύκλιος που θα δίνει αναλυτικές οδηγίες στις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών για το πώς θα υποδέχονται τους φορολογουμένους που θα θελήσουν να τακτοποιήσουν τις οφειλές τους προς το δημόσιο, με δόση από μόλις 100 ευρώ το μήνα.

Ο νόμος δημοσιεύτηκε μόλις εχθές και στο υπουργείο Οικονομικών δίνουν από το πρωί αγώνα δρόμου να προλάβουν να υπογραφεί η υπουργική απόφαση που θα καθορίζει τις λεπτομέρειες και να σταλεί η εγκύκλιος το αργότερο ως την Τρίτη -καθώς μάλιστα η διορία για την υποβολή αιτήσεων θα λήγει την ερχόμενη Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου!

Διαβάστε εδώ  το σχετικό ρεπορτάζ που μετέδωσε το πρωί το protothema.gr 

Σύμφωνα με πληροφορίες, όλοι οι οφειλέτες θα μπορούν να ζητούν μέχρι και 24 δόσεις, εφόσον το ποσό που χρωστούν είναι από 2400 ευρώ και άνω. Θα επιλέγουν οι ίδιοι επίσης αν θέλουν και μπορούν να εξοφλήσουν σε λιγότερες δόσεις πληρώνοντας μεγαλύτερα ποσά κάθε μήνα. 

Ωστόσο για να υπαχθούν σε 25 ως 60 δόσεις που προβλέπει ο νόμος, θα το αποφασίζει ο έφορος. Η εγκύκλιος δίνει αυτή τη δυνατότητα μόνο για πραγματικά αναξιοπαθούντες, που θα αποδεικνύουν εγγράφως την δυσχερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει, όπως πχ: σεισμόπληκτοι , πυροπαθείς, πλημμυροπαθείς, επιδοτούμενοι άνεργοι, όσοι συντηρούνται από προινοιακά επιδόματα κλπ.

Πρόκειται πάντως για την ευνοϊκότερη ρύθμιση χρεών που θεσπίστηκε ποτέ, αφού μπορούν να ζητήσουν να υπαχθούν στην ρύθμιση ακόμα και όσοι είχαν στο παρελθόν υπαχθεί σε ανάλογη –αλλά όχι τόσο ευνοϊκή- ρύθμιση.

Αν και μέχρι σήμερα οι εφορίες δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα αιτήματα, με την εγκύκλιο που θα τους σταλεί θα μπορούν να χορηγούν μέχρι και 60 δόσεις εξόφλησης και διαγραφή προσαυξήσεων από 25% έως και 100% (ανάλογα με τον αριθμό των δόσεων) ενώ οι οφειλέτες μπορούν να αποφύγουν Αυτόφωρο και κατασχέσεις περιουσιακών τους στοιχείων.

Η ρύθμιση δίνει διορία σε όσους επιθυμούν να μπουν στη ρύθμιση, να υποβάλλουν στην εφορία ή το τελωνείο όπου είναι βεβαιωμένες οι οφειλές τους σχετική αίτηση, το αργότερο έως και τις 29 Φεβρουαρίου. Για πρώτη φορά μάλιστα, στη ρύθμιση μπορούν να υπαχθούν οφειλές οι οποίες θα έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμες έως τότε (δηλαδή έως και τις 29 Φεβρουαρίου), σε αντιδιαστολή με προηγούμενες ρυθμίσεις όπου υπάγονταν οφειλές οι οποίες είχαν γίνει ληξιπρόθεσμες σε παρελθόντα χρόνο. Υπάγονται δηλαδή και ληξιπρόθεσμα χρέη της τελευταίας στιγμής.

Συγκεκριμένα προβλέπεται πως όσο λιγότερες είναι οι μηνιαίες δόσεις, τόσο μεγαλύτερο το όφελος για το φορολογούμενο, δηλαδή:

* Εφάπαξ καταβολή, με διαγραφή όλων των προσαυξήσεων.
* Σε 2 έως 12 δόσεις, με έκπτωση 90% των προσαυξήσεων.
* Σε 13 έως 24 δόσεις, αφαιρώντας το 75% των προσαυξήσεων.
* Σε 25 έως 36 δόσεις, με έκπτωση 60% των προσαυξήσεων.
* Σε 37 έως 48 δόσεις, αφαιρώντας το 45% των προσαυξήσεων.
* Σε 49 έως 60 δόσεις, με απαλλαγή του 25% των προσαυξήσεων.

Το συνολικό ποσό κάθε δόσης δεν μπορεί να είναι μικρότερο από 100 ευρώ.

Υπάγονται στη ρύθμιση όλες οι οφειλές που είναι βεβαιωμένες και ληξιπρόθεσμες μέχρι την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για υπαγωγή στη ρύθμιση, μαζί με τις μέχρι τότε επιβληθείσες προσαυξήσεις. Επίσης, αλλά εφόσον το ζητήσει εγγράφως με αίτησή του ο οφειλέτης, όσες βρίσκονται σε αναστολή είσπραξης, αλλά και αυτές, που έχουν υπαχθεί σε προηγούμενη ρύθμιση (με την προϋπόθεση πως ο φορολογούμενος είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του).

Τι εξασφαλίζουν οι φορολογούμενοι με αυτό τον τρόπο:

* Φορολογική ενημερότητα μηνιαίας διάρκειας,
* Αναστολή ποινικής δίωξης εις βάρος τους, καθώς και τυχόν επιβληθείσας ποινής,
* Αναστολή κατάσχεσης ακινήτων,
* Απαλλαγή από τις προσαυξήσεις για τις οφειλές, που υπάγονται στη ρύθμιση.
Σε περίπτωση ασυνέπειας στην αποπληρωμή των δόσεων της ρύθμισης προβλέπεται επιβάρυνση με μηνιαία προσαύξηση 1% για κάθε δόση, που καθυστερεί. Σε περίπτωση, μάλιστα, που δεν καταβληθούν 3 συνεχείς δόσεις ή η προτελευταία ή η τελευταία δόση, τότε για το υπόλοιπο της οφειλής:
* Χάνονται τα πλεονεκτήματα της ρύθμισης,
* Καταβάλλεται το υπόλοιπο της οφειλής, και
* Επιδιώκεται η είσπραξή του με κάθε νόμιμο μέτρο.
Πηγή "Πρώτο Θέμα"

Read More

Λωζάννη-Μόναχο 1Χ2

24η Ιουλίου του 1923. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπίας στην Λωζάννη, υπογράφει την Συμφωνία που, ουσιαστικά, μέσα από τις στάχτες της Μικρασιατικής Καταστροφής, αποτέλεσε την βάση της δημιουργίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Μέσα από τις δαγκάνες της μεγάλης μας ήττας, ο Βενιζέλος κατάφερε να αποσπάσει ό,τι μπορούσε να αποσπαστεί από μία ηττημένη χώρα ώστε να κρατηθεί όρθια και με την αξιοπρέπειά της κατά το δυνατόν ανέπαφη.

30η Σεπτεμβρίου 1938. Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Neville Chamberlain, μετά την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο του Heston, κομίζει την Συμφωνία του Μονάχου, και υπό τις επευφημίες του κόσμου που κατέφτασε εναγωνίως να τον προϋπαντήσει (καθώς οι φόβοι για έναν νέο καταστροφικό πόλεμο είχαν πρόσφατα κορυφωθεί), ανακοίνωσε ότι ο κίνδυνος απετράπη, ότι η χώρα σώθηκε από την περιπέτεια ενός νέου ευρωπαϊκού πολέμου. «I believe it is peace for our time», ήταν η θριαμβευτική του έκφραση που έμεινε στην ιστορία και με την οποία ξεκινούν σχεδόν όλα τα ντοκιμαντέρ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το ερώτημα σήμερα τίθεται πολύ απλά: Το Μνημόνιο 2 θα καταγραφεί στην ιστορία ως μια νέα Συνθήκη της Λωζάννης ή ως ένα νέο Μόναχο; Θα αποτελέσει, όπως η Λωζάννη, μια σκληρή για την Ελλάδα συνθήκη που όμως μας δίνει την ευκαιρία για το χτίσιμο της σύγχρονης Ελλάδας, ακυρώνοντας την πτώχευση του ελληνικού δημοσίου και την έξοδο από το ευρώ (μια έξοδος που θα συμπαρέσυρε και την υπόλοιπη ευρωζώνη στην αποδόμηση); Ή μήπως θα λειτουργήσει υπέρ της Κρίσης, όπως και το Μόναχο το οποίο όχι μόνο δεν ακύρωσε τον Πόλεμο αλλά του έδωσε χρόνο (όταν τελικά εκείνος αποφάσισε να ξεσπάσει) να γίνει μεγαλύτερος, χυδαιότερος, καταστροφικότερος;

Από τα χειρότερα συμπτώματα της Κρίσης είναι τα φαινόμενα ενός νέου εθνικού διχασμού μεταξύ εκείνων που πιστεύουν πως το Μνημόνιο 2 θυμίζει Λωζάννη κι εκείνους που το βλέπουν ως ένα σύγχρονο Μόναχο. Αυτός ο διχασμός, όπως κάθε διχασμός, μας αφαιρεί τις δυνατότητές μας, ως κοινωνία, να συνδιαλεγόμαστε, να οργανώνουμε έναν εποικοδομητικό δημόσιο διάλογο. Τις τελευταίες βδομάδες παρατηρώ, με λύπη, την όλο και διογκούμενη πόλωση. Ακόμα και σε αυτές τις σελίδες, τα σχόλια των αναγνωστών (και στα δικά μου άρθρα) τείνουν να στερούνται όλο και περισσότερο την έφεση προς τον διάλογο, την σύνθεση, την διάθεση για «να σκεφτόμαστε διαφορετικά». Αυτό-κατατάσσονται όλο και περισσότερο είτε στην ομάδα των υποστηρικτών-οπαδών του τάδε ή του δείνα αρθρογράφου είτε σε εκείνους που ξοδεύουν ενέργεια και χρόνο για να τον/την καταγγείλουν, υπονομεύσουν, σπιλώσουν.

Βέβαια, αυτή η πόλωση είναι κατανοητή. Η χώρα αντιμετωπίζει υπαρξιακή αγωνία. Κινδυνεύει να εκπέσει της Ιστορίας, για να δανειστώ την έκφραση του Fredrik Jameson. Ποια από τις δύο ερμηνείες του Μνημονίου 2 είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα (και συνεπώς θα επιβεβαιωθεί από τον ρου των γεγονότων) έχει ύψιστη σημασία για το μέλλον του τόπου. Λογικό είναι όσοι πιστεύουν την μία ερμηνεία να αντιμετωπίζουν τους πιστεύοντες την άλλη ερμηνεία ως (εκόντες ή άκοντες) νεροκουβαλητές του «κακού». Λογικό αλλά καταστροφικό παράλληλα. Προτείνω να κάνουμε όλοι πίσω από αυτή την διχαστική, φυγόκεντρη, τάση. Γιατί σε τελική ανάλυση, θα έρθει η στιγμή (όπως ήρθε και στις δύο περιπτώσεις, της Ελλάδας και της Βρετανίας στον Μεσοπόλεμο) που, όποιο «στρατόπεδο» ή ερμηνεία και να δικαιωθεί εδώ στην Ελλάδα, θα βρεθούμε μαζί στα (ελπίζω συμβολικά) χαρακώματα μιας ευρωπαϊκής Κρίσης όπου θα αγωνιστούμε από κοινού για το μέλλον αυτής της μικρής γωνιάς της Ευρώπης.

Η πιο πάνω έκκληση για ομόνοια, ή τουλάχιστον για απόρριψη της διχόνοιας, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πρέπει να σταματήσουμε να διαφωνούμε έντονα. Σημαίνει απλώς να διαφωνούμε με καλή διάθεση, έτοιμοι να δούμε την αλήθεια (ή ψήγματά της) σε αυτό που λέει ο «άλλος», ο «αντίπαλος». Σημαίνει ακόμα την ισηγορία: να βγάλουμε από το μυαλό μας ποιος λέει αυτό που λέει (και την άποψη μας για το πρόσωπο) εστιάζοντας σε αυτό που λέει, στο πόσο χρήσιμο και αληθινό είναι. Όχι, η ισηγορία δεν είναι πολυτέλεια για την εποχή που ζούμε. Είναι προαπαιτούμενο σωτηρίας για έναν λαό που αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη κρίση στην μεταπολεμική του ιστορία.

Η συμφωνία για το Μνημόνιο 2 έχει πολύ δρόμο μπροστά της, όπως γνωρίζετε καλά. Τις επόμενες εβδομάδες, και μέχρι να τελειώσουν οι Προεδρικές εκλογές στην Γαλλία, τα πράγματα θα εξελίσσονται, τουλάχιστον φαινομενικά, σχεδόν ομαλά. Σκέφτομαι να κάνω χρήση αυτής της σχετικής «ομαλότητας» για να ξεκινήσω έναν «διάλογο» με τρεις σχολές σκέψης για το δίλημμα Λωζάννη-Μόναχο. Στα επόμενα άρθρα μου, θα  απευθύνω ανοικτές επιστολές προς: (α) τους έλληνες νεοφιλελεύθερους υπέρμαχους της ερμηνείας Λωζάννη, (β) τους έλληνες Κευνσιανούς υπέρμαχους της ερμηνείας Λωζάννη, και (γ) τους έλληνες μαρξιστές υπέρμαχους της ερμηνείας Μονάχου και της επιστροφής στην δραχμή. Τρεις επιστολές, τρεις βδομάδες. Ελπίζω να αποδειχθούν αρκετά ήσυχες ώστε να μην χρειαστούν εμβόλιμα άρθρα στο μεταξύ…

Για σήμερα, θα κλείσω με μια σύνοψη των τεσσάρων λόγων που, κατ’ εμέ, το Μνημόνιο 2, αν και εύχομαι να αποδειχθεί μια νέα Λωζάννη, θα θυμίζει περισσότερο (και μάλιστα πολύ γρήγορα) ένα νέο Μόναχο:

1. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στη γνωστή έκθεση του ΔΝΤ περί της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους υπό το Μνημόνιο 2, οι πιθανότητες να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο τείνουν ασυμπτωτικά στο μηδέν. Κατ’ αρχάς, ακόμα και ο εκπεφρασμένος στόχος είναι… κάλπικος. Θα θυμάστε ότι στόχος είναι το χρέος μας, ως ποσοστό του εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ), να μειωθεί στο 120%. Γιατί όχι στο 110%; Μα επειδή της Ιταλίας βρίσκεται (και θα παραμείνει) κοντά στο 120%, οπότε δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί το 120% υπερβολικό για την Ελλάδα (λέγοντας πως πρέπει να μειωθεί στο 110%) χωρίς αυτό να σηματοδοτεί ότι και η Ιταλία οδεύει στην πτώχευση… Όμως αυτά τα ποσοστά δεν σημαίνουν τίποτα από μόνα τους. Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ξεπερνά το 200% αλλά όλοι τρέχουν να την δανείσουν. Τι κρίνει λοιπόν, αν όχι αυτό το ποσοστό, την βιωσιμότητα ενός δημοσίου; Απάντηση: Δύο νούμερα και το πόσο κοντά βρίσκονται μεταξύ τους. Το ένα νούμερο είναι το επιτόκιο στο οποίο δανείζεται το δημόσιο μιας χώρας. Στην Ελλάδα, δεδομένου ότι το δημόσιο από τον Μάη του 2010 δανείζεται μόνο από την τρόικα, πληρώνει επιτόκιο, μέσον όρο, γύρω στο 4%. Το άλλο νούμερο είναι ο ρυθμός αύξησης του εθνικού εισοδήματος (πριν υπολογίσουμε τον πληθωρισμό). Αν αυτά τα δύο νούμερα προβλέπεται ότι θα είναι κοντά το ένα στο άλλο για τα επόμενα χρόνια (δεν πειράζει να αποκλίνουν για ένα ή δύο) τότε το χρέος κρίνεται βιώσιμο. Γιατί; Επειδή το επιτόκιο ουσιαστικά υποδηλώνει, μέσες-άκρες, τον ρυθμό αύξησης του δημόσιου χρέους της χώρας: αν είναι κοντά στον ρυθμό μεγέθυνσης του εθνικού εισοδήματος (σε ευρώ), τότε χρέη και εισόδημα αυξάνονται λίγο-πολύ παράλληλα. Άρα το χρέος, αν και αυξάνεται, μπορεί να εξυπηρετείται. (Π.χ. ένα πλούσιος άνθρωπος μπορεί να δανείζεται τεράστια ποσά εφόσον τα εισοδήματά του αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό όπως και τα χρέη του.) Στην Ελλάδα, σήμερα, ο ρυθμός αύξησης του εθνικού εισοδήματος (προ πληθωρισμού) είναι καθηλωμένος στο μείον 7,5%. Άρα, έχουμε μια απόκλιση αυτών των δύο αριθμών της τάξης του 11,5%! Πρόκειται για την μεγαλύτερη τέτοια απόκλιση στα ιστορικά της παγκόσμιας οικονομίας για μια χώρα που δανείζεται για να αποφύγει την στάση πληρωμών. Και νάταν μόνο αυτό; Ποια η προοπτική να μειωθεί αυτή η απόκλιση στο 2% ή 3%; Καμία! Η επιβολή μείωσης των δημόσιων δαπανών κατά τουλάχιστον €3 δις, την ώρα που τα εργατικά εισοδήματα θα μειώνονται και στον ιδιωτικό και στην δημόσιο τομέα, σημαίνει ότι ένα μείον 5% με 7,5% «μεγέθυνσης» είναι εξασφαλισμένο για το μέλλον. Να γιατί ούτε καν το ΔΝΤ δεν μπορεί να μιλήσει ανερυθρίαστα για τις προοπτικές επιτυχίας του Μνημονίου 2.

2. Έχετε προσέξει ότι τα spreads Ιταλίας και Ισπανίας έχουν μειωθεί ιδιαίτερα; Τι συνέβη; Βελτιώθηκε η κατάσταση στις δύο αυτές χώρες;  Όχι βέβαια. Η απόκλιση μεταξύ των δύο αριθμών που ανέφερα πιο πάνω (ως ενδεικτική της βιωσιμότητας ενός κράτους) αποτελούν κόλαφο τόσο για την Ισπανία όσο και για την Ιταλία. Για την ακρίβεια η απόκλιση μεταξύ τους κυμαίνεται γύρω στο εξωφρενικό (για τόσο μεγάλες και κραταιές οικονομίες) 8%. Τότε γιατί βρίσκουν χρήματα να δανειστούν; Επειδή η ΕΚΤ τυπώνει εκατοντάδες δις ευρώ, τα δίνει χωρίς δεύτερη κουβέντα στις ιταλο-ισπανικές τράπεζες και εκείνες, κατόπιν, δανείζουν τα κράτη τους. Αν η ΕΚΤ είχε κάνει το ίδιο με την Ελλάδα τον Μάρτιο του 2010, ούτε τα δικά μας spreads θα είχαν τιναχθεί στον αέρα (και συνεπώς δεν θα υπήρχε Μνημόνιο 1). Όμως, το γεγονός ότι η ΕΚΤ παρεμβαίνει μαζικά δανείζοντας τις τράπεζες-ζόμπι οι οποίες με την σειρά τους δανείζουν τα κράτη-ζόμπι (γιατί δυστυχώς αυτό ισχύει και για τον δημόσιο τομέα των Ιταλο-ισπανών) δεν σημαίνει ότι η Κρίση του Ευρώ καταλάγιασε. Όχι. Απλώς, μετανάστευσε από ένα λογιστικό βιβλίο σε ένα άλλο. Σε ποιο; Σε αυτό της ΕΚΤ. Εδώ δεν αναφέρομαι στην γνωστή αγωνία (ιδίως των γερμανών) ότι το τύπωμα χρήματος θα ανεβάσει τον πληθωρισμό. Σε υφεσιακές περιόδους αυτός ο κίνδυνος είναι περιορισμένος, έως ανύπαρκτος. Όχι, αναφέρομαι σε κάτι άλλο. Στο εσωτερικό της η ΕΚΤ κρατά έναν λογαριασμό για το τι χρωστά η μία Κεντρική Τράπεζα του ευρωσυστήματος στην άλλη (π.χ. η Ιταλική στην Γερμανική). Αυτά τα χρωστούμενα αντανακλούν τα ελλείμματα στα εμπορικά ισοζύγια (π.χ. όταν η Ελλάδα εισάγει πιο πολλά από όσα εξάγει στην Γερμανία, αυτό μεταφράζεται σε χρέος της Τράπεζας της Ελλάδος προς την Bundesbank.) Αυτός ο λογαριασμός φέρει την ονομασία Target 2. Λοιπόν, σύμφωνα με την γερμανική Börsenzeitung περί τα €511 δις χρωστούν οι Κεντρικές Τράπεζες της περιφέρειας στην Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας. Με απλά λόγια, οι μη βιώσιμες και όλο διογκούμενες ανισορροπίες εντός της ευρωζώνης απλά μετανάστευσαν από τα spreads στο εσωτερικό του ευρωσυστήματος. Αυτό δεν τις καταστά περισσότερο βιώσιμες. Να γιατί θεωρώ ότι η πρόσφατη Συμφωνία των Βρυξελλών δεν θα αποδειχθεί απλώς ένα Μόναχο για την Ελλάδα αλλά ένα Μόναχο για ολόκληρη την ευρωζώνη.

3. Η ευρωζώνη ολόκληρη βρίσκεται σε ύφεση (αν και, βεβαίως, η ύφεση, όπως και το εισόδημα, δεν κατανέμεται «ισόποσα» σε όλα τα μήκη και πλάτη της ευρωζώνης). Η αποφασιστικότητα με την οποία η νέα αυτή Συνθήκη, το Μνημόνιο 2, σηματοδοτεί την αδυναμία της Ευρώπης να στρέψει πλεονάζουσες αποταμιεύσεις υπό την μορφή παραγωγικών (και επικερδών) επενδύσεων στις περιοχές και στους κλάδους που παράγουν ελλείμματα και χρέη, οδηγεί στο ασφαλές (κατ’ εμέ) συμπέρασμα ότι οδεύουμε στον δρόμο του Μονάχου και όχι της Λωζάννης. Για αυτό δεν χρειάζεται να πιστέψετε εμένα. Διαβάστε το Der Spiegelτο οποίο λέει τα ίδια πράγματα καλύτερα.

4. Με δεδομένα τα  πιο πάνω τρία σημεία, θεωρώ πως τα παρακάτω εδάφια της Συμφωνίας δεν είναι τίποτα άλλο από παράδοση άνευ όρων μετά από την επικείμενη αποτυχία των στόχων του Μνημονίου 2: «Το Eurogroup χαιρετίζει την πρόθεση της Ελλάδας να θέσει σε λειτουργία μηχανισμό ο οποίος… θα προωθεί κονδύλια που έχουν παραχθεί στο εσωτερικό για εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους πληρώνοντας, υπό την εποπτεία της τρόικας, ένα ποσόν που αντιστοιχεί στα χρέη του τριμήνου απ’ ευθείας σε ειδικό (ξεχωριστό) λογαριασμό του εντολοδόχου της Ελλάδας.» «Το Eurogroup χαιρετίζει την πρόθεση της Ελλάδας να εισάγει στους επόμενους δύο μήνες στο ελληνικό δίκαιο πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία οι αποπληρωμές των δανειστών έχουν απόλυτη προτεραιότητα. Η πρόβλεψη αυτή θα συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα της Ελλάδας το ταχύτερο δυνατόν.»

Με τις παραπάνω σκέψεις, και μιας και αναφέρθηκα στο Μόναχο, επιτρέψτε μου να κλείσω με τα λόγια του Winston Churchill ο οποίος, στην Βουλή των Κοινοτήτων, σχολίασε την Συμφωνία του Μονάχου, την οποία η πλειοψηφία της Βουλής είχε εγκρίνει ως σωτήρια. Καλύτερα λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματά μου για το Μνημόνιο 2 δεν μπορούσα να βρω:

«Παρούσα μεταξύ μας είναι μία καταστροφή πρώτης τάξεως… ηττηθήκαμε δίχως πόλεμο, και τα αποτελέσματα της ήττας μας θα ταξιδέψουν μαζί μας, στον δικό μας δρόμο… περάσαμε ένα απαίσιο σημείο της ιστορικής μας διαδρομής όπου ολόκληρη η ισορροπία της Ευρώπης αποσυντέθηκε καθιστώντας δίκαιες τις εξής καταδικαστικές λέξεις για τις ευρωπαϊκές μας δημοκρατίες: «Βρεθήκατε στην κόψη του ξυραφιού και πιαστήκατε ανίκανες!» Και μη νομίσετε ότι αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η αρχή του «λογαριασμού». Είναι η πρώτη γουλιά, η πρώτη γεύση του πικρού ποτηριού από το οποίο θα πρέπει να πίνουμε χρόνο με τον χρόνο εκτός αν στο μεταξύ… ξεσηκωθούμε και υπερασπιστούμε την ελευθερία μας όμως όπως κάποτε.»

ΥΓ1. Το πιο πάνω κείμενο βασίστηκε σε δύο αγγλικά σημειώματα: αυτό και αυτό.

ΥΓ2. Σε σχέση με το άρθρο μου της προηγούμενης εβδομάδας (όπου αναφέρθηκα σε ρητές δηλώσεις γερμανών τραπεζιτών που απέπνεαν ότι Ελλάδα και Πορτογαλία οδηγούνται στην έξοδο από την ευρωζώνη) μπορείτε να δείτε και να ακούσετε έναν εξ αυτών να μιλάει ξεκάθαρα επ’ αυτού. Να προσθέσω μόνο ότι αντίστοιχες απόψεις μου διαβίβασαν άλλοι έξι παράγοντες κορυφαίων τραπεζών οι οποίοι όμως αρνήθηκαν να το κάνουν μπροστά στην κάμερα του Channel 4. Πατήστε εδώ και δείτε ολόκληρη την συνέντευξη που διατίθεται στο κάτω μέρος της σελίδας. Αν επί πλέον θέλετε να δείτε το ντοκιμαντέρ που ετοίμασα για το Channel 4, πατήστε εδώ.

Πηγή "protagon"

Read More

Πανηγυρίστε, σωθήκαμε!!!

Editorial

Δεν πρόλαβε να ξημερώσει ο Θεός την ημέρα και οι πανηγυρισμοί έδιναν και έπαιρναν στα κανάλια. Ούτε όταν πήραμε το Euro τέτοια αγαλλίαση. 


Ο πρωθυπουργός μας, μίλησε για καθοριστικής σημασίας απόφαση, ο συνταγματολόγος και τσάρος της οικονομίας μας διαβεβαίωσε ότι έβγαλαν από πάνω μας ένα βάρος 100 δις ευρώ, ο Γιωργάκης υποστήριξε ότι ο αγώνας του και οι άοκνες προσπάθειες του δικαιώθηκαν, ο Γιούνκερ με τη Λαγκάρντ το ρίξαν σε αγαπούλες και φιλάκια και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ χειροκροτούσαν...


Κανονικά θα έπρεπε όλοι μας να πανηγυρίζουμε. Τότε γιατί στους δρόμους έβλεπα μόνο κατσουφιασμένους ανθρώπους και σκυθρωπά πρόσωπα?
Η απάντηση είναι μία και μόνη. Ο γολγοθάς που ανεβαίνουμε όλοι μας δεν έχει καμμιά σχέση ούτε με τα πι σι αι τους, ούτε με τα μακροοικονομικά τους μεγέθη, που μας σερβίρουν καθημερινά οι όψιμοι οικονομολόγοι των καναλιών.


Εκτός από οικονομικό πόλεμο, ζούμε και έναν πόλεμο προπαγάνδας, όπου προσπαθούν να μας εμφανίσουν το μαύρο άσπρο και να μας πείσουν ότι είμαστε και τυχεροί, που έχουμε τέτοιους μαχητές πολιτικούς που παλεύουν για την σωτηρία μας. Πρόκειται για τους ίδιους που πανηγύριζαν και παρουσίαζαν σαν την ιδανική λύση την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Παπαδήμο. Είναι οι ίδιοι που εμφάνιζαν το μνημόνιο σαν την μοναδική μας διέξοδο, είναι αυτοί που χρόνια τώρα παπαγαλίζουν ότι τους σερβίρουν τα αφεντικά τους.


Όμως η αλήθεια είναι έξω στους δρόμους, στους ανέργους, στους άστεγους, σε αυτούς που σκοτώνονταν για ένα κιλό πατάτες, στα παιδιά που λιποθυμούν, στους ανθρώπους που βάζουν τέλος στη ζωή τους γιατί δεν αντέχουν το βάρος των χρεών τους, στους επιχειρηματίες που αναγκάζονται να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους, στις νοικοκυρές που δεν ξέρουν τι να βάλουν στο τσουκάλι τους, στους γέρους που δεν μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακα τους...


Αφήστε λοιπόν τους πανηγυρισμούς και στρωθείτε στη δουλειά, έχοντας στο μυαλό σας το συμφέρον των Ελλήνων και όχι του κάθε βρυκόλακα τραπεζίτη ή της κάθε βδέλλας Ευρωπαίου. Πάρτε χαμπάρι ότι Ελλάδα χωρίς Έλληνες δεν υπάρχει.


Δημήτρης

Read More

Γλιτώσαμε την … εξωτερική χρεοκοπία έρχεται η εσωτερική

Αν δεν τον έχετε καταλάβει… σωθήκαμε. Ο Παπαδήμος προσωπικά διαπραγματεύτηκε και η Ελλάδα δεν είναι χρεοκοπημένη… σήμερα γιατί αύριο κανείς δεν ξέρει, ούτε κι αυτοί που έφτιαξαν τη συμφωνία των Βρυξελλών.

Από τα όσα συνέβησαν χθες, μπορούμε να πούμε το εξής: Η Ελλάδα κέρδισε τη Ρόδο, αρχίζει το πήδημα και μην πάει ο νους σας στο πονηρό, δεν είμαστε τέτοιο μπλογκ. Θα αρχίσουμε να πηδάμε από σήμερα σαν τη γιορτή του Αϊ Γιαννιού όπου όλοι τρέχουν πάνω από τις φωτιές.

Ήδη, λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις άρχισε το «κούρεμα» της συμφωνίας και η απαισιοδοξία για το τι πρόκειται να γίνει. Μάλιστα, κάποιοι προέβλεψαν με σιγουριά ότι η Ελλάδα το 2014 θα πρέπει να ζητήσει νέο δάνειο ύψους 50 δισ. ευρώ.

Μιλώντας πριν από λίγο στην Ολλανδική βουλή ο υπουργός Οικονομικών είπε ουσιαστικά αποφεύχθηκε μια σκληρή χρεοκοπία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται κάθε άλλου είδους χρεοκοπία.

Και φυσικά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η πληρωμή των χρεών προς τις τράπεζες και τους ομολογιούχους γίνεται με το αίμα του ελληνικού λαού. Σύντομα η Ελλάδα θα κληθεί να λάβει μέτρα ύψους 11 δισ. ευρώ για την επόμενη τριετία, επιπλέον από όλα αυτά που γνωρίζουμε.

Είναι τόσο σκληρή η συμφωνία που δεν ξέρουμε από που να πιάσουμε και που να αφήσουμε.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από την θετική παραδοχή. Πράγματι η Ελλάδα σώθηκε, δε χρεοκόπησε ατάκτως, της δόθηκαν κι άλλα λεφτά και αγόρασε χρόνο. Αυτό είναι το δεδομένο και άλλωστε πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Γι’ αυτό ψηφίστηκε με βαριά καρδιά το Μνημόνιο, γι’ αυτό διαλύθηκαν οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων, γι’ αυτό εν πάση περιπτώσει κάηκε η Αθήνα. Από εδώ και πέρα όμως έχουμε μια σειρά από απορίες που δημιουργούν τρόμο.

• Στη συμφωνία δεν υπάρχει καμιά λέξη που να θυμίζει ανάπτυξη. Δόθηκαν 130 δισ. Ευρώ για την επόμενη τριετία προκειμένου να αποπληρώσουμε τα χρέη μας, προκειμένου να πάρουν δηλαδή τα λεφτά τους οι τράπεζες και η τρόικα, ουσιαστικά η Γερμανία και το ΔΝΤ. Για την Ελλάδα και το μέλλον της δεν υπάρχει ουδεμιά λέξη. Και το ερώτημα είναι πώς αυτή η χώρα θα καταφέρει να προχωρήσει με ένα τόσο εκβιαστικό χρονοδιάγραμμα και με τόσο σκληρούς όρους;
• Μας έδωσαν χρήματα τα οποία θα μπαίνουν στον ειδικό λογαριασμό για την αποπληρωμή των δανείων με την προϋπόθεση τα επόμενα χρόνια να μη δημιουργούμε πρωτογενή ελλείμματα. Με μια χώρα που είναι για 5η συνεχή χρονιά σε ύφεση και που και το 2013 δεν προβλέπεται καλύτερο, πώς θα γίνει αυτό; Πώς δηλαδή θα αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία έτσι ώστε να μην έχει ανάγκη περισσότερα απ’ όσα παράγει; Το σωστό αυτό είναι αλλά όταν η Ελλάδα έχει πάνω από 1 εκατ. άνεργους, χιλιάδες επιχειρήσεις κλειστές, καμιά επενδυτική δραστηριότητα σε εξέλιξη, πώς θα υπάρξει ανάπτυξη; Από που θα πληρώσουν οι Έλληνες τους φόρους τους και τα έκτακτα χαράτσια τους; Και πώς θα τα καταφέρουν με ψαλιδισμένους μισθούς και συντάξεις αλλά και με το χειρότερο: Παντελή έλλειψη αισιοδοξίας που είναι η κινητήριος δύναμη για το μέλλον;
•  Η απάντηση στο ερώτημα πιο πάνω είναι ότι κάθε φορά που θα βγαίνει από τις νόρμες της τρόικας η Ελλάδα θα παίρνει κι άλλα μέτρα. Θα κόβει μισθούς, θα μειώνει τις συντάξεις, θα μπαίνουν λουκέτα σε επιχειρήσεις και θα απολυθούν χιλιάδες υπάλληλοι. Κι αν δε φτάνουν κι αυτά, θα έρθουν επιπλέον φόροι για να αποτελειώσουν το πτώμα της ελληνικής κοινωνίας. Απλά και ξεκάθαρα. Οι εσωτερικές χρεοκοπίες ή στάσεις πληρωμών όπως κάποιοι τις λένε, θα είναι η μόνιμη απειλή της ελληνικής κοινωνίας.
• Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, η τρόικα σε έκθεσή της για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θεωρεί ότι θα χρειασθεί επιπλέον συνεισφορά του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα για να πέσει στο 120% του ΑΕΠ το ελληνικό χρέος το 2020, κρίνοντας πως με τις παρούσες προτάσεις το χρέος δεν θα μειωθεί κάτω από το 129%. Έγινε λοιπόν μεγαλύτερο κούρεμα για να φτάσουμε στο 120,5%. Όμως η έκθεση λέει ότι εάν δεν προχωρήσουν οι δομικές μεταρρυθμίσεις και τα άλλα μέτρα, μπορεί να διαμορφωθεί σε οκτώ χρόνια σε 160% του ΑΕΠ.
  «Τα αποτελέσματα της ανάλυσης», υποστηρίζει η έκθεση, «δείχνουν πως υπάρχει ανάγκη επιπλέον συνεισφοράς του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα» για να τιθασευτεί η δυναμική του ελληνικού χρέους.
  Η τρόικα κάνει επίσης λόγο για «θεμελιώδη ασυμφωνία» μεταξύ του στόχου του προγράμματος για μείωση του χρέους και βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας «καθώς η εσωτερική υποτίμηση που χρειάζεται για την ανάκτηση της ελληνικής ανταγωνιστικότητας οδηγεί αναπόφευκτα σε βραχυπρόσθεσμη αύξηση της αναλογίας του χρέους προς ΑΕΠ».
  Σε αυτό το πλαίσιο, συνεχίζει το κείμενο, «ένα σενάριο προβλέπει εσωτερική υποτίμηση μέσω βαθύτερης ύφεσης, εξαιτίας της συνεχιζόμενης καθυστέρησης στις δομικές μεταρρυθμίσεις, τη φορολογία και τις ιδιωτικοποιήσεις».
  Το σενάριο αυτό, το οποίο δεν είναι μεν το βασικό αλλά θεωρείται πιθανό, « θα οδηγήσει σε πολύ υψηλότερο χρέος, αφήνοντάς το στο 160% του ΑΕΠ το 2020». «Δεδομένων των κινδύνων, το ελληνικό πρόγραμμα ίσως παραμείνει ως εκ τούτου επιρρεπές σε “τριγμούς”, με τα ερωτηματικά για τη βιωσιμότητά του να παραμένουν» συνεχίζει η έκθεση. Καταλάβατε λοιπόν το χάος στο οποίο μπήκαμε και μετά ο Παπαδήμος σου λέει ότι είναι ιστορική στιγμή;
• Και πάμε στις δεσμεύσεις. Μόνιμη επιτροπεία στην Ελλάδα η οποία γίνεται η πρώτη αποικία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Ολι Ρεν είπε ότι θα ενισχυθεί η ομάδα δράσης του Ρέιχενμπαχ και η τρόικα ουσιαστικά θα έχει μόνιμη και ισχυρή παρουσία στην Αθήνα. Αυτό που έψαχναν χθες, το ξαναγράψαμε, ήταν πώς θα ονομαστεί αυτό το έκτρωμα. Το είπε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Φ. Μπαρουέν: «Η επιτροπεία είναι μία λέξη που δεν ανήκει στο λεξιλόγιό μας. Ένας έλεγχος, μία επιτήρηση, μία συνοδεία, συμβουλές, η συνέχιση της παροχής τεχνογνωσίας από την τρόικα, ναι, αλλά επιτροπεία, σε καμία περίπτωση», είπε. Αστεία πράγματα, μια συνοδεία λες και πάμε σε χορό και θέλουμε συνοδό.
• Η μόνιμη επιτροπεία και η δημιουργία γενικού γραμματεία φορολογικών και τελωνειακών θεμάτων θα προβλέπονται και συνταγματικά. Όπως επίσης και ο ειδικός λογαριασμός που μπαίνει στη ζωή μας με βίαιο τρόπο και είναι η πρώτη φορά που ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα δέχεται τέτοιους όρους. Ουσιαστικά το Σύνταγμά μας θα λέει ξεκάθαρα ότι αναλαμβάνουν οι ξένοι το χρέος, αναλαμβάνουμε εμείς το έλλειμμα και να κόψουμε το λαιμό μας. Αν παρεκκλίνουμε θα έρχεται η μόνιμη επιτροπεία και θα μας λέει πάρτε μέτρα, δηλαδή γίνετε φτωχότεροι κάνοντας εσωτερική υποτίμηση.

Ξεκάθαρες κουβέντες, ας τολμήσει κάποιος να το πει. «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν εντός του ευρώ». Για να διασφαλίσουν οι ξένοι τα χρήματά τους και οι Έλληνες ας πάνε στο διάολο. Αυτή είναι η ιστορική στιγμή του κ. Παπαδήμου. Μπράβο του.

Τουλάχιστον υπάρχει κι ένα καλό από αυτή την ιστορία. Ελπίζουμε ότι ο Παπαδήμος και οι όμοιοί του θα πάνε στο σπίτι τους μπας και υπάρξει μια κυβέρνηση που θα σέβεται το λαό και θα εργάζεται για το λαό.

Αριστερός Ψάλτης

Πηγή "Antinews"

Read More

Είναι βιώσιμο το χρέος... Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Κώστας Στούπας

Αλήθεια το PSI αν ολοκληρωθεί με επιτυχία, το καθιστά το χρέος βιώσιμο; Γιατί το ΔΝΤ διαφωνεί με τους Ευρωπαίους ως προς αυτό το σκέλος; Ποιος έχει δίκιο: ο Χερ Σόϊμπλε ή η φράου Μέρκελ; Ο τάδε οικονομολόγος ή ο δείνα στατιστικολόγος;

Στραβός,  στραβόν οδήγαγε και βρήκαν φως στο λάκκο, είναι η απάντηση.

Στην περίπτωση του χρέους υπάρχουν απρόβλεπτες παράμετροι που παίζουν σημαντικό ρόλο και η ελάχιστη μεταπόπισή τους από τα όρια των σεναρίων, αλλάζουν παντελώς τα τελικά δεδομένα. Τέτοιες παράμετροι είναι η αναπτυξιακή μεταβολή, ο πληθωρισμός, τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις, το πρωτογενές πλεόνασμα σε συνάρτηση με τα επιτόκια εξυπηρέτησης  του χρέους.  Τα υπάρχοντα σενάρια είναι θεωρητικές προβολές του παρόντος στο μέλλον.

Οι  οικονομικές προβλέψεις

Κανείς δεν είναι σε θέση να  προβλέψει τι θα γίνει σε έξι μήνες όχι σε δέκα χρόνια.  Η οικονομική σπουδή μάλλον λάθρα λογίζεται στην χωρία των επιστημών.
 

Επιστήμες είναι η ιατρική, η φυσική, τα μαθηματικά, η μηχανική κλπ. Με την ιατρική π.χ. με βάση τη συμπτωματολογία και κάποιες κλινικές εξετάσεις μπορεί να προσδιορίσεις την ασθένεια κάποιου και να γνωματεύσεις αν θεραπεύεται και με ποιο φάρμακο.

Εκατό φορές αν προκύψει ή ίδια ασθένεια και δώσεις το ίδιο φάρμακο και στις εκατό  θα έχεις το ίδιο αποτέλεσμα.

Με την μηχανική, μπορείς να υπολογίσεις με ακρίβεια το βάρος που μπορεί να σηκώσει μια γέφυρα  ή την αντοχή της στον άνεμο.  Εκατό γέφυρες ίδιες αν σχεδιάσεις θα αντέχουν το ίδιο βάρος και θα  δείχνουν την ίδια αντοχή στον άνεμο.

Στην οικονομική,  τα πράγματα είναι διαφορετικά. Υπάρχει μεν η λογιστική που μετρά μεγέθη και νομίζεις πως μπορείς να κάνεις προβλέψεις, αλλά το μέλλον εξαρτάται από την συμπεριφορά των ανθρώπων που συναρτούν μια οικονομική κοινότητα. Καθώς άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, δύσκολο να κάνεις και προβλέψεις.

Σπάνια σημαντικές οικονομικές προβλέψεις επιβεβαιώνονται, καθώς μόλις αλλάξουν τα δεδομένα της ψυχολογίας του πλήθους, οι προβλέψεις πάνε περίπατο. Συνήθως οι προβλέψεις στα οικονομικά αφορούν προβολές των συνθηκών του παρελθόντος και του παρόντος στο μέλλον. Η μεταβολή της ψυχολογίας αλλάζει άρδην τις συνθήκες, οπότε οι προβλέψεις διαψεύδονται.

Δυο κορυφαίες διαψεύσεις...

Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα διάψευσης των οικονομολόγων αποτελούν η Γερμανία και η Ιαπωνία μετά τον πόλεμο.

Για αμφότερες κατά το τέλος του πολέμου και το πρώτο διάστημα της ειρήνης οι προβλέψεις των οικονομολόγων  ήταν δραματικές. Προέβλεπαν πως για πολλές δεκαετίες θα χρειαζόντουσαν αρωγή βασικών ειδών από τους νικητές για να αποφεύγουν το λιμό που θα καραδοκεί λόγω διάλυσης του παραγωγικού τους  ιστού.

Σε μια πενταετία οι προβλέψεις είχαν αλλάξει και σε δέκα χρόνια, όπως λέει ο Mancur Olson, η κοινότητα των οικονομολόγων μίλαγε για οικονομικό «θαύμα». Οικονομικό «θαύμα» βαφτίζουν  ό,τι διαψεύδει τις σίγουρες προβλέψεις των οικονομολόγων.

Η άλλη μεγάλη αποτυχία αφορά την εξέλιξη των οικονομιών των σοβιετικών καθεστώτων μετά την πτώση. Όλοι οι οικονομολόγοι την περίοδο της πτώσης των σοβιετικών καθεστώτων μιλούσαν για το νέο οικονομικό θαύμα που περιμένει τις χώρες αυτές με την έλευση της ελεύθερης αγοράς.

Είκοσι χρόνια μετά,  η κατάσταση έχει  μεν βελτιωθεί, αλλά σε επίπεδο που απλώς προσεγγίζουν  την Ελλάδα, το τελευταίο καθεστώς της Ευρώπης με χαρακτηριστικά κρατικού συγκεντρωτισμού, πελατειακών σχέσεων. Δηλ. το τελευταίο καθεστώς  με σοβιετικά χαρακτηριστικά.

Στην σοβιετία, η ελεύθερη αγορά, λόγω των χαρακτηριστικών κλεπτοκρατίας που κληρονόμησε η κομμουνιστική νομενκλατούρα, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Προβλέπουν τι δεν θα γίνει...
 

Το αποτέλεσμα είναι ίδιο, οι οικονομικές προβλέψεις υπάρχουν για να δείχνουν περισσότερο τι δεν θα συμβεί, παρά τι θα συμβεί στο μέλλον.
 

Με αυτή την έννοια  τα σενάρια βιωσιμότητας του χρέους με την παραδοχή αν το 2020 θα είναι στο 120% ή όχι μικρή σημασία έχουν προς το παρόν.
 

Αυτό που έχει σημασία είναι η όσο το δυνατόν ταχύτερη μεταρρύθμιση του παρασιτικού, πελατειακού μοντέλου, με στόχο της επανεκκίνηση της οικονομίας σε άλλη βάση που θα επαναφέρει τις θετικές προσδοκίες και τη θετική ψυχολογία στους Έλληνες.

Το δημόσιο σαν αργομισθία τέλειωσε, όσο πιο γρήγορα γίνει κατανοητό αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσουν να στρέφουν το ενδιαφέρον σε άλλες παραγωγικότερες δραστηριότητες.

Πρέπει να τελειώνουμε και τη διαφθορά και την γραφειοκρατία με αμείλικτο τρόπο.

Εδώ εντοπίζεται και το λάθος του μνημονίου που εγκλώβισε το σύστημα σε οριζόντιες μειώσεις αποδοχών και συντάξεων και αδιέξοδες αυξήσεις φόρων.
 

Χρειαζόταν  από την αρχή μείωση του κράτους με μείωση των φόρων και ριζικές μεταρρυθμίσεις για δυναμική έξοδο και επανεκκίνηση.
 

Η Ελλάδα τώρα πρέπει να κάνει ό,τι χρειάζεται για να μείνει στο ευρώ για λόγους γεωπολιτικής στρατηγικής και γιατί είναι η καλύτερη επιλογή για να έχουν οι μελλοντικές γενιές καλύτερες ευκαιρίες απόλαυσης των αγαθών της δημοκρατίας, της μόρφωσης, των αξιών της ουμανιστικής δυτικής κοινωνίας και σίγουρα  υψηλότερου βιοτικού επιπέδου.

Το χρέος θα διευθετηθεί οριστικά, ίσως και με καλύτερους όρους, όταν έρθει η ώρα του... η επανεκκίνηση είναι εκείνη που επείγει.

Πηγή "capital"

Read More

Δανείζονται μεταξύ τους με ... ενέχυρο το λαό!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο συνθλίβεται ο ελληνικός λαός,

η πραγματική αιτία, για την οποία οι εργαζόμενοι, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους «πρέπει» να ζουν σαν είλωτες,

ο πραγματικός στόχος του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των εγχώριων και των Ευρωπαίων Σαμαροβενιζέλων και των Σόιμπλε,

καταγράφονται στη σελίδα 241 του μνημονίου που ψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή στη Βουλή.

*

Ιδού, λοιπόν, προς όφελος ποιων συνάπτεται το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ:

Σύμφωνα με το μνημόνιο, όπως αυτό ψηφίστηκε στο... Ναό της Δημοκρατίας και πριν από τις αποφάσεις του Eurogroup, από τα 130 δισ. ευρώ του δανείου, στο «Παράρτημα 3 - Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης - Προοίμιο - Αρθρο 6», αναφέρεται ότι

*

α) τα 30 δισ. ευρώ θα διατεθούν άμεσα στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα ενταχθούν στο λεγόμενο PSI,

*

β) τα 35 δισ. ευρώ θα διατεθούν μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης οι οποίες κατέχουν ελληνικά ομόλογα,

*

γ) τα 5,7 δισ. ευρώ θα διοχετευτούν για την εξόφληση τόκων ανεξόφλητων ομολόγων που έχουν ενταχθεί στο «κούρεμα».

*

Επίσης:

Σύμφωνα με το μνημόνιο που ψηφίστηκε, και όπως καταγράφεται στην ίδια σελίδα, τη σελίδα 241, προβλέπεται ότι από το δάνειο θα διοχετευτούν χρήματα για την περίφημη «ανακεφαλαίωση των ελληνικών τραπεζών». Το συγκεκριμένο ύψος του ποσού αυτού - κατά πολύ περίεργο τρόπο - δεν αναγράφεται. Στο συγκεκριμένο σημείο του μνημονίου που ψήφισε η Βουλή, αντί αριθμού... υπάρχει κενό (σ.σ.: αν και στο αρχικό σχέδιο γινόταν λόγος για 23 δισ. ευρώ).

Εντούτοις, εκείνο που γνωρίζουμε - και το γνωρίζουμε από τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών - είναι ότι πρόκειται για ένα ποσό το οποίο, σε κάθε περίπτωση, ξεπερνά

δ) τα 39 δισ. ευρώ που θα διατεθούν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και θα προστεθούν στον προηγούμενο πακτωλό των δισεκατομμυρίων που από το 2009 έχουν, με την μορφή «πακέτων» και «ενισχύσεων», διατεθεί στους τραπεζίτες.

(Σημείωση: Χτες, μόλις, έγινε γνωστό στο πλαίσιο του Eurogroup ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ εκτιμούν ότι το ποσό αυτό θα κινηθεί τελικά στα 50 δισ. ευρώ!).

*

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ίδιο το Μνημόνιο που ψηφίστηκε, από αυτό το «σωτήριο» δάνειο των 130 δισ. ευρώ - σ.σ.: «το μεγαλύτερο στην ιστορία», όπως ομολογούν πανηγυρίζοντας (!) οι Παπαδήμος, Σαμαράς, Παπανδρέου -

τουλάχιστον τα 110 δισ. ευρώ, δηλαδή

πάνω από το 85% του δανείου,

αφορά, πηγαίνει και εκ προοιμίου επιστρέφει - και μάλιστα με τόκο που θα τον πληρώνει ο ελληνικός λαός για δεκαετίες -

στους δανειστές, στους εγχώριους και ξένους ομολογιούχους, στους τραπεζίτες, στους τοκογλύφους και τους λεγόμενους κερδοσκόπους!

Οσο για τα υπόλοιπα 20 δισ. ευρώ που απομένουν (αν απομένουν..) από το «πακέτο», είναι δεδομένο ότι θα βρίσκονται κατατεθειμένα και δεσμευμένα στον περίφημο «ειδικό λογαριασμό», ο οποίος φυσικά και δεν αφορά ούτε τους μισθούς, ούτε τις συντάξεις των εργαζομένων, αλλά τη διασφάλιση - και πάλι - των πιστωτών έναντι των τρεχουσών και μελλοντικών τοκογλυφικών τους απαιτήσεων!

*

Αυτή είναι η αλήθεια!

Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία ευαγγελίζονται για τον ελληνικό λαό!

Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει», όταν είναι πασιφανές ότι δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων, αλλά ότι

οι πιστωτές μας επαναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους,

και ότι για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν τον ελληνικό λαό σαν «ενέχυρο»!

*

Αυτή είναι η αλήθεια!

Οτι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό.

Οτι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του.

Οτι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς,

ότι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.

Οτι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα

- και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται» -

και που αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια.

Οσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν - διά νόμου πλέον (!) - τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης:

Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 400 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!

Πηγή "Ριζοσπάστης"

Read More

Μεγάλες επιφυλάξεις από τους αναλυτές για τη συμφωνία

Μεγάλες είναι οι επιφυλάξεις που εκφράζουν γνωστοί αναλυτές, αρθρογράφοι καθώς και χρηματιστηριακοί οίκοι σχετικά με τη νέα δανειακή σύμβαση που συμφωνήθηκε στο Eurogroup για την Ελλάδα.

Και οι αγορές φαίνεται να τους ακούν, αν κρίνει κανείς από το ότι και τα χρηματιστήρια βρίσκονται στο "κόκκινο"(διαβάστε εδώ σχετικά) και τα CDS, τα ασφάλιστρα κινδύνου έναντι ελληνικής χρεοκοπίας. εχουν ενισχυθεί.

Ο διάσημος αναλυτής της Wall Street Journal κ. Mark Grant, στην οικονομική του στήλη "Out of the Box"αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η συμφωνία του Eurogroup για την Ελλάδα είναι μια συμφωνία γεμάτη "ψέματα και απάτες"! Ο ίδιος εστιάζει όχι μόνο στην εκκρεμότητα με το μέγεθος συμμετοχής του ΔΝΤ αλλά και στο ότι θα πέσουν ξανά έξω οι προβλέψεις για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, αφού και πάλι οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν θα επιτευχθούν. 

Η Citigroup θεωρεί ότι το αποτέλεσμα είχε εν πολλοίς προεξοφληθεί, ωστόσο παραμένουν αβεβαιότητες αναφορικά με την εφαρμογή του προγράμματος και των αποτελεσμάτων του.

Η HSBC εκτιμά πως η συμφωνία εξαφανίζει τις θεωρίες συνωμοσίας για χρεοκοπία της Ελλάδας και κατάρρευση της ευρωζώνης. Σημειώνει ωστόσο ότι υπάρχουν ανησυχίες αναφορικά με την ικανότητα της Ελλάδας να εφαρμόσει όσα προβλέπει η νέα δανειακή σύμβαση.

Η Barclays Capital εκτιμά ότι παραμένουν πολλά εμπόδια και ότι η προσοχή θα επικεντρωθεί τώρα στην εφαρμογή του PSI και του ποσοστού συμμετοχής, το οποίο, αν δεν είναι αρκετά υψηλό, θα μπορούσε να οδηγήσει σε «πιστωτικό γεγονός». Σημειώνει παράλληλα πως το ενδεχόμενο μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας δεν μπορεί να αποκλειστεί τελείως.

Η χθεσινοβραδινή συμφωνία είχε ήδη προεξοφληθεί από την αγορά, σχολιάζει η Morgan Stanley, σημειώνοντας όμως ότι εξακολουθούν να υφίστανται κίνδυνοι ως προς την εφαρμογή του προγράμματος, αλλά και ως προς την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, εν όψει των εκλογών.

Από την πλευρά της η Goldman Sachs χαρακτηρίζει ως αυξημένη την πιθανότητα πυροδότησης των ελληνικών CDS και την πρόκληση πιστωτικού γεγονότος. Ο οίκος, αν και σημειώνει στα θετικά την διαγραφή χρέους ύψους 107 δισ. ευρώ καθώς και το ότι υποχωρεί ο κίνδυνος μιας άτακτης χρεοκοπίας, εκφράζει ανησυχία για τη δυνατότητα της ελληνικής κυβέρνησης να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα.

Ο μαραθώνιος της κρίσης δεν έχει ακόμα τελειώσει, λέει με τη σειρά της η ING, η οποία εκτιμά πως, αν και η Ελλάδα λογικά θα είναι ασφαλής για τους επόμενους μήνες, το αίσθημα της ανακούφισης δεν αναμένεται να κρατήσει για πολύ. Όπως τονίζει, ο συνδυασμός περισσότερης λιτότητας, κοινωνικής αναταραχής και των ευρωπαϊκών πιέσεων, μπορεί να αποδειχθεί «εκρηκτικός».

Ερωτηματικά για το πώς θα αντιμετωπίσουν οι ελληνικές τράπεζες το μεσοδιάστημα της ολοκλήρωσης του PSI, όταν η Τράπεζα της Ελλάδος δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί το ELA για τνα τις χρηματοδοτήσει, εκφράζει η Deutsche Bank, η οποία πάντως χαρακτηρίζει την συμφωνία ως μία καλή είδηση.

Την ίδια ώρα, επίθεση κατά της ευρωπαϊκής ηγεσίας εξαπέλυσε ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Άνχελ Γκουρία, με αφορμή τη συμφωνία στο Eurogroup για το δεύτερο ελληνικό πακέτο διάσωσης.

Ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ είπε ότι η συμφωνία επετεύχθη με δύο χρόνια καθυστέρηση, ενώ υπογράμμισε ότι η Ευρωζώνη χρειάζεται «τοίχος προστασίας ύψους ενός τρισ. δολαρίων» ώστε να αποφευχθεί η μετάδοση της κρίσης.

Διαβάστε περισσότερα εδώ
Πηγή "Πρώτο Θέμα"

Read More

"Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού"

Επειδή εδώ και δεκαετίες έχουμε ισότητα μεταξύ ανδρών-γυναικών, η γνωστή παροιμία περιλαμβάνει σαφώς και το ωραίο φύλο......
Θα την έλεγα λοιπόν λίγο πιο σύγχρονα : Το δις εξαμαρτείν ουκ ΑΝΘΡΩΠΟΥ σοφού!

Αγαπητοί φίλοι, εχθροί και ουδέτεροι, είναι γνωστό ότι, ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ που δεν ζήτησε τις πολεμικές αποζημιώσεις από την Γερμανία.
Πράγματι ποτέ μέχρι τώρα δεν θα είχα τέτοια απαίτηση από μια φίλη Χώρα για ένα μεγάλο κακό που μας έκανε αλλά πριν από πολλά χρόνια.
Διότι σκεπτόμουνα .... Τι φταίνε οι νέοι αθώοι άνθρωποι για τα τεράστια λάθη των προηγούμενων;

Εδώ και 2 χρόνια όμως ζούμε έναν άλλο πόλεμο, βρώμικο και ανήθικο. Έναν πόλεμο που δείχνει ότι, κάποιοι δεν έχουν ακόμη πιστέψει στη σοφία της παραπάνω παροιμίας......
Καταπατήθηκαν τα δικαιώματα σύννομων ανθρώπων στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη, έτσι ώστε κάποιοι να κερδίσουν χρήματα σε βάρος εταίρων τους.

Δεν το λέω εγώ, στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο το λένε...... εις την Γαλλική και εις την Αγγλική.
Εξαθλιώθηκαν άνθρωποι στην Χώρα μου, με το χειρότερο τρόπο, στα καλά καθούμενα !!!!!!

Οι υπεύθυνοι είστε ασυγχώρητοι.
Κάποιοι τέως φίλοι έρχονται ξαφνικά και απαιτούν ως δικτάτορες ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Απαιτούν όπως παλιά γη και ύδωρ.....
Δεν σέβονται νόμους, δεν σέβονται δικαιώματα, δεν σέβονται ανθρώπους.
Σέβονται μόνο το χρήμα κι έτσι με κάνουν και μετανοιώνω για το χρήμα που ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΑ.

Ο νομικός κόσμος αλλά και οι πατριώτες πολιτικοί πρέπει να βοηθήσετε.

Ερωτώ :

- Πρέπει ή δεν πρέπει να ζητήσουμε αποζημιώσεις από την Τρόικα (από τώρα), διότι αποτελεί τον ηθικό αυτουργό για την ηθική – οικονομική – ψυχική και όποια άλλη βία και βλάβη έχουμε υποστεί;

- Οι ενέργειες της τρόικας ως ηθικού αυτουργού ξεπέρασαν τα όρια του νόμου και κατάργησαν τη συνταγματική τάξη ΝΑΙ ή ΌΧΙ;

- Πως πρέπει να τιμωρείται όποιος παραβιάζει ή επιβάλλει εκβιαστικά την παραβίαση του Συντάγματος μιας Χώρας εν καιρώ ειρήνης, είτε υπό την πίεση των "αγορών", είτε υπό την πίεση των ΝΕΦΕΛΙΜ ή λόγω βλακείας; Μήπως υπάρχει ειδική διάταξη στο Σύνταγμα που θέτει τις "αγορές" και την "βλακεία" υπεράνω όλων και δεν το ξέρω;

Κάποιοι νομίζουν ότι, είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα, κάνουν λάθος, είναι κοντόφθαλμοι.

Ένα μεγάλο μέρος του Γερμανικού λαού έχει ήδη καταλάβει πολύ καλά που θα οδηγήσει αυτή η ιστορία σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν ζητωκραυγάζει καθόλου, όπως έκαμε κάποτε με τον Αδόλφο...... Δεν ζητωκραυγάζει διότι, υπάρχουν για δεύτερη φορά θύματα πολέμου στην Ελλάδα κι η Ιστορία τιμωρεί αμίληκτα τους υπεύθυνους. Εκείνοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να κουβαλάς το φορτίο της ντροπής για τα λάθη των προγόνων σου.......

Αγαπητή τρόικα, θα το πληρώσετε πολύ ακριβά τούτο το κακό μαζί με τα αναδρομικά του προηγούμενου κακού που συνέβη στη Χώρα μας.

Εύχομαι να είναι ανυποχώρητη η οποιαδήποτε δικεδίκησή μας προς όλες τις κατευθύνσεις από τώρα και στο εγγύς μέλλον.

Μάκης Π.
Πηγή "Ραμνούσια"

Read More