Δεν είμαι μετοχή ρε, άνθρωπος είμαι!

Ναι καλά, το τραπεζικό σύστημα και οι καταθέτες και η ρευστότητα. Ποιο σύστημα μωρέ; Δεν είμαι μετοχή, άνθρωπος είμαι. Σε ποιο χρηματιστήριο με διαπραγματεύονται και λένε ότι η ζωή μου σήμερα κοστίζει πιο χαμηλά από του Γερμανού ή του Γάλλου;

Ποιος τους είπε ότι μπορούν να με οδηγούν στην εξαθλίωση και στην αυτοκτονία; Ποιος τους είπε ότι μπορούν να ρίχνουν την αξιοπρέπειά μου σε «ιστορικό χαμηλό επίπεδο»; Γιατί πρέπει να πλουτίσουν κι άλλο ο Λάτσης, ο Κωστόπουλος, ο Σάλλας και οι λοιποί τραπεζίτες, την ίδια ώρα που κλείνουν καθημερινά εκατοντάδες μικρές επιχειρήσεις και βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού άλλες τόσες; Τι είναι οι τραπεζίτες;

Μήπως κι ο Λαυρεντιάδης, τραπεζίτης δεν ήταν; Την ώρα που στην Ελλάδα εκκρεμούν σε βάρος του πέντε κακουργηματικού χαρακτήρα αδικήματα έφτασε μέχρι και αίτημα δικαστικής συνδρομής από το Λιχτενστάιν που αναζητά στοιχεία σε βάρος του για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Σιγά τους τραπεζίτες ρε σεις!

Κι από την άλλη, ας πλουτίσουν, αλλά ας πλουτίσουν με τα δικά τους λεφτά, όχι με τα δικά μου. Όχι με αυτά που δανείζονται στο όνομά μου και με λιώνουν, με εκβιάζουν, με βιάζουν για να τα πάρουν πίσω οι τοκογλύφοι.

Ποια ρευστότητα; Ποια αγορά; Η αγορά ψοφάει. Με τα κάρα τα μαζεύουν τα νεκρά μικρομάγαζα και τα στέλνουν στους ομαδικούς τάφους που άνοιξαν οι τραπεζίτες και το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ. Αδιάβαστες πεθαίνουν οι μικρές επιχειρήσεις, που ήταν ο κορμός της αγοράς.

Πότε έδωσαν δάνεια για ανάπτυξη οι τράπεζες; Δάνεια στραγγαλισμού έδιναν. Και σήμερα ούτε καν δίνουν, καθώς ισχύει στην κυριολεξία το ανέκδοτο ότι οι τράπεζες με τους όρους που βάζουν, δανείζουν μόνο όσους δεν έχουν ανάγκη από δάνεια.

Δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου αν καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα. Συντρίμμια να γίνει. Όπως καίγονται και ζορίζονται μην τυχόν και πάθουν κάτι οι τράπεζες αυτοί που έχουν συμφέροντα από την ύπαρξη και τον πλουτισμό τους, έτσι ακριβώς δε με χαλάει καθόλου να καταστραφούν, εμένα που δεν έχω ούτε ένα ευρώ κατάθεση και κανένα συμφέρον.

Δε θέλω τράπεζες ρε! Τη ζωή μου θέλω κι όταν κινδυνέψει να έχω νοσοκομείο. Μπροστά μου, σε δημόσιο νοσοκομείο ζητούσε η γιαγιά από την καθαρίστρια χαρτί να σκουπιστεί έξω από την τουαλέτα και η καθαρίστρια τής απαντούσε «δεν έχουμε χαρτί. Τα βάζουμε και τα κλέβουν και δε μας δίνουν άλλα». Χαρτί τουαλέτας ρε! Να σκουπιστεί η γριά που ξεκωλώθηκε να δουλεύει μια ζωή και να πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές.

Ποια νυστέρια και γάζες; Εδώ πας με γαστρεντερίτιδα στο νοσοκομείο και μέχρι να σ’ εξετάσουν έχεις γίνει ξεφτίλα σε όλη την αναμονή επειδή ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΑΡΤΙ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΣΤΕΙΣ.

Και λέει ο μαλάκας «να σώσουμε τις τράπεζες». Δηλαδή να σώσουμε τα κέρδη. Ποια παραμύθια για μικροκαταθέτες και μαλακίες; Οι περισσότεροι που έχουν μια μικρή καβάντζα, στα σπίτια τους τα έχουν πλέον τα λεφτά και όσοι είναι φραγκάτοι, τα έχουν βγάλει στο εξωτερικό.

Με τις τράπεζες συναλλάσσονται μόνοι όσοι είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν από κάτι νόμους του κώλου που δήθεν βγήκαν για να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και στην τελική η φοροδιαφυγή αυξήθηκε. Αυτοί οι νόμοι το μόνο που εξασφάλισαν είναι πελάτες στις τράπεζες. Υποχρεωτικές παρουσίες για να έχουν κίνηση τα μαυσωλεία των τοκογλύφων και να θεωρούνται απαραίτητα. Αυτό έκαναν οι νόμοι που φτιάχτηκαν από τραπεζίτες και ψηφίστηκαν από τους βουλευτές των payroll τους.

Τα δάνεια που θα λάβει η Ελλάδα και θα ρίξουν στην πυρά πέντε – έξι γενιές σκλάβων Ελλήνων φθάνουν τα 190 δισ. ευρώ, ενώ η στήριξη των τραπεζών μέχρι τώρα έχει κοστίσει 182 δισ. ευρώ.

Εκεί πήγαν τα λεφτά. Στις τράπεζες και στους τραπεζίτες. Μην τυχόν και κλείσουν. ΝΑ κι αν κλείσουν, ΝΑ κι αν δεν κλείσουν. Επιχειρήσεις είναι οι τράπεζες όπως τόσες και τόσες που έκλεισαν και δε βρέθηκε ούτε μια γραμμή σε ένα κωλομνημόνιο να φροντίσει για αυτούς τους επιχειρηματίες, γι’ αυτούς τους εργαζόμενους που απολύθηκαν. Γιατί κανείς δε στήριξε αυτές τις επιχειρήσεις κι αυτούς τους εργαζόμενους; Γιατί δε δόθηκε ούτε ένα ευρώ για να μείνουν ζωντανοί, ενώ δίνουν 180 δισ. στις τράπεζες;

Γιατί ρε η ζωή του τραπεζίτη είναι πιο σημαντική από τη δική μου;

Γιατί ρε μαλάκα θα πας να ψηφίσεις πάλι τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ; Ας το κάνει αυτός που καίγεται για το «υγιές τραπεζικό σύστημα». Εσένα τι σε κόφτει; Μια ζωή νταβάδες θα ψάχνεις; Ε, στ’ αρχίδια μου κι εσύ, λοιπόν. Φτάνει με τις ευγένειες.

Πηγή "Καρτέσιος"

Read More

Νέα ανατροπή στο δρόμο προς τις κάλπες-Πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ

Επτακοµµατική Βουλή µε πρώτο κόµµα τον ΣΥΡΙΖΑ δείχνει η δηµοσκόπηση της VPRC. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει 30% στην εκτίµηση εκλογικής επιρροής και διατηρεί σαφές προβάδισµα έναντι της Νέας ∆ηµοκρατίας, που ακολουθεί µε 26,5%. Και σε αυτή τη δηµοσκόπηση επιβεβαιώνεται το εκλογικό ρεύµα και η δυναµική του ΣΥΡΙΖΑ µε την αύξηση των ποσοστών του, αφού συνεχίζεται ο διεµβολισµός όµορων πολιτικών χώρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, µάλιστα, δείχνει να επικρατεί της Νέας ∆ηµοκρατίας και στο παιχνίδι του διπολισµού που επέβαλε ουσιαστικά ο Αντώνης Σαµαράς µε το κάλεσµα κεντροδεξιάς συστράτευσης. Από την άλλη, η Νέα ∆ηµοκρατία αυξάνει τα ποσοστά της ως αποτέλεσµα της µερικής επανένωσης της κεντροδεξιάς παράταξης, και πάλι, όµως, το αντιµνηµονιακό κοµµάτι που άνηκε στη Ν∆ δεν δείχνει διατεθειµένο να επιστρέψει σ’ αυτή τουλάχιστον στις προσεχείς εκλογές.

Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι δηµιουργεί βάση αντίστασης στην πτώση των ποσοστών του στο 12,5%, χωρίς, ωστόσο, να αποκλείεται νέα συρρίκνωσή του στην τελική ευθεία των εκλογών, µε φυγή ψηφοφόρων τόσο προς τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και προς τη Νέα ∆ηµοκρατία. Μικρή αλλά διακριτή πτώση καταγράφουν τα ποσοστά των Ανεξάρτητων Ελλήνων, του ΚΚΕ και της Χρυσής Αυγής, αποτέλεσµα της διπολικής, όπως εξελίσσεται, αναµέτρησης. Αντίθετα, η ∆ηµοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη συγκρατεί τα ποσοστά της τάξης του 7,5% και επιβεβαιώνει το ρόλο ρυθµιστή στο µετεκλογικό σκηνικό.

∆ύο κόµµατα που βρέθηκαν µια ανάσα από την είσοδό τους στη Βουλή στις προηγούµενες εκλογές, οι Οικολόγοι Πράσινοι και ο ΛΑΟΣ, αλλά και το κόµµα που προέκυψε από τη συνεργασία των ∆ηµιουργία, Ξανά και ∆ράση φαίνεται πως δεν θα τα καταφέρουν ούτε στις προσεχείς εκλογές. Ακόµα και στα υψηλότερα όρια της εκλογικής τους επιρροής οι Οικολόγοι Πράσινοι συγκεντρώνουν ποσοστό της τάξης του 2,3%, ενώ το κόµµα του Γιώργου Καρατζαφέρη, έπειτα από την «αιµορραγία» στελεχών προς τη Ν∆, µόλις και µετά βίας ξεπερνά το 1,6%. Το ανώτατο όριο της εκλογικής επιρροής του ∆ηµιουργία, Ξανά αγγίζει το 2,9%.

Τριπλή ισοπαλία έχουµε στην καταλληλότητα πρωθυπουργού. Αντώνης Σαµαράς, Αλέξης Τσίπρας και Ευάγγελος Βενιζέλος θεωρούνται καταλληλότεροι για πρωθυπουργοί από το 15% των ερωτηθέντων και βρίσκονται στη... δεύτερη θέση, αφού προηγείται σταθερά ο... Κανένας µε 31%! Στην εµπειρία των δύο ανταγωνιστών του από τις προη­γούµενες θητείες τους σε κυβερνητικές θέσεις ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απαντά µε την αύρα της δυναµικής του κόµµατός του, καλύπτοντας τη διαφορά που τον χώριζε µέχρι πρόσφατα από τους αρχηγούς της Νέας ∆ηµοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Τον Φώτη Κουβέλη θεωρεί καταλληλότερο για την πρωθυπουργία ποσοστό 8%, ενώ ο Πάνος Καµµένος συγκεντρώνει 4%. Αλέκα Παπαρήγα (2%) και Νίκος Μιχαλολιάκος (1%) συµπληρώνουν τη σχετική λίστα. 

Το δείγμα της έρευνας είναι πάνω από 1000 άτομα.

Πηγή "Επίκαιρα"

Read More

Σαν σήμερα δύο παιδιά σήκωσαν την Ελλάδα ψηλά

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος (9/9/1922) και ο Λάκης Σάντας (22/2/1922) ήταν δύο νεαροί φοιτητές, που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, βλέποντας τη γερμανική σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη. Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε την ελληνική υπερηφάνεια. Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει...
Το παράτολμο σχέδιο γεννήθηκε στο μυαλό τους ένα ανοιξιάτικο σούρουπο στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη και στρώθηκαν στη δουλειά για να το υλοποιήσουν. Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Το πρωί της 30ης Μαΐου 1941, ο Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Οι δύο νέοι αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ. Όπλα δεν είχαν, παρά μόνο ένα φαναράκι κι ένα μαχαίρι. Η ώρα είχε φθάσει 9:30 το βράδυ. Η μικρή φρουρά της Ακρόπολης ήταν μαζεμένη στην είσοδο των Προπυλαίων και διασκέδαζε με νεαρές Ελληνίδες, που πουλούσαν τον ερωτά τους, πίνοντας μπύρες και μεθοκοπώντας.Με άγνοια κινδύνου, πήδηξαν τα σύρματα, σύρθηκαν ως τη σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου και άρχισαν να σκαρφαλώνουν από τις σκαλωσιές, που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές. Φθάνοντας σε απόσταση ολίγων μέτρων από τον ιστό της σημαίας δεν αντιλήφθηκαν κανένα φρουρό και με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν από τον ιστό το μισητό σύμβολο του ναζισμού. Ήταν μία τεράστια σημαία, διαστάσεων 4x2 μ. Είχαν φθάσει πια μεσάνυχτα. Οι δύο «κομάντος» δίπλωσαν και πήραν μαζί τους τη σημαία και ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο απομακρύνθηκαν από την Ακρόπολη, χωρίς και πάλι να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς, που συνέχιζαν τη διασκέδασή τους.

Με έκπληξη η γερμανική φρουρά αντιλήφθηκε νωρίς το πρωί ότι η σβάστικα έλειπε από τον ιστό. Οι γερμανικές αρχές πανικοβλημένες διέταξαν ανακρίσεις. Μόλις στις 11 το πρωί ανάρτησαν μια νέα σημαία στον κενό ιστό.

Γλέζος και Σάντας καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο, οι άνδρες της φρουράς εκτελέστηκαν, οι έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, ενώ για τους φύλακες της Ακρόπολης δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο.

Η υποστολή της σβάστικας από την Ακρόπολη αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκαν οι δύο μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ και ΕΔΕΣ.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη τρεις φορές από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο Λάκης Σάντας ξέφυγε από τους διώκτες του και κατετάγη στον ΕΛΑΣ.
Πηγή "spirospero"

Read More

FT: Οι 3 αιτίες για την ελληνική δίνη

Ένας έλληνας καθηγητής της Οξφόρδης γράφει στους Financial Times

ΠΑΥΛΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ

30.05.2012

Τα ολιγαρχικά μίντια, η κουλτούρα του μίσους, η δειλία των πολιτικών, τα εργατικά συνδικάτα είναι μερικά από αυτά κρατούν σε ομηρία τη δημόσια ζωή μας λέει ο Παύλος Ελευθεριάδης που διδάσκει στη νομική σχολή της Οξφόρδης και σε αυτό το κείμενο προσπαθεί να αναλύσει τις βασικές αιτίες της ελληνικής δεινής.


«ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΛΑΔΑ ΥΠΝΟΒΑΤΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ; Ως Έλλην πολίτης γνωρίζω εδώ και χρόνια τη φρικτή κατάσταση της δημοσιονομικής μας θέσης. Το πολιτικό σύστημα όμως, απέτυχε να αντιδράσει, όπως απέτυχε να σχηματίσει και κυβέρνηση συνασπισμού. Οι εκλογές του Ιουνίου είναι ένα στοίχημα επειδή τα ακραία κόμματα έχουν την πρωτοβουλία. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Οι αιτίες βρίσκονται σε τρεις παράγοντες της ελληνικής πολιτικής ζωής που έχουν περάσει απαρατήρητοι.


Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ. Η κληρονομιά από τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949 ήταν η συνεχής και ταπεινωτική δίωξη της αριστεράς. Η ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1950 ήταν βαθιά ιεραρχική σε όρους οικογένειας και τάξεων. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δημιουργήθηκε μία ακόμη ιεραρχία: Οι αριστεροί και άλλοι αντικομφορμιστές θεωρήθηκαν επικίνδυνοι και μη πατριώτες και διώχθηκαν από έναν μηχανισμό καταπίεσης που παροπλίστηκε μόνο με την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974.

Όταν οι Σοσιαλιστές κέρδισαν την εξουσία το 1981 δημιούργησαν μία νέα ιεραρχία. Έδωσαν στους αριστερούς υποστηρικτές τους θέσεις στον δημόσιο τομέα, προαγωγές και κρατικά συμβόλαια. Η δεξιά χαρακτηρίστηκε επικίνδυνη και μη πατριωτική.

Η ρητορική του μίσους συνεχίζεται και σήμερα. Η ελληνική δημόσια ζωή εξακολουθεί να είναι θεατρική και δηλητηριώδης. Τα κόμματα της αριστεράς χαρακτηρίζουν την στήριξη από την ΕΕ «πράξη βαρβαρότητας» και «έγκλημα». Τα κόμματα της άκρας δεξιάς καλούν τους φιλο-Ευρωπαίους ηγέτες «προδότες». Η ρητορική τους σπανίως αφορά τις αιτίες που προκάλεσαν την κρίση ή πως μπορεί να λυθεί. Ο σχηματισμός κυβέρνησης θα προκαλούσε την επίσημη οργή όλων.


Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑ άνοιξε τον δρόμο και για τον δεύτερο παράγοντα: την επικράτηση της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας. Η Ελλάδα έχει ένα φιλελεύθερο Σύνταγμα από το 1864. Με τις συνεχείς πολιτικές παρεμβάσεις όμως, επέβαλαν συνταγματικές και πολιτειακές μεταβολές που καθιστούσαν εξαιρετικά δύσκολο να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού.

Οι Δημόσιοι υπάλληλοι είναι πλέον ριζικά πολιτικοποιημένοι και δουλοπρεπείς. Οι προμήθειες του Δημοσίου για υπηρεσίες και προϊόντα βρίσκονται τελικά υπό τον έλεγχο λίγων υπουργών. Οι κυβερνήσεις διορίζουν τους επικεφαλείς της δικαιοσύνης με κομματικά κριτήρια. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυσλειτουργικό διοικητικό σύστημα που εξαρτάται για τα πάντα από την πολιτική.


Ο ΤΡΙΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ. Μέχρι το 1989, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση ήταν κρατικά μονοπώλια. Μετά από σειρά ατελέσφορων δικαστικών μαχών, ορισμένοι επιχειρηματίες άρχισαν να μεταδίδουν τηλεοπτικό πρόγραμμα. Πρακτικά έκλεβαν συχνότητες. Η κυβέρνηση τότε δεν αντέδρασε. Το 1993 δόθηκαν σε οχτώ σταθμούς «προσωρινές άδειες», οι οποίες ανανεώθηκαν το 2007.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε το 2010 ότι οι προσωρινές άδειες είναι αντισυνταγματικές. Η δικαστική απόφαση όμως, δεν επέφερε καμία αλλαγή. Οι πολιτικοί φοβούνται να ταράξουν τα νερά.

Πως όμως, αυτό το γεγονός οδήγησε στο θάνατο του Τύπου; Οι τηλεοπτικοί σταθμοί απορροφήθηκαν από εκδοτικούς οίκους. Οι περισσότεροι δεν σέβονται τους κανόνες για αντικειμενικότητα ή μετριοπάθεια. Η παρέμβαση των ιδιοκτητών είναι αχαλίνωτη και κραυγαλέα ιδιοτελής. Η θερμή ρητορική των πολιτικών αναπαράγεται και ενισχύεται από τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους. Υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια για προβληματισμό ή συναίνεση.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΕΘΑΝΕ. Η καλλιέργεια του μίσους, η ανάδειξη της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας και ο θάνατος του Τύπου από κοινού εξηγούν την τρέχουσα παράλυση εν μέσω της κρίσης. Η ελληνική πολιτική ζωή ιδιωτικοποιήθηκε.

Οι αδίστακτοι πολιτικοί, τα κυνικά εργατικά συνδικάτα και οι ολιγάρχες των ΜΜΕ κρατούν σε ομηρία τη δημόσια ζωή μας. Ελάχιστα νοιάζονται για το χρέος, πόσο μάλλον για τις μεταρρυθμίσεις. Δεν βλέπουν πόσο επείγον είναι να αποτραπεί η καταστροφική έξοδος από το ευρώ. Δεδομένων των εξωφρενικών τους κερδών, η εσωτερική κατανομή των πόρων είναι πολύ πιο σημαντική για αυτούς από το συνολικό μέγεθος της πίτας.

Γι’ αυτό τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα κατέρρευσαν στις εκλογές του Μαΐου. Είναι σύμβολα της ανικανότητας και της διαφθοράς. Δεν έχουν το ηθικό κύρος να ζητήσουν θυσίες. Το εκλογικό σώμα έχει φτάσει στα όριά του με τη λιτότητα. Είναι όμως, περισσότερο εκνευρισμένο με εκείνους που αθέμιτα δημιούργησαν το πρόβλημα. Κατά συνέπεια, ακόμη κι αν το 80% του εκλογικού σώματος θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ, το 68% ψήφισε κόμματα που αντιτίθενται στη συμφωνία στήριξης. Ήταν ο τρόπος τους να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής.

Το παλαιό πέθανε αλλά το νέο δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Η ξαφνική αποχώρηση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου τον Νοέμβριο, έπιασε άπαντες εξ απήνης. Ελάχιστοι είχαν προβλέψει αυτή την ταχεία πτώση των σοσιαλιστών και των συντηρητικών, που εισέρχονται στην εκλογική μάχη κλονισμένοι και εντελώς στερημένοι από ενέργεια και ιδέες. Ο αναίσχυντος λαϊκισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς μπορεί να της εξασφαλίσει στήριξη για λίγο καιρό ακόμη, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει και σε μία εντυπωσιακή πτώση. Η ελληνική κρίση είναι πλέον πολιτική.

Η απάντηση βρίσκεται μόνο στην ανάδειξη νέων και αξιόπιστων πολιτικών κομμάτων. Θα πρέπει να στοχεύσουμε σε ανάκτηση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς μας θεσμούς, στο ξεκαθάρισμα των ΜΜΕ, στην τιμωρία της διαφθοράς και στο να δοθεί ελπίδα για μία παραγωγική και ανταγωνιστική οικονομία. Το εκλογικό σώμα της Ελλάδας σοφά απαιτεί ολοκληρωτική και ταχεία ανανέωση».

Πηγή "doctv"

Read More

Παράταση αγωνίας και... στέψης

Η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς κατάφερε να... ξυπνήσει στο 4ο δεκάλεπτο και να πάρει κεφάλι στο σκορ, κάτι που όχι μόνο κράτησε αλλά διεύρυνε και τη διαφορά για να φτάσει στη νίκη και να κάνει το 2-2 της σειράς των τελικών.

Το τελικό σκορ δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα του αγώνα, καθώς στο τέταρτο δεκάλεπτο έγινε ντέρμπι για γερά νεύρα, με τις δυο ομάδες να είναι πολύ κοντά στο σκορ.

Τελικά, οι «πράσινοι» στο τέλος ήταν καλύτεροι και πήραν τη νίκη, έτσι ο πρωταθλητής για το 2-12 θα στεφθεί μέσα στο ΣΕΦ, το ερχόμενο Σάββατο (19:00).

«Ερυθρόλευκο» ξεκίνημα

Το ματς ξεκίνησε με τον Ολυμπιακό να τρέχει ένα μικρό σερί 5-0 με τον Άντιτς, ενώ στη συνέχεια τα δύο καρφώματα του Ντόρσεϊ κρατούσαν τους «ερυθρόλευκους» μπροστά με 3-9.

Οι γηπεδούχοι, ανάγκασαν γρήγορα τον αντίπαλο σε 5 ομαδικά φάουλ, σημείο όμως που δεν το εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Ο Καϊμακόγλου για τους «πράσινους» κρατούσε την ομάδα του κοντά στο σκορ, τη στιγμή που Πρίντεζης και Κέσελ είχαν κάνει τους πόντους της ομάδας τους 19.

Η μία εύστοχη βολή του Μπατίστ, διαμόρφωσε το σκορ του πρώτου δεκαλέπτου (14-19).

Σταθερά μπροστά

Στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο Βουγιούκας με βολές του και ένα προσωπικό του καλάθι μείωσε στους δύο πόντους για την ομάδα του, όμως οι Ντόρσεϊ, Πρίντεζης και Παπανικολάου έτρεξαν ένα σερί 9-0 για τον Ολυμπιακό, το οποίο σταμάτησε με τρίποντο ο Διαμαντίδης, ο οποίος και έκανε το 20-28. Σμιθ και Γιασικεβίτσιους έδιναν τις λύσεις που έψαχνε ο Ομπράντοβιτς, όμως ο Παναθηναϊκός ακόμη κυνηγούσε στο σκορ (34-35).

Μάχη στα… ίσα

Στην έναρξη του τρίτου δεκαλέπτου ο Γιασικεβίτσιους έβαλε για πρώτη φορά μπροστά στο σκορ τους γηπεδούχους (39-38), αλλά οι ερυθρόλευκοι είχαν τον τρόπο να περάσουν ξανά μπροστά στο σκορ με διαφορά 8 πόντων (47-55).

Ο Μπατίστ πρωταγωνίστησε στο σερί 8-0 που έτρεξαν οι "πράσινοι" και ισοφάρισαν σε 55-55. Όμως, ο Έισι Λο δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα και 5'' πριν το τέλος, ο Αμερικανός του Ολυμπιακού, με καλάθι και φάουλ έγραψε το 55-58 του γ' δεκαλέπτου.

Πράσινη επιστροφή για το 2-2

Ο Παναθηναϊκός συνέχισε με την ίδια πεντάδα στο παιχνίδι με τον Ομπράντοβιτς να ρισκάρει περαιτέρω κούραση των Διαμαντίδη, Γιασικεβίτσιους και Μπατίστ. Φάνηκε όμως να του βγαίνει, γιατί ενώ ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο +5 μετά τις βολές του Πρίντεζη (55-60), οι γηπεδούχοι έτρεξαν ένα σερί 7-0 που τους έδωσε ξανά το προβάδισμα (62-60).

Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος του ματς, ο Παναθηναϊκός έτρεξαν ένα σερί 7-0,κάνοντας το σκορ 62-60. Ο Καλάθης στη συνέχεια διεύρυνε τη διαφορά (64-60), ενώ στο τρίτο τρίποντο που εκτέλεσε, ο Καλάθης, έκανε το 67-61.

Στη συνέχεια, αποβλήθηκε ο Ντόρσεϊ, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε σε μια φάση που το σκίστηκε η μπλούζα και ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στο +8 (69-61).

Η ομάδα του Ίβκοβιτς πάτησε ξανά γκάζι και μείωσε στο καλάθι (69-67), ενώ το 74-67 του 37ου λεπτού έγινε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα 74-73 και η αγωνία μεγάλωνε.

Όμως, οι γηπεδούχοι με συνεχόμενα καλάθια των Σμιθ, Γιασικεβίτσιους και Μπατίστ βρέθηκαν στο +7 (80-73) και κάπου εκεί έδειξε το ματς να χάνεται για τον Ολυμπιακό. Το τελικό 84-74 οδηγεί τη σειρά των τελικών στο ΣΕΦ, εκεί όπου θα στεφθεί ο φετινός πρωταθλητής.

Τα δεκάλεπτα: 14-19, 36-38, 55-58, 84-74

Παναθηναϊκός (Ομπράντοβιτς): Περπέρογλου 5(1), Μπατίστ 23, Λόγκαν, Σάτο, Τσαρτσαρής, Διαμαντίδης 15(3), Βουγιούκας 3, Καλάθης 7(1), Σμιθ 7(1), Καϊμακόγλου 12(1), Γιασικεβίτσιους 12(1).

Ολυμπιακός (Ίβκοβιτς): Χάινς 5, Λο 16(1), Άντιτς 11(3), Σπανούλης 8(1), Ντόρσεϊ 8, Κέσελ 9, Παπαδόπουλος, Γκετσεβίτσιους, Πρίντεζης 9, Παπανικολάου 8(2), Μάντζαρης, Σλούκας.

Πηγή "woop"

Read More

Ζητείται σχέδιο εθνικής επιβίωσης

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το κλείσιμο του πρώτου εκλογικού κύκλου της εποχής του «μνημονίου», στις 17 Ιουνίου, παρότι,όποιο κι αν είναι είναι το τελικό αποτέλεσμα, θα καταγράψει ένα ακόμη ηχηρό χτύπημα στον πάλαι ποτέ δικομματισμό, δεν θα άρει τις βασικές εκκρεμότητες του πολιτικού συστήματος.Αντιθέτως θα αφήσει το πολιτικό σύστημα, την κοινωνία και τη χώρα να μετεωρίζονται.Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, τα κυριότερα προβλήματα θα παραμένουν ανοιχτά.

● Η χώρα θα συνεχίσει να τελεί υπό πτώχευση.

● Η κοινωνία θα παραμείνει λεηλατούμενη – οικονομικά και θεσμικά.

● Η οικονομία θα συνεχίσει να απαξιώνεται σε επίπεδο παραγωγής πλούτου και υποδομών.

● Το κράτος θα παραμείνει πλήρως ανίκανο να σχεδιάσει και να εκτελέσει οποιαδήποτε παραγωγική λειτουργία, αφού θα συνεχίσει να πορεύεται χωρίςεπαρκή έσοδα, χωρίς δυνατότητα ικανοποίησης του κοινωνικού του ρόλου και δεσμευμένο στην, κατ' απόλυτη προτεραιότητα, εξυπηρέτηση των δανειστών.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν αναμένεται να δημιουργήσει μια σαφή προοπτική συγκράτησης της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής για πολλούς λόγους:

1. Το εσωτερικό πολιτικό περιβάλλον αδυνατεί να παραγάγει προτάσεις εξόδου από μια κρίση η οποία, επειδή είναι πολυπαραγοντική και εκτυλίσσεται σε όλα τα κρίσιμα επίπεδα ταυτοχρόνως, δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητή ούτε από την πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων ούτε από την κοινωνία.

2. Δεν υπάρχει ασφαλές σημείο επιστροφής από τον μνημονιακό «μονόδρομο». Όλες οι γέφυρες με το άθλιο και ξοφλημένο μεταπολιτευτικό κράτος έχουν ανατιναχθεί και από την τρόικα και από την εγχώρια και διεθνή οικονομική πραγματικότητα.

3. Η κρίση της ευρωζώνης και του ευρώ είναι θυελλώδης απειλώντας ακόμη και την ύπαρξή τους – ως εκ τούτου ούτε το ευρωσύστημα είναι σε θέση να προσφέρει την επιλογή μιας «ευπρεπούς» υποταγής στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με την υπόσχεση μιας μελλοντικής διεξόδου.

4. Το εγχώριο σύστημα εξουσίας, αφού παρέσυρε τη χώρα στην καταστροφή, τώρα προσπαθεί – ακολουθώντας την πάγια λογική του – να διασώσει μόνο τον εαυτό του και να απομυζήσει ακόμη και στα στερνά ό,τι απέμεινε από το πτώμα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

Το ακόμη χειρότερο είναι πως, το επόμενο διάστημα, δεν διαφαίνεται πως θα υπάρξει έστω η διαμόρφωση κάποιων πρωταρχικών στοιχείων μιας πρότασης διεξόδου. Όχι τόσο επειδή δεν ακούγονται επιμέρους προτάσεις διαχείρισης των στοιχειωδών, όσο διότι δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η κρίση αυτή έχει προσλάβει χαρακτήρα συνολικό και εθνικό απειλώντας την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

Ας δούμε όμως πιο προσεκτικά για ποιους λόγους μια εθνική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα γνωστά αναπτυξιακά μαντζούνια που υπόσχονται η Μέρκελ και η Κομισιόν ως αντάλλαγμα για τη διαρκήλιτότητα, αλλά απαιτεί μια πολύ συνολικότερη οπτική.

«Σύστημα» παρασίτων

Πολλοί εξεπλάγησαν όταν, στην πρώτη δανειακή σύμβαση με την ευρωζώνη και το ΔΝΤ, την άνοιξη του 2010, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου υποχρέωσε την Ελληνική Δημοκρατία να παραιτηθεί οικειοθελώς από κάθε νομικό δικαίωμά της έναντι των δανειστών της.

Οι ίδιοι εξεπλάγησαν και όταν η – έως τότε «αντιμνημονιακή» – Νέα Δημοκρατία και το αυτοπροσδιοριζόμενο ως «πατριωτικό» κόμμα του Καρατζαφέρη έσπευσαν να προσυπογράψουν τη δεύτερη, πανομοιότυπη δανειακή σύμβαση στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Κακώς εξεπλάγησαν. Οι επιλογές αυτές ήταν απολύτως σύμφυτες με ένα σύστημα εξουσίας,

● το οποίο – στην πολιτική, οικονομική και «πνευματική» εκδοχή του – επί δεκαετίες απομυζούσε, λεηλατούσε και σπαταλούσε αδιατάρακτα και ατιμώρητα τον πλούτο και τους κόπους της χώρας μας,

● το οποίο κατέστησε την Ελλάδα βασίλειο της διαφθοράς και της εξασφαλισμένης και άκοπης ανέλιξης των παρασίτων του,

● το οποίο κατέστρεφε επί χρόνια τις παραγωγικές υποδομές έως που κατέστησε τη χώρα ανίκανη να θρέψει τον εαυτό της,

● το οποίο ήταν και παραμένει αιχμάλωτο της μίζας και αυτών που την παρείχαν.

Ένα σύστημα εξουσίας με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο την ώρα της σαρωτικής κρίσης. Εξ άλλου δεν λειτούργησε με διαφορετικό τρόπο ούτε στα εθνικάζητήματα, των οποίων η διαχείριση διαπλέκεται στον μέγιστο βαθμό με την οικονομική διαχείριση της χώρας και την άνθηση της διαφθοράς.

Μνημόνιο και... ζεϊμπέκικα

Επιχειρώντας να συγκρίνουμε τα μοντέλα διαχείρισης των εθνικών θεμάτων, του κράτους και της οικονομίας, θα βρούμε πολλές κοινές πρακτικές και αντιλήψεις. Ας δούμε μερικά – γνωστά σε όλους – παραδείγματα:

1. Η «κατά προτεραιότητα» εξυπηρέτηση των τοκοχρεολυσίων, εις βάρος των εσωτερικών αναγκών, δεν διαφέρει ως λογική από την «κατά προτεραιότητα» εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών και εμπορικών αναγκών των «φίλων» και «συμμάχων» μας, εις βάρος της αμυντικής ικανότητας και των συμφερόντων της χώρας.

Από τη Siemens έως τους εξοπλισμούς και όλα τα άλλα σκάνδαλα που αφορούν διαδοχικές κυβερνήσεις, όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι οι μίζες, η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, η ζημία του κράτους και το κοινωνικό κόστος αποτελούν μια αδιάσπαστη ενότητα, είτε μιλάμε για τη διπλωματία και την άμυνα είτε για τη διαχείριση των οικονομικών του κράτους.

2. Η δημόσια διαβεβαίωση του Γιώργου Παπανδρέου ότι η Ελλάδα διαθέτει περισσότερο πλούτο από τα χρέη της, ο οποίος εκποιούμενος ή ως εμπράγματη εγγύηση μπορεί να αποτρέψει τις ζημίες τωνδανειστών από μια ελληνική χρεοκοπία, δεν απέχει από την πολιτική του «κατευνασμού», την οποία ο ίδιος υπηρέτησε στο πλαίσιο της κυβέρνησης Σημίτη:

● Υποχωρώντας συντεταγμένα σε ζητήματα κυριαρχίας και επιδιώκοντας συνεκμετάλλευση του πλούτου της χώρας υποτίθεται πως αποτρέπουμε τον πόλεμο.

● Υποχωρώντας συντεταγμένα σε ζητήματα κυριαρχίας και υποθηκεύοντας τον πλούτο της χώρας υποτίθεται πως αποτρέπουμε την επίσημη πτώχευση.

● Εξ ου και η εξωφρενική άποψη ότι η προσωπική φιλία με τον Ισμαήλ Τζεμ, τα «ζεϊμπέκικα» και η περίφημη «διπλωματία των σεισμών» (!) μπορούν να γίνουν εργαλεία διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων υποκαθιστώντας μια συγκροτημένη εθνική στρατηγική.

● Εξ ου και η εξωφρενική άποψη ότι η προσωπική φιλία με τον Ντομινίκ Στρος Καν θα εξασφάλιζε για την Ελλάδα μια ευνοϊκή μεταχείριση εκ μέρους του ΔΝΤ.

3. Η αντίληψη ότι ο εθνικός πλούτος σε όλες τις μορφές του και η εθνική κυριαρχία, επίσης σε όλες τις μορφές της, μπορούν να είναι μεγέθη προς εκποίηση ή παραχώρηση, στο όνομα της «σωτηρίας» είτεαπό τον πόλεμο είτε από την πτώχευση, διατρέχει το ελληνικό σύστημα εξουσίας τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Αυτές οι αντιλήψεις σε μεγάλο βαθμό απορρέουν από μια σειρά διπλωματικές διεργασίες, την περίοδο1991-1993, επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, με στόχο μια ελληνοτουρκική συμφωνία για γεωτρήσεις στο Αιγαίο υπό καθεστώς συνεκμετάλλευσης.

Επί του θέματος αυτού μάλιστα το επόμενο διάστημα οι Εκδόσεις Ποντίκι θα κυκλοφορήσουν ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό βιβλίο με πολύ ενδιαφέροντα ντοκουμέντα εκείνης της περιόδου, τα οποία κατ’ ουσίαν χαρτογραφούν τις εξελίξεις που ακολούθησαν, από τα Ίμια μέχρι την υποθήκευση του εθνικού πλούτου για εξασφάλιση των δανειστών.

Έρμαιο συμφερόντων

Η Ελλάδα, ενώ κατά τη συμμετοχή της στην ευρωζώνη μεταβλήθηκε σε μια χώρα υποδοχής τουριστών και παροχής υπηρεσιών, υπό τη διαχείριση του ίδιου συστήματος εξουσίας είδε, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, τη στρατηγική σημασία της να απομειώνεται έως σημείου απαξίωσης.

Αυτό το σύστημα εξουσίας όχι μόνο δεν εκμεταλλεύθηκε την παρουσία της Ελλάδας στις σημαντικότερες δυτικές υπερεθνικές ενώσεις ώστε να την καταστήσει ισχυρότερη και ασφαλέστερη, αλλά την κατάντησε έρμαιο ιδιωτικών συμφερόντων και χωρών που χωρίς κανέναν ενδοιασμό εφαρμόζουν πολιτικήαποικιοποίησης της πατρίδας μας.

Παρ' ότι λοιπόν η συμμετοχή της Ελλάδας στους κορυφαίους αυτούς οργανισμούς του δυτικού κόσμου αποσκοπούσε, θεωρητικά, στη θωράκισή της έναντι εξωτερικών απειλών, η διαχείρισή της από το εγχώριο σύστημα εξουσίας, σε όλες τις μορφές του, επέφερε ταυτοχρόνως

● την οικονομική χρεοκοπία,

● την απώλεια κυριαρχίας,

● την αποδυνάμωση της διεθνούς θέσης της χώρας μας

● και τη μετατροπή της σε αυτό που διεθνώς καταγράφεται πλέον ως «πρώτη αποικία της ευρωζώνης».

Η εξέλιξη αυτή, διόλου τυχαία, συνοδεύθηκε από τον σκανδαλώδη πλουτισμό όσων συνετέλεσαν στην αποδυνάμωση της χώρας και τη μετατροπή των Ελλήνων σε δουλοπάροικους των δανειστών της.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι δεν αποτελεί σύμπτωση το ότι αυτό που σήμερα αποκαλούμε «μνημονιακό μπλοκ» αποτελείται από τη μεγάλη πλειονότητα όσων – στα επίπεδα της πολιτικής, της οικονομίας, της «διανόησης» και της «ενημέρωσης» – αποτέλεσαν το «βαρύ πυροβολικό» όσων έδωσαν σκληρή μάχη για να πείσουν τους Έλληνες της Ελλάδας και της Κύπρου να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν.

Κατά μία έννοια, εξ άλλου, οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνιά τους αποτελούν το Σχέδιο Ανάν της Ελλάδας.

Εφιαλτικό ενδεχόμενο

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, η επόμενη κυβέρνηση, όποια και αν είναι η σύνθεσή της, δεν θα έχει να διαπραγματευθεί μόνο μισθούς και συντάξεις, συλλογικές συμβάσεις ή τα «αναπτυξιακά» μαντζούνια και τα ψίχουλα που διεκδικούν από τη Μέρκελ ο Ολάντ, το... ΔΝΤ, ο Μπαρόζο, ο Ρεν, ο Μόντι, ο... Σόρος και λοιποί.

Η αντιμετώπιση κορυφαίων εθνικών θεμάτων, όπως το καθεστώς του Αιγαίου, συναρτάται πλέον απολύτως με τη διαχείριση της χρεοκοπίας στην οποία έχει περιέλθει το ελληνικό κράτος και η οποία φέρνει πιο κοντά ένα εφιαλτικό ενδεχόμενο: η χρεοκοπία να εξελιχθεί σε μια μείζονα εθνική καταστροφή.

Οι Αμερικανοί, από την αρχή της δεκαετίας του 1990, μιλούν για 1 δισεκατομμύριο βαρέλια πετρέλαιο δυτικά της Θάσου και μάλιστα είχαν προχωρήσει σε πρωτοβουλίες για την επίτευξη μιας συμφωνίας συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία.

Στις μέρες μας, ύστερα από πολλά χρόνια σιωπής για τον ενεργειακό πλούτο του Αιγαίου, αυτός ανάγεται σε σωτηρία της χώρας, αλλά με τη μορφή υποθήκης έναντι των χρεών.

Παράλληλα στις αποικιοκρατικού τύπου Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, τις οποίες απαιτούν και προωθούν ταχύτατα η Γερμανία και η Κομισιόν εντός της Ελλάδας, περιλαμβάνεται ολόκληρη σχεδόν η Θράκη, η οποία βιώνει δραματικά τη σημερινή κρίση τελώντας παράλληλα υπό την τουρκική επιβουλή. Όπως επίσης περιλαμβάνεται η Πελοπόννησος.

Καθώς λοιπόν το παλαιό σύστημα εξουσίας τρέχει προς την έξοδο κινδύνου φλεγόμενο, πριν ακόμη καταφέρουμε να διακρίνουμε με βεβαιότητα τα χαρακτηριστικά του επόμενου, απαιτείται επειγόντως η κατάθεση συνολικώνπολιτικών σχεδίων επιβίωσης της Ελλάδας από τις πρωταγωνίστριες πολιτικές δυνάμεις.

Δυστυχώς, αυτή τη φορά, ο χρόνος δεν περισσεύει, επομένως κανείς δεν θα έχει την πολυτέλεια να κριθεί με επιείκεια. Ανεξαρτήτως των εκλογικών ποσοστών και των ελπίδων που θα επενδυθούν σε κάθε κόμμα.

Πηγή "Το ποντίκι"

Read More

Η Οριάνα Φαλάτσι, η απειλή του Ισλάμ και η μετατροπή της Ευρώπης σε ‘Ευράμπια’

Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων».

Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force ofReason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller.  

Στο βιβλίο, η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

Ένας δικαστής διέταξε την προσαγωγή της σε δίκη στη γενέτειρά της, την Ιταλία, (έμενε στη Νέα Υόρκη) με την κατηγορία ότι με το βιβλίο της «δυσφήμησε το Ισλάμ».

 Με αφορμή την έκδοση εκείνου του βιβλίου, μεταφέρω άρθρο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ στις 14/05/2004, που επιμελήθηκε η Όλγα Κολιάτσου

«La Forza della Ragione»- «Η δύναμη της λογικής» είναι μία πολεμική προειδοποίηση προς τη Δύση για τη λαβή στραγγαλισμού που προετοιμάζει το Ισλάμ. Η Φαλάτσι γράφει -πανηγυρίζουν οι θαυμαστές της- όσα «καλοκάγαθοι» διανοητές, Εκκλησία και πολιτικές παρατάξεις δεν εννοούν να συνειδητοποιήσουν, ότι δηλαδή η Ευρώπη βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο, απειλούμενη από τούς οπαδούς τού Αλλάχ.

Το βιβλίο ξεκινά ως εξής, «Από το Γιβραλτάρ έως το Νόρντκαπ, από τους λόφους της Τοσκάνης έως το Βόλγκογκραντ, σ’ όλες τις ευρωπαϊκές πολιτείες, υπάρχει από καιρό και μια δεύτερη πόλη, μια πόλη μουσουλμανική, όπου κυριαρχεί το Κοράνι».Αυτή η πόλη μέσα στην πόλη δεν έχει καμία σχέση με τις παραδοσιακές κοινότητες διασποράς, όπου συγκεντρώνονται οι μετανάστες φθάνοντας στο νέο, ξένο κόσμο. Είναι «μια βαθμίδα της ισλαμικής επεκτατικής πολιτικής -πρόκειται για τη μοναδική τέχνη, στην οποία οι γιοι του Αλλάχ ήσαν πάντοτε αξεπέραστοι- η τέχνη να εισβάλλουν, να κατακτούν, να υποτάσσουν». Κι «η διακαώς ποθούμενη λεία τους ήταν πάντα η Ευρώπη, ο χριστιανικός κόσμος».

Γι’ αυτή τη λαφυραγωγία οι μουσουλμάνοι, ισχυρίζεται η Φαλάτσι, δεν χρησιμοποιούν όπλα τρομοκρατών ούτε τα μηνύματα φανατισμού των μουλάδων τους, αλλά τα γόνιμα σώματα των γυναικών τους. «Στην υποδουλωμένη Ευρώπη, όμως, το θέμα της ισλαμικής γονιμότητας έχει κηρυχθεί ταμπού, που κανείς δεν τολμά να θίξει», καταγγέλλει η συγγραφέας. «Κι αν το προσπαθήσεις, σε στέλνουν στο δικαστήριο λόγω ρατσισμού, ξενοφοβίας ή βλασφημίας», όπως συνέβη στην ίδια όταν κατηγορήθηκε ως ηθική αυτουργός για υποδαύλιση εθνικιστικού μίσους, γράφοντας για τις μουσουλμάνες ότι «πολλαπλασιάζονται σαν αρουραίοι» Τώρα η Φαλάτσι γράφει: «Κανένας νόμος που καταπνίγει την ελευθερία δεν θα μπορέσει ποτέ ν’ αμφισβητήσει… πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα νεογέννητα των μουσουλμανικών κοινοτήτων καλύπτουν το 10%, στις Βρυξέλλες φθάνουν στο 30%, στη Μασσαλία, μάλιστα, 60%. Κι αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Μπουμεντιέν (σ.σ. πρώην προέδρου της Αλγερίας) ενώπιον της Συνέλευσης των Ηνωμ. Εθνών το 1974: “Κάποια μέρα εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν, εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει τη νίκη”».

Η παλαίμαχη δημοσιογράφος, που συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με την «Κοριέρε ντελα Σέρα» και τους «Τάιμς Ν. Υόρκης», υπήρξε ρεπόρτερ στον πόλεμο του Βιετνάμ, έχει πάρει συνέντευξη από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τον Κινέζο ηγέτη Ντενγκ Ξιαοπίνγκ. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αποσύρθηκε κι αφιερώθηκε στο συγγραφικό της έργο, αλλά μετά την 11.9.2001 αισθάνθηκε υποχρεωμένη να προειδοποιήσει τον κόσμο για τις προθέσεις τού Ισλάμ.

Στην εισαγωγή του βιβλίου της γράφει «Η οργή κι η υπερηφάνεια γέννησαν ένα παιδί- την αγανάκτηση, που όξυνε τη σκέψη και τη λογική της ικανότητα να βλέπει καθαρά όσες αλήθειες προσπαθεί να εκφράσει. Αγανακτεί με μία δημοκρατία, που, αντί ν’ακούσει τους πολίτες της, τους καταδικάζει σε σιωπή, τους παραδίδει στον εχθρό και στην έλλειψη δικαιοσύνης, δίδει αξία σ’ ένα σύστημα όπου υπολογίζονται περισσότερο οι μειονότητες απ’ ό,τι η πλειοψηφία -μία “μη-δημοκρατία”, απάτη και ψέμα».

Και συνεχίζει: «Ούτε για ελευθερία μπορείς να μιλήσεις, όταν η κοινωνία εμποδίζει όσους διέκριναν, -όπως η ίδια- την απειλή για τη μη-μουσουλμανική ανθρωπότητα, ν’ αντισταθούν στους εισβολείς ή μας φιμώνει. Όχι μόνον οι σκέψεις, αλλά και τα αισθήματα των ανθρώπων λογοκρίνονται και σου καθορίζουν ποιον πρέπει ν’ αγαπάς και ποιον να μισείς».

 «Ευράμπια» ("Eurabia") αποκαλεί η Φαλάτσι την, κατά τη γνώμη της, παρηκμασμένη, εξισλαμισμένη Ευρώπη, που έχει μετατραπεί ήδη σε αραβική επαρχία, ενώ «οι Δυτικοί θα ‘πρεπε επιτέλους ν’ αμυνθούν και να τους επιτρέπεται να αμυνθούν, αλλιώς είναι χαμένοι». Και τονίζει ότι δεν έχει τον φανατισμό, ούτε τον πλουτισμό ως συγγραφικό κίνητρο, αλλά το καθήκον. Κι επειδή καμία θύελλα ούτε κανένα θαύμα δεν θα σβήσει τη φωτιά του Ισλάμ- «το θέμα αφορά την επιβίωση όλων, εκείνων που δεν θέλουν να προσκυνήσουν τον Αλλάχ».

Πηγή "Κόκκινος Ουρανός"

Read More

Reuters: "5η Φάλαγγα" ο Λ.Παπαδήμος - Ζητούσε να γίνουν δηλώσεις κατά της Ελλάδας!

Όταν το defencenet.gr είχε γράψει ότι ο Λ.Παπαδήμος παίζει τον ρόλο "Εφιάλτη" με την γνωστή συνέντευξή του στη Wall Street Journal, ξέραμε πολύ καλά τι γράφαμε καθώς είχαμε την πληροφόρηση που πρν λίγο μετέδωσε ως είδηση στο Reuters, αλλά δεν είχαμε αποδείξεις: Ότι ο πρώην "Έλληνας" πρωθυπουργός ζήτησε από την ΕΕ να κάνει σκληρές δηλώσεις σε βάρος της Ελλάδας για να φοβίσουν τους πολίτες και να ψηφίσουν τα κόμματα που είναι υπέρ του Μνημονίου στις εκλογές της 17ης Ιουνίου! 

Πριν από δύο εβδομάδες, ο Βαν Ρομπάι και ο Χοζέ Μανουέλ Μπαρόζο συναντήθηκαν στο γραφείο του πρώτου για να συζητήσουν την απάντηση της Ευρώπης στην επιστολή του Αλέξη Τσίπρα που τόνιζε ότι δεν υπάρχει νομιμοποίηση του Μνημονίου και ζητούσε την επαναδιαπραγμάτευση του. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, σημειώνει το Reuters, είναι ότι μερικές φορές υπάρχουν πιέσεις και από την Αθήνα για εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Ως μία τέτοια περίπτωση περιγράφεται το τηλεφώνημα του Λ.Παπαδήμου στον Μ.Μπαρόζο που μετά την συντριπτική ήττα των δυνάμεων του Μνημονίου στις ελληνικές εκλογές, ζήτησε να φοβίσει το κόσμο (αλλά και να ρίξει τις αγορές παγκοσμίως) με σχετική δήλωσή τους. Έτσι όταν σε συνέντευξη του στην ιταλική τηλεόραση στις 11 Μαΐου, ο Μπαρόζο, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ρωτήθηκε για την άποψη του για το σχέδιο Τσίπρα να καταγγείλει το Μνημόνιο απάντησε.

"Κοιτάξτε", απάντησε, "εάν ένα μέλος ενός κλαμπ δεν σέβεται τους κανόνες, είναι καλύτερο ότι να φεύγει, και αυτό ισχύει για κάθε οργανισμό ή ίδρυμα."

Ακόμα κι αν δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην Ελλάδα, τα σχόλια του ελήφθησαν ως αναφορά στην Ελλάδα. Η είδηση που έκανε τον γύρο των διεθνών και ελληνικών μέσων ενημέρωσης ήταν ότι πλησιάζει η ελληνική έξοδος από το ευρώ. Πανικός επικράτησε στις χρηματοπιστωτικές αγορές, ενώ οι Έλληνες εξοργίσθηκαν.

Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε έρθει δεύτερο στις εκλογές της 6 Μαΐου, η "απειλή" που συνιστούσε η επιστολή Τσίπρα δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Οι δύο ευρωπαίοι ηγέτες συζήτησαν εάν και πως θα απαντήσουν.Το Reuters αποκαλύπτει ότι ο Μπαρόζο δεν είχε πρόθεση να κάνει μια τόσο σκληρή δήλωση για την Ελλάδα. Το διεθνές πρακτορείο αποκαλύπτει, επικαλούμενο αξιωματούχο της Κομισιόν, ότι ο Μπαρόζο δέχθηκε τηλεφώνημα από τον τότε πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος του ζήτησε να το πράξει.

Απογοητευμένος από αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί στις προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού, ο Παπαδήμος ζήτησε από την ΕΕ να στείλει ένα δραματικό μήνυμα με την ελπίδα ότι θα αφυπνιστούν οι πολιτικοί αρχηγοί στην Ελλάδα.

"Δεν ήταν πρωτοβουλία του Μπαρόζο. Ήταν αίτημα από την Αθήνα", είπε ο ευρωπαίος αξιωματούχος στο Reuters και πρόσθεσε: "Βεβαίως η πρωτοβουλία απέτυχε".

Οι ευρωπαίοι ηγέτες ελπίζουν ότι μια πιο διακριτική μορφή πίεσης ίσως έχει καλύτερα αποτελέσματα, καταλήγει η ανάλυση του Reuters. Πάντως ο Λ.Παπαδήμος, μιλώντας ενωρίτερα σε ραδιοφωνικό σταθμό, διέψευσε, όπως βέβαια ήταν αναμενόμενο, το τηλεφώνημα. Μένουν τα πραγματικά γεγονότα της δήλωσης όμως, που τον εκθέτουν...

Mήπως κάποιοι (εντός και εκτός Ελλάδας) εργάζονται, τελικά για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α.Τσίπρας στην εξουσία ; Γιατί διαφορετικά δεν εξηγείται, ούτε ο προδοτική παρέμβαση του Λ.Παπαδήμου, ούτε το τηλεγράφημα στριπ-τιζ στον Λ.Παπαδήμο, του Reuters...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πηγή "defencenet"

Read More