Οι Ελίτ και η Καταστροφή της Ελλάδος

Του Άρη Παπαχρήστου

   Η κρίση δεν μας ήρθε ξαφνικά. Δεκαετίες τώρα την προετοιμάζαμε. Δεν δίναμε σημασία στα σημάδια.

   Σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, θα σήμαινε συναγερμό η ηγετική Ελίτ, πνευματική, επιχειρηματική ή πολιτική. Εδώ ακούστηκαν φωνές, αλλά μεμονωμένες φωνές. Δεν ακολουθήθηκαν από άλλους και η κεντρική πολιτική και δημοσιογραφική σκηνή τους απομόνωσε. Παράδειγμα: Στέφανος Μάνος και, πιο πρόσφατα, Ηλίας Μόσιαλος.

   Πού είναι λοιπόν οι Ελληνικές Ελίτ που θα καθοδηγήσουν τη χώρα;Το θέμα το έθεσαν θαυμάσια οι Γιάννης Μπουτάρης και Γιώργος Καμίνης σε πρόσφατη ομιλία τους.

  Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια οι Ελληνικές Ελίτ ασχολήθηκαν με το να περιχαρακώσουν την θέση τους και να την υπερασπισθούν από νεοεισερχόμενους,από το νέο αίμα. Η κατάσταση τους βόλευε.

Η Πολιτική Ελίτ

   Στην πολιτική Ελίτ, συνέχισαν και στην Μεταπολίτευση την βασική τους ενασχόληση: την περιφρούρηση της θέσης των οικογενειών τους.Βλέπουμε σήμερα ότι πολύ μεγάλο μέρος των πολιτικών της κεντρικής σκηνής ανήκουν σε οικογένειες που μας κυβερνούν δεκαετίες τώρα ή ακόμα και πάνω από αιώνα. Οι πρωθυπουργοί μας τα τελευταία χρόνια ήταν παιδιά, εγγόνια ή ανίψια άλλων πρωθυπουργών. Εξαιρέσεις υπήρξαν, όπως ο Σημίτης, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.

   Σε λίγο θα κληθούμε να ψηφίσουμε και στα μεγάλα κόμματα θα υπάρχουν δεκάδες παιδιά πρώην βουλευτών ή υπουργών: Βαρβιτσιώτης, Ντόρα Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννη κλπ. Επίσης, βλέπουμε να γίνεται εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ η Φώφη Γεννηματά με αποκλειστικό της προσόν τον πατέρα της.

   Απλά πράγματα: η πολιτική μας Ελίτ, μπορεί να έβλεπε το αδιέξοδο, όμως δεν βγήκε να ειδοποιήσει εγκαίρως διότι ήταν απασχολημένη να υπερασπίζεται τις οικογένειές της και να φροντίζει να μη μπαίνουν άξιοι πολιτικοί, που θα μπορούσαν να τους απειλήσουν, στο προσκήνιο.

Η Πνευματική Ελίτ

   Είναι χαρακτηριστικό ότι τα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως ήταν σαφώς πιο αναιμικά σε καλλιτεχνική και πνευματική παραγωγή από ό,τι η δεκαετία του 1960. Ακόμα ακούμε μουσική και τραγούδια εκείνης της εποχής (Χατζιδάκις,Θεοδωράκης, Ξαρχάκος) και βλέπουμε ταινίες εκείνης της δεκαετίας, μερικές από τις οποίες είχαν σαφή πολιτική άποψη («Υπάρχει και Φιλότιμο» με τον Υπουργό Μαυρογυαλούρο).

   Γιατί αυτό; Διότι οι πνευματικοί δημιουργοί και αυτοί σιγά σιγά απορροφήθηκαν από την λογική της αρπαχτής, του νέο-πλουτισμού, οπότε και αυτοί στρογγύλεψαν την δημιουργία τους. Η λογική του να βγάζεις όσο πιο πολλά χρήματα γίνεται, προϋποθέτει το μεγαλύτερο δυνατόν ακροατήριο. Άρα δεν πρέπει να δυσαρεστείς κανέναν.

  Στα Πανεπιστήμια, η πνευματική Ελίτ, παραδοσιακώς παραδομένη στην οικογενειοκρατία, είχε τώρα και μία άλλη σοβαρή ενασχόληση: την εξαργύρωση της θέσης και των τίτλων της. Καθηγητές της Ιατρικής βγάζανε λεφτά με το τσουβάλι στα ιδιωτικά τους ιατρεία. Πού να τους απασχολήσει μία πραγματική δημόσια υγεία ή η διδασκαλία; Η δημόσια υγεία έπρεπε να είναι δομημένη έτσι ώστε να σπρώχνει τα πλήθη στα ιατρεία τους.

   Καθηγητές της Νομικής είτε σαν νομικοί σύμβουλοι είτε σαν προσκεκλημένοι στα τηλεοπτικά παράθυρα, κέρδιζαν πολλαπλάσια από τον μισθό τους στα Πανεπιστήμια. Αυτά τα βλέπανε σαν το αναγκαίο κακό για να έχουν τον τίτλο του καθηγητή.

   Καθηγητές των Πολυτεχνείων μας μελετούσαν και ξαναμελετούσαν τα ίδια δημόσια έργα, σε μία ατελείωτη φάμπρικα μελετών, ώστε να εξαντλούμε τα Ευρωπαϊκά κονδύλια στις μελέτες και όχι σε έργα.

   Ποιος από αυτούς να ασχοληθεί με το ότι η Παιδεία μας καταστρεφόταν; Για να έχουν το κεφάλι ήσυχο, οι σπουδές γινόντουσαν όλο και πιο εύκολες. Το κατ’ ευφημισμόν λεγόμενο «δημοκρατικό» 5 έγινε ο λαϊκός βαθμός και όλοι περνούσαν από το ένα έτος στο άλλο εύκολα. Κάποια στιγμή, δεν έφθανε ούτε αυτό. Η πνευματική Ελίτ ξεσηκωνόταν και αγωνιζόταν για να καταργηθεί η βάση του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ; Το πετύχανε και σήμερα σε πολλά ΑΕΙ εισάγονται μαθητές που έχουν απλώς μουτζουρώσει κάτι πάνω στην κόλλα των εξετάσεων…

Η Επιχειρηματική Ελίτ

   Είχαμε παλιότερα σημαντικούς επιχειρηματίες που είχαν βοηθήσει δραστικά στην άνοδο της Ελληνικής Οικονομίας: Σπουδαιότερος όλων ο Μποδοσάκης, αλλά και άλλοι όπως ο Ανδρεάδης, ο Δρακόπουλος και ο Αριστείδης Δασκαλόπουλος.

   Στη Μεταπολίτευση, ξεκινώντας από την προσωπική κόντρα του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Ανδρεάδη και την κρατικοποίηση των επιχειρήσεών του,φροντίσαμε ώστε οι περισσότεροι από αυτούς τους επιχειρηματίες να καταστραφούν.

   Το κενό το κάλυψαν κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, χωρίς παραγωγική νοοτροπία και με έκδηλη αδιαφορία για την πορεία της Πατρίδας μας.Πολλοί και γρήγορα ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να κάνουν γρήγορα κέρδη εισάγοντας τα ίδια προϊόντα αντί να συνεχίσουν να τα παράγουν εδώ. Πχ, ο Κοπελούζος, ενώ έφτιαχνε λεωφορεία και φορτηγά εδώ, αποφάσισε να τα εισάγει από την Ουγγαρία,σταματώντας την εγχώρια παραγωγή.

   Στον Επιχειρηματικό κόσμο επικράτησαν κρατικοδίαιτοι μεταπράτες που αντί να προσπαθούν να κερδίσουν μακροχρόνια με την παραγωγή,είδαν την ευκαιρία να πλουτίσουν εισάγοντας και πωλώντας στο Δημόσιο ή, άλλοι, ζώντας από την φοροδιαφυγή ή την παράνομη εκμετάλλευση κεφαλαίων Τραπεζών που έλεγχαν.

  Ο Επιχειρηματικός κόσμος, πλην λαμπρών εξαιρέσεων,αδιαφόρησε για τον μεσοπρόθεσμη πορεία της Ελληνικής Οικονομίας. Τα πάρτι και οι δεξιώσεις στο Μονακό και αλλού δεν τους άφηναν αρκετό χρόνο να σκεφθούν τι θα γίνει με την Πατρίδα τους. Εξ άλλου είχαν πάντα αρκετά κεφάλαια στο εξωτερικό για  να αντιμετωπίσουν μία δύσκολη κατάσταση.

Αδιέξοδο

   Η καταστροφή στην Ελλάδα ξεκίνησε με την διάλυση της Παιδείας. Παλιά, τα παιδιά των Ελίτ, μετά το σχολείο, σπουδάζανε στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο και κάνανε μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Η τρυφηλότητα και ο λαϊκισμός της Μεταπολίτευσης τους απέτρεψαν να πάρουν μέτρα όταν μία έξαλλη αριστερά κατέστρεφε τα ΑΕΙ. Απλούστατα, οι Ελίτ άφησαν τα ΑΕΙ στην τύχη τους και στέλνουν πια τα παιδιά τους κατ’ ευθείαν στο εξωτερικό. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει σωτηρία για τα Πανεπιστήμιά μας.

   Λογική συνέπεια ήταν η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Παιδεία να καταστραφούν, καθώς οι απόφοιτοι των ΑΕΙ της ήσσονος προσπαθείας και του «δημοκρατικού 5» άρχισαν να τις στελεχώνουν. Η πλειοψηφία των καθηγητών και δασκάλων αντιμετωπίζουν το επάγγελμά τους σαν ένα οποιοδήποτε άλλο, ίσως και χειρότερα. Τη λέξη λειτούργημα την θυμούνται μόνο όταν διεκδικούν αυξήσεις και λιγότερες ώρες εργασίας.

   Οι Ελίτ του τόπου αντιμετώπισαν την κατάσταση στέλνοντας τα παιδιά τους στα ιδιωτικά, ή, μάλλον, σε ορισμένα ιδιωτικά σχολεία, τα οποία αντιστάθηκαν για μερικά χρόνια στην κατάρρευση. Μετά ήρθε και το IB, το διεθνές απολυτήριο λυκείου, που σε στέλνει κατ’ ευθείαν στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Στα λίγα αυτά ιδιωτικά σχολεία, βεβαίως. (Χαρακτηριστικό ότι επειδή το IB το υποστηρίξανε όλες οι Ελίτ, νομοθετήθηκε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, σε αντίθεση πχ με τα παραρτήματα ξένων Πανεπιστημίων. Όμως, το IB είναι παράρτημα ξένου οργανισμού.)

  Οι Ελίτ περιχαρακώνανε τις θέσεις τους ακόμα περισσότερο και απομακρυνόντουσαν από τον Ελληνικό λαό, όχι μόνο πνευματικώς αλλά και χωροταξικώς. Ζουν σε συγκεκριμένες περιοχές στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κάνουν όλοι μαζί διακοπές στην Μύκονο και Αράχωβα, όταν είναι στην Ελλάδα.

   Για να συνεχίσουν να ζουν όμορφα στα γκέτο τους, οι Ελίτ μοιράζανε όλο και πιο πολλά φιλοδωρήματα στον λαό. Όταν σταμάτησαν να έχουν την δυνατότητα να τυπώνουν χρήμα, δανειζόντουσαν απ’ έξω. Τα πάρτι στα σκάφη ή την Μύκονο, όπου συμμετείχαν εκτός από τον Λαζόπουλο και σχεδόν όλη η πολιτική ηγεσία, δεν τους επέτρεπαν να αντιληφθούν το αδιέξοδο.

  Έως ότου έσκασε η βόμβα στα χέρια του Καραμανλή του μικρού.Ξαφνιάστηκαν. Δεν το περιμένανε. Η πολιτική, η πνευματική και η επιχειρηματική μας Ελίτ είχε πλήρως αποτύχει στο ρόλο της: να βλέπει μπροστά και να καθοδηγεί τον λαό.

  Τώρα ο λαός μας είναι σε πλήρες αδιέξοδο: Δεν έχει πρότυπα να πιστέψει και να ακολουθήσει. Δεν εμπιστεύεται τις Ελίτ. Βλέπει ότι ακόμα τα μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα αγωνίζονται να κρατήσουν τα προνόμιά τους και να συνεχισθεί το πάρτι.

  Υπάρχουν αρκετοί πια στην Ελίτ που καταλαβαίνουν ότι το πάρτι τέλειωσε. Όμως, η πίεση δεν είναι αρκετά μεγάλη ακόμα, η καταστροφή δεν είναι ακόμα τόσο μεγάλη για όλους, ώστε να αναγκασθούν όσοι το καταλαβαίνουν να συνεργασθούν για να σώσουμε την Πατρίδα.

Πηγή "enomeniellada"

Read More

Το παραμύθι των Γερμανικών χορηγιών

Δείτε στο ντοκουμέντο της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης που ακολουθεί, τα υπέρογκα κέρδη της Γερμανίας από την κρίση της Ελληνικής οικονομίας.

Read More

Πως μπορεί να αλλάξει κάτι, αν εμείς είμαστε οι ίδιοι;

Εύλογα κάποιος που διάβασε τη προηγούμενη ανάρτηση να ρωτήσει. Καλά κι εσύ τι προτείνεις. Πως νομίζεις ότι μπορούμε να βγούμε από το κατήφορο. Δεν νομίζω. Δεν θα βγούμε. Απλά, στεγνά, χωρίς καμιά διάθεση να χρυσώσω το χάπι, δεν θα βγούμε. Θα γίνει όλο και χειρότερο. Οι πολιτικές δυνάμεις που υπάρχουν, όποιες κι αν είναι προτείνουν επιδιορθώσεις. Μεταποιήσεις. Λύσεις μέσα από τα τείχη του συστήματος. Κι όταν λέω σύστημα δεν εννοώ το καπιταλιστικό. Εννοώ την συνολικότερη αντίληψη πάνω στην οποία είναι χτισμένος ο σύγχρονος πολιτισμός μας.



Το σύστημα δεν είναι κάτι απρόσωπο. Είμαστε εμείς. Όλοι. Με το λιθαράκι που βάζει ο καθένας στο χτίσιμό του. Με την αντίληψη που έχουμε για την ίδια τη ζωή και τις αξίες της. Με τον εγκλωβισμό που έχουμε πρώτα μέσα μας και μετά έξω μας. Το έξω είναι όπως το μέσα. Και το αντίθετο. Οπότε δεν προτείνω τίποτα. Γιατί για να δώσεις ένα σοκ στο σύστημα πρέπει να έχεις βάλει πριν τα καλώδια στο κούτελο το δικό σου, να τα ανάψεις, να σε τινάξει κι αν επιζήσεις να βγεις με άλλο μυαλό στο κόσμο. 

Ο πρώην σκλάβος των φεουδαρχών και αποικιοκρατών είναι ο νυν καταναλωτής σκλάβος των πολυεθνικών.  Τίποτα  άλλο δεν είμαστε αυτή τη στιγμή από κατασκευάσματα κατά παραγγελία των γραφείων μάρκετινγκ και διαφήμισης των μεγάλων ομίλων. Αυτά τα γραφεία γεμάτα από επιστήμονες που σπουδάζουν τις ανθρώπινες αδυναμίες και έχουν ανάγει σε τέχνη το να χτίζουν ολόκληρη τη προσωπικότητα ενός ανθρώπου από την ώρα που γεννιέται, ποντάρουν στον εγκλωβισμένο μας ευαυτό και στα  αχόρταγα θέλω του. Το έχουν πει σοφοί άνθρωποι , μας το έχουν φωνάξει χιλιάδες φορές, δεν θέλουμε να ακούσουμε, δεν μπορούμε, δεν ξέρω. 


Δεν είναι το άλφα ή βήτα σύστημα που χωλαίνει, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει υποβιβάσει την ύπαρξή του σε επίπεδο αγοραπωλησίας, κάθε είδους. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι αν υπάρχει ελπίδα να γίνει ποτέ κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα...

Για να περιοριστούμε λοιπόν στο σήμερα δεν πιστεύω πως θα γίνει τίποτα το σημαντικό γιατί για να γίνει κάτι που να μπορεί να ανατρέψει όλα τα δεδομένα, εκατομμύρια άνθρωποι θα έπρεπε ξαφνικά να αναβαθμιστούν από κούφιοι μαζικοποιημένοι καταναλωτές της ζωής σε αυτόνομες ελεύθερες οντότητες. Για να κάνω ένα παραλληλισμό, το σύστημα θα πάθαινε σοκ αν αντί για ανθρώπους που αγωνιούσαν συνεχώς πως θα βάλουν βενζίνη στο αυτοκίνητο, είχε μπροστά του ανθρώπους που αποφάσιζαν να μάθουν ξανά να περπατάνε με τα πόδια τους. 

Αν λοιπόν οι καταναλωτές ξύπναγαν ένα πρωί και συνειδητοποιούσαν έτσι σαν τρέλα που τους ήρθε ξαφνικά, πως όλα όσα χρειάζονται  για να ζήσουν είναι δυο τρία απλά πράγματα κι όλα τα άλλα είναι σκουπίδια, το σύστημα θα πάθαινε σοκ μέσα σε 24 ώρες και θα κατέρρεε, γιατί θα έχανε το λόγο ύπαρξης. Κι επειδή αυτό δεν πρόκειται να γίνει , επειδή όλη μας η ύπαρξη έχει πιαστεί γερά από τα αρχ.... του συστήματος που οι ίδιοι χτίσαμε, δεν πιστεύω σε τίποτα. 

Ακόμα κι εκείνο το μέρος εκείνο του πληθυσμού που φωνάζει για επαναστάσεις, ανατροπές, κοινωνίες ισότητας, ανθρωπιάς, δικαιοσύνης, ελευθερίας, κάνει απλά μια εντελώς υποθετική πρόβα του πως ίσως θα μπορούσε να γίνει κάτι που δεν έχει δοκιμάσει, δεν ξέρει, δεν έχει βιώσει ποτέ στο πετσί του για αυτό και ο καθένας από το πολιτικό στρατόπεδο που ανήκει επιτρέπει στο μελλοντικό όραμα ανθρωπισμού του αντιπάλους εγκλωβισμένους, εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων, τυράννους που μοιάζουν καλύτεροι από τους τυράννους του αντίπαλου στρατοπέδου, μετατόπιση του πλούτου από εδώ εκεί κι από εκεί εδώ. Οραματίζονται τις κοινωνίες μετά την όποια επανάσταση όπως ακριβώς οραματίζεται ο εγωιστής πιστός το θάνατό του. Πως θα μεταβεί δηλαδή στο παράδεισο με τα ρούχα που φοράει και θα βρει τους γνωστούς τους όλους να κοιτάνε τη κόλαση αφ΄υψηλού. Σπάνια ένας άνθρωπος να συνειδητοποιήσει τη γύμνια του ακόμα και στο τέλος...


Ίσως τα παραπάνω μοιάζουν παιδαριώδη, αερολογίες, ουτοπίες άχρηστες .  Γιατί δεν μπορεί να βγαίνει ένας οποιοσδήποτε άσχετος σαν κι εμένα και να λέει πως όλο αυτό που με τόσο κόπο κατορθώσαμε να κερδίσουμε είναι στην ουσία ένα τίποτα και λύση είναι να γυρίσουμε στα σπήλαια και να κυνηγάμε τη τροφή μας καταργώντας αιώνες πορείας του ανθρώπινου είδους για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα.

Όμως θα το χειροτερέψω ακόμα περισσότερο και θα σας πω, πως κατά τη ταπεινή μου γνώμη πάντα, το εδώ που φτάσαμε σήμερα για μένα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα γιατί κοιτάζοντας τον εκ πολιτισμένο πιθηκάκο βλέπω πως ίσως έχει μεγαλύτερη άγνοια της φύσης , του νοήματος της ζωής, των ίδιων των μυστικών της δημιουργίας, του σύμπαντος, από ότι είχε εκείνος ο πρόγονος της σπηλιάς που κοίταζε εκστασιασμένος το σεντόνια από άστρα να τον σκεπάζει στην απέραντη ερημιά του και δημιουργούσε τους θεούς του για να μπορεί να δοξάσει κάποιον για το δέος που ένοιωθε.

Δεν είμαστε πολιτισμένοι. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή της ιστορίας μας, είμαστε ξεκάθαρα απολίτιστοι. Κι ο πρωτογονισμός μας είναι πολύ επικίνδυνος και ανίκητος γιατί σε αντίθεση με τον άνθρωπο των σπηλαίων, ο σημερινός άνθρωπος νομίζει πως αυτό που βιώνει είναι πρόοδος.  Νοιώθει περήφανος για την τεχνολογία του, τις επιστήμες, τα υπερσύγχρονα κτίρια, τα αεροπλάνα που τον ταξιδεύουν, τις επικοινωνίες που τον συνδέουν με όλο το πλανήτη, τα πολύχρωμα χαπάκια που καταπίνει για κάθε του ενόχληση, τους αυτοματισμούς που τον κάνουν να παίζει με διάφορα χειριστήρια στα χεράκια του και νοιώθει υποχρεωμένος να βρίσκεται σε συνεχή ανταγωνισμό με όποιον είναι γύρω του για το ποιος θα είναι ο κυρίαρχος όλων αυτών των παιχνιδιών. Ποιος έχει τη πρόοδο μεγαλύτερη. Διψασμένος και πεινασμένος μόνιμα. Εξαρτημένος από την απόλυτη πρέζα της ύλης. Εκπαιδευμένος μόνο να αγγίζει, να μυρίζει, να βλέπει, να γλύφει τη ζωή όπως ο σκύλος το κόκκαλο του. 

Έχει όλα τα εργαλεία της γνώσης στα χέρια του αλλά είναι άχρηστα γιατί γνωρίζει τα υλικά που αποτελούνται αλλά έχει ξεχάσει τον αρχικό λόγο που επιθύμησε να μάθει, και το σκοπό που ονειρευόταν να εκπληρώσει. Χάθηκε σε ένα απρόσωπο δρόμο,γεμάτο από κανόνες απειλητικούς, ένα ναρκοπέδιο που εκπαιδευμένοι στρατιώτες τον τραβολογάνε μόνιμα προς την κατεύθυνση που θέλουν για να τον σώσουν. Αλλά η αλήθεια είναι πως όλα τα στρατόπεδα την ίδια μούρη έχουν..

Κι αρκεί ένα μνημόνιο σε μια μικρή κωλοτρυπίδα του πλανήτη για να του αρπάξει το κόκκαλο και να κατανοήσει πως όλο αυτό το όνειρο ήταν μια λεπτή πέτσα πάνω από τη προβιά....
 Μόνο που μόλις σκίστηκε ανακαλύπτουμε πως και τα ρόπαλα και οι μάγοι της φυλής, έχουν εξαφανιστεί εδώ και κάτι αιώνες κι εμείς μέχρι το περίπτερο είχαμε μάθει να πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο. Και τώρα?....

Τώρα ψάχνουν πάλι όλοι το νέο είδωλο. Τον θεό που θα τους οδηγήσει στο νέο παράδεισο. Ο οποίος όποια και μορφή να έχει θα είναι ίδιος με το προηγούμενο. Μια φυλακή με άλλους δεσμοφύλακες κι άλλα κελιά.

Δεν προτείνω τίποτα γιατί πολύ απλά πιστεύω πως η μόνη ουσιαστική επανάσταση είναι αυτή που κάνει κάποιος με τον ευαυτό του. Ο πόλεμος που δίνει με τον εαυτό του και η δύναμη να τιναχτεί έξω από τη μαζικοποιημένη αποχαύνωση ελεύθερος χωρίς να έχει τίποτα, χωρίς να ελπίζει σε τίποτα, απλά ελεύθερος....

Οπότε το μόνο που θα συμβούλευα σε όσους επιμένουν ακόμα στις μεταποιήσεις είναι να μην ψάχνουν θεούς, αλλά ένα καλό ράφτη για τα μπαλώματα. 
Πηγή "Ιστορίες Συνωμοσίας"

Read More

Μας… παρακολουθούν οι τηλεοράσεις;

Η τελευταία σειρά τηλεοράσεων plasma και HDTV ενδέχεται να επιτρέπουν σε χάκερ, ακόμα και στις ίδιες τις εταιρίες, να παρακολουθούν τους χρήστες και τις οικογένειες τους, και να συλλέγουν δεδομένα εξαιρετικά προσωπικών στιγμών.

Τα νέα μοντέλα διαθέτουν αρκετές από τις λειτουργίες ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, συμπεριλαμβανομένων μιας ενσωματωμένης HD κάμερας, ενός μικροφώνου και ενός λογισμικού αναγνώρισης προσώπου και ομιλίας.

Αυτό το λογισμικό επιτρέπει στη Samsung να αναγνωρίζει τον εκάστοτε τηλεθεατή, που χρησιμοποιεί τηλεόραση της εταιρίας.

Ο διευθυντής της ιστοσελίδας HD guru, Γκάρυ Μέρσον, ισχυρίζεται ότι επειδή ακριβώς δεν υπάρχει τρόπος αποσύνδεσης της κάμερας και του μικροφώνου από τη τηλεόραση, οι χρήστες δεν μπορούν να είναι 100% σίγουροι ότι η Samsung, και κάθε άλλη εταιρία, δεν συλλέγει τα προσωπικά στοιχεία του κάθε χρήστη και δεν τα διαβιβάζει σε τρίτους.

«Όταν πρόκειται για ενσωματωμένη κάμερα και μικρόφωνο, δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος για τον αν λειτουργούν, ακόμα κι όταν κλείσει η τηλεόραση», αναφέρει καταληκτικά.

Όταν η Samsung κλήθηκε να απαντήσει στις αμφιβολίες αναφορικά με τη πολιτική της για τα προσωπικά δεδομένα των πελατών της, εκείνη δεν ανταποκρίθηκε.

Πηγή "Κόκκινος Ουρανός"

Read More

Μελέτη-εφιάλτης τριών ινστιτούτων: Στο 24% η ύφεση στην Ελλάδα μεταξύ 2010 και 2013!

Αυτό που περιγράφουν για το μέλλον - όχι πολύ μακρινό, μέχρι το τέλος του 2013, δηλαδή σε 21 μήνες από σήμερα - της ελληνικής οικονομίας τρία ευρωπαϊκά οικονομικά ερευνητικά ινστιτούτα, μόνο με την λέξη "εφιάλτης" μπορούν να περιγραφούν και ας λέει ο τραπεζίτης Λ.Παπαδήμος τα δικά του, περί "ανάπτυξης το β' εξάμηνο του 2013".

Σύμφωνα λοιπόν με το ινστιτούτο ΙΜΚ που πρόσκειται στα γερμανικά συνδικάτα το γαλλικό OFCE και το αυστριακό Wifo που παρουσίασαν χθες την από κοινού πρόβλεψη η ύφεση στην Ελλάδα σωρευτικά από το 2010 μέχρι το 2013 θα φτάσει ... το 24%! Δηλαδή θα έχει χαθεί το ένα στα τέσσερα ευρώ μέσα σε τρία χρόνια από την ελληνική οικονομία! Και αν περιλάβουμε και το 2009, τότε θα έχει φτάσει η ύφεση το 30%, άρα το 1 στα 3 ευρώ θα έχει χαθεί!

Ποια οικονομία μπορεί να εισέλθει σε ρυθμούς ανάπτυξης όταν έχει χάσει τα 100 από τα 300 δισ. της αγοράς της; Και τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή; Το τραγικό είναι ότι ακόμα και αυτές οι εκτιμήσεις είναι ... μετριοπαθείς, αφού εκτιμούν ότι οι οικονομικοί στόχοι εκτροχιαστούν (που το θεωρούν στο σφόδρα πιθανό ενδεχόμενο, τότε δεν αποκλείεται ούτε το 28% ύφεσης!.

Χαρακτηριστικό είναι ότι από το 2010 μέχρι το 2013 ο αρνητικός δημοσιονομικός ρυθμός στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία θα ανέρχεται στο μισό από της Ελλάδας δηλαδή στο 12%.

Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τους για την έρευνα τα προγράμματα λιτότητας που ανακοινώθηκαν στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ – καθώς και την αντίστοιχη υποχώρηση της ζήτησης σ’ αυτές τις περιοχές. Αντίστοιχα μαζικές είναι και οι επιπτώσεις.

Η υποχώρηση στο ελληνικό ΑΕΠ είναι μοναδικό φαινόμενο για μια μεμονωμένη χώρα μεταπολεμικά, η οποία δεν έχει υποστεί γεωστρατηγική ήττα όπως π.χ. οι χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

Ακόμα και η Γερμανία πλήττεται. Λόγω της μειωμένης ζήτησης στο εξωτερικό η οικονομία θα έπρεπε να χάνει στο μεταξύ κατά 2,7% του ΑΕΠ.

Η ολέθρια πολιτική ΔΝΤ και Γερμανία έχουν οδηγήσει την χώρα σε μία πρακτικά μη αναστρέψιμη ύφεση για την επόμενη δεκαετία με το χρέος να εκτοξεύεται από το 110% στο 160% του ΑΕΠ.

Μάλιστα βάσει της ίδιας μελέτης που θεωρείται απόλυtα έγκυρη, "Ο αρχικός στόχος των μέτρων λιτότητας οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Στη συνέχεια η κατάσταση του χρέους δεν θα υποχωρήσει μάλλον στα περισσότερα κράτη", ανέφεραν καθόλου αισιόδοξα οι ερευνητές. Αντιστοίχως επενεργεί και η απόφαση για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο: Η ενίσχυση των δημοσιονομικών κανόνων, λένε, βρίσκεται σε αντίθεση προς μια λογική ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πηγή "defencenet"

Read More

Η ιδεολογία της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας είναι "ο θάνατός σου η ζωή μου"...

Πόση πρακτική αξία έχει το να είμαι δεξιός ή αριστερός σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας;

Καμμία. Δεν έχει απολύτως καμμία αξία.

Διότι, έτσι κι αλλιώς, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν θεσμικό πολιτικό ρόλο. Δεν έχει καμμία θεσπισμένη εξουσία και συμμετοχή στο πως παίρνονται οι αποφάσεις.

Το μόνο που έχει ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, είναι μια ρημάδα ψήφος στα τέσσερα χρόνια. Που την ρίχνει σε κείνον τον πολιτικό που του υποσχέθηκε τα δεξιά ή τα αριστερά μέτρα της αρεσκείας του. Και αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Οταν δηλαδή δεν έχουμε πολιτική διαφθορά και συναλλαγή πολίτη-πολιτικού.

Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, ο απλός πολίτης δεν έχει παρά μια ψήφο. Την ρίχνει και ξαναγυρίζει, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, στον καναπέ και στην κανονική πολιτική του ειδικότητα: χειριστής τηλεκοντρόλ οικογενείας.

Δεν πρόκειται να τον ρωτήσει κανείς και για τίποτε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Θα παρθούν βέβαια σημαντικές αποφάσεις από τους “αντιπροσώπους του λαού” που εξέλεξε με την ψήφο του αυτά τα τέσσερα χρόνια. Αποφάσεις που αφορούν τον ίδιο, την οικογένειά του, τα παιδιά του, την εργασία του, την περιουσία του, τους γέροντες γονείς του, την χώρα, την άμυνά της, το διεθνές της πρόσωπο, και χιλιάδες άλλες.

Αλλά για όλες αυτές τις σοβαρές αποφάσεις που θα παρθούν για λογαριασμό του, ο απλός πολίτης, αριστερός ή δεξιός αδιάφορο, δεν πρόκειται να ερωτηθεί. Από κανέναν. Το πολύ πολύ να τον θυμηθεί καμμιά εταιρία δημοσκοπήσεων για λογαριασμού κάποιου κόμματος. Η οδοντόκρεμας. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά.

Οι ιδέες, δεξιές ή αριστερές, έχουν φυσικά αξία. Μεγάλη μάλιστα. Ο φορέας όμως αυτών των ιδεών, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν τρόπο σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, και μάλιστα τραπεζικό πολίτευμα, να τις δει να γίνονται τμήμα μιας ευρύτερης πολιτικής συζήτησης, να γίνονται προτάσεις ή ακόμα περισσότερο αποφάσεις για το μέλλον του. Σε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία σαν την δική μας απουσιάζει ο κήρυκας που θα ρωτήσει στην γενική συνέλευση των πολιτών: “τις αγορεύειν βούλεται;”

Γιατί; Μα γιατί ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι δημοκρατία. Είναι ολιγαρχία. Και σε μια ολιγαρχία ο πολίτης είναι σημαντικός μόνο για μια στιγμή στα τέσσερα χρόνια. Οσο διαρκεί η υποκλοπή της ψήφου του. Μετά είναι και πάλι ασήμαντος. Και αυτός και οι, δεξιές ή αριστερές αδιάφορο, ιδέες του.

Ακόμα κιαν πέσει θύμα εκλογικής εξαπάτησης (π.χ. “λεφτά υπάρχουν”), την οποία εξαπάτηση εκλογέα ο ποινικός κώδικας τιμωρεί βέβαια, δεν έχει καμμία πιθανότητα ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, να βρει το δίκιο του. Εχετε ακούσει πολλούς πολιτικούς να καταδικάστηκαν για “εξαπάτηση εκλογέα” που προβλέπει ο ποινικός κώδικας, από το 1843 που έχουμε κοινοβουλευτισμό; Δεν έχετε ακούσει.

Τα μνημόνια, οι δανειακές, οι εφαρμοστικοί και τα χαράτσια είναι συμφορές που μας βρίσκουν για έναν και μόνο λόγο: διότι σε ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς, δεν έχει καμμία πρακτική αξία το να είσαι δεξιός ή αριστερός πολίτης. Διότι δεν υπάρχει διαδικασία, σώμα ή θεσμός, που να μπορεί ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, να καταθέσει προς συζήτηση τις δεξιές ή αριστερές του προτάσεις. Κι έτσι δεν έχει και μεγάλο νόημα να έχει και τέτοιες προτάσεις, πέρα από το να τις συζητά με τον περίγυρό του.

Τα μνημόνια, οι δανειακές, οι εφαρμοστικοί και τα χαράτσια είναι συμφορές που μας βρίσκουν για έναν και μόνο λόγο: Δεν έχουμε δημοκρατία, ολιγαρχία έχουμε.

Και οι ολιγαρχικοί επαγγελματίες πολιτικοί που μας κυβερνάνε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι και τον δεξιό και τον αριστερό πολίτη.

Εκτός κι αν είναι τραπεζίτης, μεγαλο-εργολάβος, στέλεχος πολυ-εθνικής ή υπάλληλος της πρεσβείας. Ξέρετε ποιάς πρεσβείας...

Θραξ ο Αναρμόδιος

Πηγή "Ας Μιλήσουμε επιτέλους"

Read More

Οι γριές πουτάνες

Tου Κώστα Βαξεβάνη

Ο θυμός που υποκλίνεται στον φόβο, το αυτομαστίγωμα και μερικές οικείες πολιτικές πρακτικές.

Σε ένα από τα γνωστά ανέκδοτα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ επισκέπτεται τις ΗΠΑ. Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν τον υποδέχεται και τον ξεναγεί στα επιτεύγματα της Δύσης. Ένα από αυτά είναι και ένα υπερπολυτελές πορνείο. Ο Μπρέζνιεφ είναι ενθουσιασμένος από την εξυπηρέτηση και τη φροντίδα και αποφασίζει να κάνει ένα και στη Σοβιετική Ένωση. Όταν επιστρέφει, αναθέτει σε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος να στήσουν το λαμπερό πορνείο....
Η επιχείρηση στήνεται, αλλά δεν πάει καλά. Μετά από καιρό ο Μπρέζνιεφ τηλεφωνεί στον Ρήγκαν και του λέει πως η επιχείρηση πορνείο είναι προβληματική. Ο Ρήγκαν τον ρωτάει αν έχει επενδύσει όσα χρειάζεται ένα πολυτελές πορνείο. Ο Μπρέζνιεφ τον διαβεβαιώνει πως έχει δώσει εντολή να το εξοπλίσουν με τα καλύτερα χαλιά από το Ουζμπεκιστάν, μάρμαρα από την Αρμενία και τα πιο σύγχρονα κρεβάτια από την Ουκρανία. Ο Ρήγκαν τον ρωτάει τι πόρνες έβαλε και ο Μπρέζνιεφ του απαντά πως θα καλέσει τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος που ανέλαβαν το πρότζεκτ για να του πουν. Καλεί, λοιπόν, τους υπεύθυνους και τους ρωτά «βάλατε καλές πόρνες στο μπουρδέλο;». Αυτοί κοιτιούνται μεταξύ τους, αλλά χωρίς δισταγμό απαντούν «τις καλύτερες, εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος».

Η Ελλάδα μοιάζει νομίζω πολύ με τη συγκεκριμένη ιστορία. Προσπαθεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη την προβληματική της επιχείρηση, αναθέτοντας τη διάσωση στις πόρνες που είναι εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος. Στο κλειστό σύστημα που αποτελεί τον κόσμο της, δηλαδή τον μικρό της κόσμο, τα πράγματα έχουν συγκεκριμένους κανόνες. Ακόμα και αν την καταστρέφουν, είναι οι μόνοι που γνωρίζει.
Η κοινωνία έχει περάσει από το στάδιο του κλονισμού και της ενοχής σε αυτό της παράδοσης. Είναι απελπισμένη και έτοιμη να παραδοθεί σε αυτόν που θα εφεύρει έναν μύθο. Που θα εγγυηθεί πως θα αναλάβει την ευθύνη και ας είναι της καταστροφής. Κάθε μέρα στις τηλεοράσεις παρελαύνουν οι αρχιτέκτονες του πολιτικού συστήματος, που μιλούν για το πολιτικό σύστημα που πρέπει να αλλάξει. Δεν έχει σημασία που είναι οι ίδιοι. Αρκεί που η ευθύνη διαχέεται, χωρίς να τους απειλεί, σε ένα «γενικό σύστημα» που φταίει.
Το σύστημα στην πραγματικότητα ετοιμάζει την άμυνα και τη μακροημέρευσή του. Θα κάνει εκλογές όταν η ένταση και οι κομματικές συσπειρώσεις θα είναι τέτοιες που θα εγγυηθούν πως ένα μίνιμουμ κομμάτι θα μπει στο κομματικό μαντρί, αφού θα έχει εξαερώσει τον θυμό του. Το παιχνίδι της κομματικής χειραγώγησης θα εμφανιστεί ως αναγκαίο κακό απέναντι στην αβεβαιότητα και το χάος. Ο θυμός είναι ισχυρό κίνητρο, αλλά ο φόβος είναι ισχυρότερο.
Στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου, αυτήν όπου αντικαταστάθηκε η Ελλάς από την ΕΛΑΣ, ο ίδιος ο υπουργός δήλωσε πως υπήρχαν για λόγους ασφάλειας στο Σύνταγμα ελεύθεροι σκοπευτές. Η τελευταία φορά που στο Σύνταγμα υπήρξαν ελεύθεροι σκοπευτές ήταν τον Δεκέμβριο του 1944 και ήταν Άγγλοι που αιματοκύλησαν την Ελλάδα, οδηγώντας την στον Εμφύλιο. Εβδομήντα χρόνια μετά οι ελεύθεροι σκοπευτές ακροβολίζονται απέναντι σ’ έναν εσωτερικό εχθρό. Δεν έχει σημασία αν υπήρχαν ή όχι snipers. Σημασία έχει πως ο φόβος χρησιμοποιήθηκε για να αναρωτηθούν οι μάζες πόσο ασφαλείς είναι. Ακόμα και αν την ασφάλειά τους την απειλεί το ίδιο το κράτος.
Βρισκόμαστε ακριβώς στο στάδιο που στην κοινωνία συντελείται το χώρισμα. Ο φόβος τραβά τη διαχωριστική γραμμή πάνω στην οποία ισορροπεί το προσωπικό συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Οι εφημερίδες ανακαλύπτουν περιπτώσεις διαφθοράς, την ώρα που το Κοινοβούλιο επιδίδεται στη θεσμοθέτησή της μέσα από νόμους που ψηφίζονται νύχτα από τα κόμματα της Εθνικής Ενότητας.
Ο θυμός υποκλίνεται στον φόβο και οι άνθρωποι γίνονται για μια ακόμη φορά πιόνια. Οι περισσότεροι έχουν ματώσει από το αυτομαστίγωμα. Χιλιάδες ιστορίες «προσωπικής ευθύνης» γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων. Στα ίδια σημεία όπου το τυπογραφικό μελάνι μύριζε σαν λιβάνι για τα μεγάλα επιτεύγματα των πολιτικών. Ο καθηγητής που έφαγε, το λαμόγιο που ξεκοκάλισε, ο υπάλληλος που λαδώθηκε. Ναι, έτσι είναι. Μόνο που αυτό το κράτος ήταν το κράτος που οι ίδιοι έκαναν.
Δημιουργείται κάθε μέρα η εντύπωση πως όλη αυτή η Ελλάδα της διαφθοράς θ’ αλλάξει ως διά μαγείας όταν καθιερώσουμε ένα σαβουάρ βιβρ πολιτικής και μαζεύουμε τα σκατά των σκύλων από το πεζοδρόμιο. Είναι μεγάλη η προσωπική ευθύνη, αλλά είναι διαφορετικό το να γίνει συνείδηση απ’ το να γίνει ενοχή. Και η κύρια προσωπική ευθύνη είναι πως τους αφήσαμε να κυβερνούν με τη SIEMENS, τους Χριστοφοράκους, τις μίζες από τα γερμένα υποβρύχια, χαμένοι μέσα στην επιτηδευμένη και συγκαλυπτική μας καλοπέραση. Κανένα από τα άρθρα των φιλελεύθερων αυτομαστιγωμένων δεν μιλά γι’ αυτή την ευθύνη και γι’ αυτό το κράτος. Μιλούν για τον υπάλληλο και το λαμόγιο της γειτονιάς. Αυτό το λαμόγιο δεν δούλευε καν στο γραφείο του πολιτικού λαμόγιου, ούτε το κάλυπτε το κομματικό κράτος.

Εξουθενωμένοι από τις ενοχές, ισοπεδωμένοι από την αναζήτηση ευθυνών, αγανακτισμένοι από τον ίδιο μας το θυμό, φοβισμένοι από αυτό που δεν γνωρίζουμε και που έρχεται, είμαστε έτοιμοι για όλα. Όχι απαραίτητα για το καλύτερο. Γι’ αυτό επιλέξαμε, όπως οι συνεργάτες του Μπρέζνιεφ, τη μοναδική οικεία πρακτική. Να κρατήσουμε στο μπουρδέλο πουτάνες τις πιο σίγουρες. Εξήντα χρόνια μέλη του κόμματος.                  LiFO  

Πηγή "Όστρια"

Read More

Η Ωρα της Γης έφθασε!

Από τις 8.30 απόψε το βράδυ και για μία ώρα, οι πολίτες καλούνται να σβήσουν τα φώτα και να στείλουν αποφασιστικό μήνυμα συμμετοχής για την προστασία του περιβάλλοντος.

Για 4η χρονιά η χώρα θα συμμετάσχει στην Ώρα της Γης και δημόσιες υπηρεσίες, και νοικοκυριά θα σβήσουν τα φώτα.

Η περιβαλλοντική οργάνωση «WWF» Ελλάδας αποφάσισε να δώσει ειδικό χαρακτήρα στην ελληνική συμμετοχή ζητώντας από τους πολίτες να συμπληρώσουν το σύνθημα «Μπορούμε να σώσουμε…» και καλώντας τους να στείλουν το δικό τους μήνυμα αισιοδοξίας για το περιβάλλον μέσω της σελίδας της στο Facebook.

Μέχρι σήμερα έχουν στείλει μηνύματα περισσότεροι από 2.000 χρήστες του συγκεκριμένου μέσου κοινωνικής δικτύωσης.

Στο κάλεσμα συμμετοχής στην «Ώρα της Γης» ανταποκρίθηκε θετικά το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Οι χώροι Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ελλάδας που θα συμμετέχουν στη δράση είναι η Ακρόπολη Αθηνών (Ιερός Βράχος, Μνημείο Φιλοπάππου, ναός του Ηφαίστου) και το παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας.

Όπως επισήμανε ο υπεύθυνος επικοινωνίας του ελληνικού τμήματος της «WWF», Γιώργος Βελλίδης, στη δράση θα συμμετάσχει και η Βουλή των Ελλήνων, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα στο κτίριό της.

Το «παρών» στις φετινές εκδηλώσεις θα δώσει και ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, που θα σβήσει τα φώτα και θα διακόψει τη λειτουργία ενός από τους δύο διαδρόμους του από τις 8.30 έως τις 9.30 μ.μ. Επίσης, κατά τη διάρκεια της «Ώρας της Γης» θα μειωθεί ο φωτισμός στα κτίρια, τους χώρους στάθμευσης οχημάτων προσωπικού και σε άλλους επιλεγμένους χώρους εντός του αεροδρομίου, ενώ ανακοινώσεις στους αεροσταθμούς θα ενημερώνουν το κοινό για την παγκόσμια κινητοποίηση.

Στη δράση συμμετέχει και ο δήμος Αθηναίων, σβήνοντας για μια ώρα τα φώτα από τις 8.30 έως τις 9.30 μ.μ. στα δημοτικά κτίρια, μεταφέροντας το μήνυμα «Μπορούμε να σώσουμε την πόλη μας». Επίσης, ο δήμος καλεί τους πολίτες να σβήσουν τα φώτα στα σπίτια τους στέλνοντας το δικό τους μήνυμα συμμετοχής και δράσης.

Τα φώτα σε τρία κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης (Λευκός Πύργος, Τρίγωνο Επταπυργίου, Κεντρικό Δημαρχείο) θα σβήσει συμβολικά και ο δήμος Θεσσαλονίκης, προσκαλώντας και τους πολίτες της Θεσσαλονίκης θα συμμετέχουν στην παραπάνω ενέργεια, ώστε η πόλη να στείλει το δικό της μήνυμα συμμετοχής για την προστασία του περιβάλλοντος.

Στη δράση συμμετέχουν, επίσης, δεκάδες άλλοι δήμοι και Περιφέρειες σε όλη την Ελλάδα.

Το διακοσμητικό της φωτισμό θα διακόψει και η γέφυρα Ρίου- Αντιρρίου, αφιερώνοντας το φετινό συντονισμό σε όλους τους πολίτες που ενεργούν υπέρ του περιβάλλοντος.

H Ώρα της Γης γεννήθηκε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όταν δύο εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην κλιματική αλλαγή, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα.

Πέρυσι περισσότερες από 5.200 πόλεις σε 135 χώρες σε όλο τον κόσμο έσβησαν τα φώτα στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα δράσης κατά της κλιματικής αλλαγής.

Read More

Ο πρωταθλητής δεν... πεθαίνει!

Ήταν με την πλάτη στον τοίχο.

Ήθελε μόνο τη νίκη απέναντι σε μια ομάδα που του κάνει την ζωή... κόλαση.

Κι' όμως, η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, κατάφερε να πάρει μια σπουδαία νίκη στο Τελ Αβίβ και να επιστρέψει τη σειρά των αναμετρήσεων στο ΟΑΚΑ.

Οι «πράσινοι» ήταν μπροστά στο σκορ στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα και έφτασαν στο θρίαμβο με κορυφαίους τους Καλάθη και Καϊμακόγλου, ενώ για ακόμα μια φορά εξαιρετική παρουσία είχαν και οι Γιασικεβίτσιους - Διαμαντίδης.

Καλό ξεκίνημα

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε πολύ καλά το ματς και αφού προηγήθηκε με το καλάθι του Σάτο, κράτησε τη Μακάμπι στο 0 για 2,5 λεπτά.

Από και και πέρα, οι γηπεδούχοι έδειξαν να… ξυπνούν και με τους Λάνγκφορντ – Οχαγιόν έφτασαν στο 13-12, για να ολοκληρωθεί το πρώτο 10λεπτο με τη Μακάμπι να είναι μπροστά στο σκορ με 17-15.

Στη δεύτερη περίοδο, ο Ίαν Βουγιούκας ήταν ο μεγάλος «πονόκεφαλος» του Μπλατ, αφού πέρα από τους 8 πόντους ανάγκασε τον Χέντριξ και τον Σχορτσανίτη στο 2ο τους φάουλ, ενώ τον Τζέιμς στο 3ο του.

Το τρίποντο του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έδωσε προβάδισμα πέντε πόντων (25-30) στους «πράσινους», αλλά στη συνέχεια οι έξι χαμένες βολές του Παναθηναϊκού έφεραν τη Μακάμπι πιο κοντά στο σκορ (31-33). Σ’ αυτό το σημείο όμως Καλάθης και Γιασικεβίτσιους έκλεισαν το ημίχρονο με το σκορ να είναι 36-41.

Πάτησε γκάζι, αλλά…

Στην τρίτη περίοδο, το ματς ξεκίνησε ιδανικά για τον Παναθηναϊκό με τον Καλάθη να κάνει λέι απ, κλέψιμο και τρίποντο και να φέρνει γρήγορα την διαφορά στο +8. Στη συνέχεια, ο Σμιθ με τρίποντο ανέβασε κι άλλο την διαφορά στους 11, αλλά Ελιγιάχου, Οχαγιόν και Λάνγκφορντ μείωσαν στους δύο πόντους.

Τελικά, με τον Σμιθ να καρφώνει και τον Καϊμακόγλου να πετυχαίνει δυο βολές το σκορ έκλεισε στο 50-54.

Στην 4η και πιο καθοριστική περίοδο, ο Γιασικεβίτσιους και ο Καϊμακόγλου ανέβασαν ξανά την διαφορά στο 51-59.

Στη συνέχεια όμως, ο Μάλετ, που ήρθε από το… πουθενά και ο Ελιγιάχου έδωσαν το προβάδισμα στη Μακάμπι. Εκεί όμως, η ομάδα του Ομπράντοβιτς έφτασε πρώτη στις βολές.

Καϊμακόγλου και Διαμαντίδης… έκλεισαν τα αφτιά τους στις κόρνες και στα «ουου» των Ισραηλιτών και έτσι πήραν τη σπουδαία νίκη με 69-74.

Δεκάλεπτα: 17-15, 36-41, 50-54, 69-78

Μακάμπι Τελ Αβίβ (Μπλατ): Παπαλουκάς, Χέντριξ 7, Σμιθ 14, Μπλου 3, Ελιάχου 12, Μάλετ 3, Πνίνι, Μπερστάιν 5, Οχαγιόν 9, Τζέιμς 2, Σχορτσανίτης, Λάνγκφορντ 14.

Παναθηναϊκός (Ομπράντοβιτς): Μάριτς, Περπέρογλου 7, Μπατίστ 4, Λόγκαν, Σάτο, Τσαρτσαρής, Διαμαντίδης 12, Βουγιούκας 8, Καλάθης 15, Σμιθ 7, Καϊμακόγλου 12, Γιασικεβίτσιους 13.

Διαιτητές: Γιούνγκεμπραντ (Φινλανδία), Ρίζικ (Ουκρανία), Γκονζάλεθ (Ισπανία).

Πηγή "woop"

Read More

"Εξαφανίστηκαν" τα αρχεία των γερμανικών αποζημιώσεων!

ΕΘΝΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ-ΣΟΚ: "Εξαφανίστηκαν" τα αρχεία των γερμανικών αποζημιώσεων! 

Εξαφανίστηκε κάθε στοιχείο από το υπουργείο Οικονομικών και από την Τράπεζα της Ελλάδας που να τεκμηριώνει τις καταστροφές που προκάλεσε η γερμανική κατοχή στη χώρα, το αναγκαστικό δάνειο και η κλοπή αρχαιολογικών θησαυρών!

Αυτό ομολόγησε ο υπουργός Οικονομικών -και ευρισκόμενος σε αγαστή συνεργασία με τους Γερμανούς για τα Μνημόνια κλπ.- Φ.Σαχινίδης σήμερα στη Βουλή, όπου συζητήθηκε το θέμα στην ειδική κοινή συνεδρίαση των επιτροπών Εξωτερικών, 'Αμυνας και Οικονομικών!

«Δεν έχουμε κανένα στοιχείο στο υπουργείο Οικονομικών ούτε για το δάνειο ούτε για τις αποζημιώσεις. Δεν υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία.
Ρώτησα να με ενημερώσουν οι υπηρεσίες αν υπάρχουν κάποια στοιχεία για τις απαιτήσεις της Ελλάδας, αλλά δεν προέκυψε κάτι.
Κάποτε υπήρχε ένα τμήμα και ένα αρχείο που αφορούσε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν έχω....καταφέρει να αποκτήσω πρόσβαση και το αναζητώ. Θα θέσω υπ’ όψιν σας κάθε στοιχείο που μπορεί να φανεί χρήσιμο», είπε στους βουλευτές.
Και σα να μη φτάνει η κοροϊδία αυτή ήρθε εις επίρρωσιν η Τράπεζα της Ελλάδας για να κάνει αβάντα στον προϊστάμενο υπουργό Οικονομικών: Ο υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Παπαδάκης είχε δηλώσει προσφάτως στην Βουλή ότι η ΤτΕ «δεν διαθέτει τα πρωτότυπα στοιχεία για το δάνειο, τα οποία προφανώς βρίσκονται στο υπουργείο Οικονομικών». 

Τα οποία στοιχεία όμως από το Οικονομικών έχουν... εξαφανιστεί!

Το θέμα είναι ποιος δουλεύει ποιον...  

Και καλά κάνουν και μας συμπεριφέρονται οι ξένοι όπως μας συμπεριφέρονται, αφού βρίσκουν προδότες που εξαφανίζουν ολόκληρα αρχεία τέτοιων κολοσσιαίων θεμάτων.

Εν προκειμένω πρόκειται για τεράστιο εθνικό σκάνδαλο και κατ' ελάχιστον θα πρέπει να απαιτηθούν ποινικές ευθύνες.

Τι θα πει: «Κάποτε υπήρχε ένα τμήμα και ένα αρχείο που αφορούσε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω πρόσβαση και το αναζητώ. Θα θέσω υπ’ όψιν σας κάθε στοιχείο που μπορεί να φανεί χρήσιμο» κύριε υπουργέ των Οικονομικών;

Τι είναι τα πολεμικά αρχεία και τα αρχεία της καταστροφής μιας ολόκληρης χώρας που χάνονται και δεν βρίσκονται; Λογαριασμοί της ΔΕΗ ή αναμνηστικές φωτογραφίες;

Δεν ντρέπονται καθόλου να τα λένε αυτά στη Βουλή; Υπάρχει και ένα όριο στην ξεφτίλα.

Καλύτερα να μας πουν ευθέως ότι εκλάπησαν από πράκτορες των Γερμανών που φόρτωσαν σε μια νύχτα σε ένα φορτηγό τα στοιχεία ή ότι ζητήθηκαν από τη Γερμανία εκβιαστικά και παραδόθηκαν. Αλλά όχι ότι "Κάποτε υπήρχε ένα αρχείο, αλλά και αυτό έχει χαθεί"!

Δεν αισθάνονται ντροπή για το πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς που είχε η χώρα στο Β' ΠΠ;

Πώς μπορούν να κοιμούνται τα βράδια; Πώς μπορεί να ξεστομίσει κάτι τέτοιο κάποιος που έχει ονομαστεί "υπουργός Οικονομικών" από το ελληνικό κράτος και έχει εκλεγεί βουλευτής από τους Έλληνες πολίτες;

Και κατόπιν αυτών τι σημασία έχει που ο υπουργός Εξωτερικών Σ.Δήμας υποστήριξε ότι "Η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε των αξιώσεών της και δεν πρόκειται να το κάνει";

Πώς θα διεκδικήσει αφού έχει εξαφανιστεί το αρχείο τόσο των γερμανικών καταστροφών, όσο και της επιστροφής του αναγκαστικού κατοχικού δανείου καθώς και των αρχαιολογικών θησαυρών που εκλάπησαν; 

Γιατί δεν ρώτησε τον Φ.Σαχινίδη, πού είναι το αρχείο; 

Μήπως το φόρτωσαν σε τρένο και το έστειλαν στη Γερμανία πριν υπογράψουν το Μνημόνιο όπως έκαναν με τους Έλληνες Εβραίους οι Γερμανοί;

Όλα αυτά τα απίστευτα στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών Υποθέσεων και Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής. Το αστείο είναι ότι ο Σ.Δήμας υποστήριξε ότι «για την διαμόρφωση ολοκληρωμένης εικόνας χρειάζεται περαιτέρω μελέτη όλων των στοιχείων και αξιολόγηση».

Ποιων στοιχείων; Αυτών που εξαφάνισαν οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους (εκτός και αν πιστεύουν ότι τα πήραν κάποιοι άλλοι);

Αλλά από την έρευνα που έκανε το defencenet.gr, προέκυψε ότι τα αρχεία δεν ήταν ένα, αλλά τρία: 

 Ένα στο υπουργείο Εξωτερικών, ένα στο υπουργείο Οικονομικών και ένα στην Τράπεζα της Ελλάδας. 

Εξαφανίστηκαν και τα τρία;

Πώς λέει ο Παπαδάκης ότι το αρχείο είναι στο υπουργείο Οικονομικών; 

Επί διοικήσεως Λουκά Παπαδήμου στην Τράπεζα της Ελλάδος, όταν του είχε ζητήσει αντίγραφο από το αρχείο ο Μ.Γλέζος, ο Λ.Παπαδήμος δεν αρνήθηκε την ύπαρξή του, αλλά απάντησε ότι "Χρειάζομαι την έγκριση της κυβέρνησης για να σας το δώσω"!

Το πιο φοβερό είναι ότι σήμερα βρισκόντουσαν στην κοινή συνεδρίαση και οι τρεις κάτοχοι των αρχείων: Υπουργείο Εξωτερικών, Οικονομικών και η Τράπεζα της Ελλάδος. Και οι δύο είπαν ότι δεν το έχουν και το Εξωτερικών διά του Σ.Δήμα δεν είπε το αντίθετο. Άρα;

Και βέβαια ο Σ.Δήμας μιλώντας για λογαριασμό των Γερμανών είπε ότι "Είναι προσβλητικό να συγκρίνεται η σημερινή Γερμανία με την ναζιστική Γερμανία. Όσο προσβλητικό είναι και να ακούγονται φωνές που λένε να πουληθούν τα νησιά και η Ακρόπολη".

Μα οι ίδιοι οι Γερμανοί βουλευτές τα λένε αυτά για τα νησιά και την Ακρόπολη, δεν τα λέμε εμείς...

Ωραίος τρόπος για να κλείσει η υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων. Καταστρέφουμε τα στοιχεία, άρα έγκλημα, "kaput" που λένε και στην πατρίδα (τους)...

Εκεί στην Εισαγγελία Αθηνών θα το αφήσουν έτσι το ζήτημα;

(Η φωτογραφία της α' σελίδας, είναι από το Δίστομο. Δυο Ελληνόπουλα μπροστά στο φτωχικό τάφο των γονιών τους που κάηκαν από τους Γερμανούς. Ζωντανοί...) .

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πηγή "Κλασσικοπερίπτωση"

Read More

Μισθούς Βουλγαρίας να παίρνουν αυτοί που τους προτείνουν

Τελικά, ζούμε σε μία εποχή η οποία –τουλάχιστον- δεν μας αφήνει χωρίς καθημερινές εκπλήξεις. Και οι εκπλήξεις αυτές, όλως τυχαίως, έχουν να κάνουν με την πολιτική και την οικονομική ζωή του χώρου που κάποτε ήταν χώρα.

Προσφάτως «έβγαλαν» στην επιφάνεια και το θέμα βουλγαροποίησης των μισθών στην Ελλάδα. Βέβαια, το συμπέρασμα είναι αρκούντως αυθαίρετο και αναιτιολόγητο*, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για όλους εκείνους που προσδοκούν να κάνουν την κρίση ευκαιρία με τα μέγιστα δυνατά οφέλη. Μήπως αν δοκιμάζαμε να μειώσουμε τους μισθούς των βουλευτών, των υπουργών, των γενικών γραμματέων, των διοικητών ΔΕΚΟ, των κομματικά τοποθετημένων σε οργανισμούς του δημόσιου τομέα, θα έχουμε μεγαλύτερη εξοικονόμηση χρημάτων (αφού εντέλει το πρόβλημα είναι δημοσιονομικό;).

Βέβαια, αυτά συμβαίνουν επειδή κυκλοφορούν ακόμη ατιμώρητοι όλοι εκείνοι που αντάλλαξαν ή (στην καλύτερη γι αυτούς περίπτωση) ξέχασαν το προσωπικό τους χρέος απέναντι στην πατρίδα (το οποίο ανέλαβαν οικειοθελώς) και κατόρθωσαν να χρεώσουν ολόκληρη την χώρα για να εξασφαλίσουν την «δόση εξουσίας» την οποία είναι αδύνατο να αποχωριστούν. Αυτό, φυσικά, είναι και η γενεσιουργός αιτία του σημερινού προβλήματος της χώρας. Άνθρωποι ανίκανοι να παράξουν οποιοδήποτε έργο, επαγγελματίες ανεπάγγελτοι ή επαγγελματίες συνδικαλιστές, νταβατζήδες της δημοκρατίας, κατέληξαν μεσίτες - πωλητές μίας ολόκληρης χώρας, προκειμένου να ικανοποιήσουν την εξουσιομανία τους.
Διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, κομμάτιασαν την εθνική αξιοπρέπεια αφού ποτέ δεν την κατανόησαν, διέλυσαν συστηματικά τον κοινωνικό ιστό από τον οποίο κρατούσαν αποστάσεις «ασφαλείας», ισοπέδωσαν την οικονομία και επιχαίρουν διαλαλώντας πως «έσωσαν» (πολλάκις) την χώρα…
Αγνώμονες προς τους πολίτες, βιαστές προς το Σύνταγμα, αλλά πάνω από όλα εγωμανείς που συνεχίζουν να λοιδωρούν την κοινή λογική και να απαιτούν ανήθικα αλλά νόμιμα (με νόμους που η ανηθικότητά τους δημιουργεί) τον σεβασμό και την παράταση της καταστροφικής τους παρουσίας!!!

Αφού, λοιπόν, εκπόρνευσαν ένα σημαντικό τμήμα του λαού με τις τακτικές και πρακτικές τους, επιζητούν σήμερα και την σωματική του εξαθλίωση και εκπόρνευση, προκειμένου να ικανοποιήσουν οι ίδιοι την προσωπική τους εξουσιο-λαγνεία που τους προσφέρουν οι νταβατζήδες των διεθνών τραπεζών. Οι άνθρωποι που εξίσωσαν την πολιτική με την πωλητική, ανερυθρύαστοι σήμερα προβάλουν ως λύση τους εαυτούς τους προτείνοντας την «βουλγαροποίηση» των μισθών των πολιτών. Και όχι απλά προτείνουν, αλλά θέλουν και να επιβάλουν την παράνοιά τους ως μοναδική και ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα που οι ίδιοι δημιούργησαν!!!

Μήπως όμως θα έπρεπε να αντιστραφούν οι προτάσεις των πωλητικών; Μήπως θα έπρεπε να δημευθούν οι προσωπικές τους περιουσίες (σε κινητά, ακίνητα και τραπεζικούς ή άλλους λογαριασμούς), να καταδικαστούν οι ίδιοι και τα μέλη των οικογενειών τους σε μόνιμη φτώχεια, στην ανεργία, στην παύση κάθε κρατικής και κοινωνικής μέριμνας, σε «βουλγαροποίηση» των δικών τους μισθών και της δικής τους ζωής; Μήπως αυτό θα ήταν μία πρέπουσα λύση, η οποία θα ξεκινούσε και ένα ντόμινο παρόμοιων προσεγγίσεων προς την λεγόμενη «άρχουσα τάξη»; Αφού οι «εθνοπατέρες» θέλουν να μας πείσουν για την αγαθή τους διάθεση και την αγάπη τους προς τον λαό και την πατρίδα, μήπως θα έπρεπε να ξεκινήσουν από τους ίδιους και τις οικογένειές τους την επιβολή όλων όσων προτείνουν να υποστεί ο λαός;

Κωνσταντίνος

* Αφού η μείωση των μισθών μπορεί να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα στις εξαγωγές των προϊόντων, γιατί η Βουλγαρία (με τους μισθούς πείνας) συνεχίζει να έχει ελάχιστες εξαγωγές, αλλά και γιατί η Γερμανία (με τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς μισθούς) αυξάνει συνεχώς τις εξαγωγές της; Λογική απορία, αλλά δεν είναι δυνατόν να απαντηθεί από τους (δια)κυβερνώντες, για ευνόητους λόγους

Όλα τα στοιχεία είναι από το ΔΝΤ για το 2011

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 7,072.770

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 13,448.905

ΚΡΟΑΤΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 14,750.225

ΚΡΟΑΤΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 18,103.275

ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 8,156.768

ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 12,192.183

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 11,054.294

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 14,076.926

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 22,156.936

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 23,078.498

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 27,716.250

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 27,843.943

Από τα προηγούμενα στοιχεία βλέπουμε ότι ο παραγόμενος ανά κάτοικο πλούτος στην Κροατία και Ρουμανία είναι σχεδόν μισός συγκρινόμενος με την Ελλάδα. Αυτό είναι ένα τελικό καθαρό αποτέλεσμα που καθρεφτίζει την όποια ανταγωνιστικότητα, την όποια παραγωγικότητα, την όποια δυνατότητα έχει αυτή η χώρα.

Πηγή "Ας μιλήσουμε επιτέλους"

Read More