Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Φυλακισμένος σε ένα όνειρο που σβήνει


Niko Ago

Πηγαίνοντας στο Δήμο σήμερα, να καταθέσω τα δικαιολογητικά για την έκδοση Ειδικής Βεβαίωσης Άδειας
Διαμονής, μετά την “Προσωρινή Διαταγή Αναστολής Απόφασης” της Περιφέρειας για την “οικειοθελή αναχώρηση” που μου είχε επιβάλει, που εξέδωσε το Δικαστήριο, κατάλαβα επιτέλους τι θέλει να κάνει το κράτος. Να με συντρίψει θέλει και να με εκδικηθεί, για άγνωστο προς εμένα λόγο. Και όταν λέω εμένα, εννοώ και όλους όσους είναι στη δική μου θέση και αναγκάζονται πλέον να έρχονται αντιμέτωποι με το φάσμα της απονομιμοποίησης, για έλλειψη ακόμα και 2 (δυο) ενσήμων .
Ενώ κατέθεσα όλα τα δικαιολογητικά που μου ζητήθηκαν, συν 150€ παράβολο, μου παραχωρήθηκε ένα χαρτί το οποίο, με κεφαλαία γράμματα λέει: Το παρών, δεν αποτελεί απόδειξη νόμιμης παραμονής στη χώρα!  Την ίδια ώρα που το δικαστήριο έχει διατάξει το αντίθετο. Για να είμαι νόμιμος, θα πρέπει να περιμένω να εκδώσει η Περιφέρεια (ξανά η Περιφέρεια), την Ειδική Άδεια Νόμιμης Διαμονής. Αυτό μπορεί να γίνει ακόμα και σε 6 μήνες, όπως με πληροφόρησε η υπάλληλος του Δήμου που παρέλαβε τα δικαιολογητικά μου, μια και ήδη έχουν ξεκινήσει οι άδειες των υπαλλήλων αλλά και επειδή “τέτοια είναι η πρακτική που ακολουθεί η Περιφέρεια”, όπως μου διευκρίνισαν. Στο διάστημα αυτό, είναι αυτονόητο πως ΔΕΝ θα μπορώ να ταξιδέψω προς τη χώρα μου, αφού δεν έχω το χαρτί της νόμιμης παραμονής μου. Και ας έχω δυο γονείς στην ηλικία των 80 ετών που μένουν μόνιμα στην Αλβανία. Επίσης, για όσο διάστημα χρειαστεί να εκδοθεί η άδεια, ΔΕΝ θα μπορώ να κάνω καμία συναλλαγή με το δημόσιο ή με οποιοδήποτε άλλο φορέα, αφού παντού απαιτείται η νόμιμη άδεια παραμονής στη χώρα.
Κάνω μια παράκληση προς τους αρμοδίους: Απελάστε με τώρα! Είναι προτιμότερο από το να με ταπεινώνετε με αυτό τον τρόπο. Το μόνο φταίξιμό μου είναι ότι επιθυμώ να συνεχίσω να εργάζομαι και να ζήσω στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά μου και τα παιδιά μου. Στη χώρα που επέλεξα  συνειδητά να ζήσω και να εργάζομαι από τα 22 μου χρόνια και έφτιαξα εδώ και την οικογένειά μου. Το μόνο μου αμάρτημα είναι πως, δεν επιλέγω να τα βάλω στα πόδια, στις πιο δύσκολες στιγμές που περνάει η Ελλάδα, αν και αρκετοί μου το πρότειναν και θα μπορούσα να το κάνω και εύκολα.  Κύριοι, αν αυτό θεωρείται πια τόσο μεγάλο κακό, τότε απελάστε με να τελειώνουμε. Δεν είναι ανάγκη να με ταπεινώνεται ούτε εμένα ούτε τα παιδιά μου.  Αν πάλι, δεν θέλετε να με απελάσετε, τότε δείξτε επιτέλους έλεος!